Pod jarzmem matki
Mam trzydzieści pięć lat i wciąż pamiętam, jak to było z Ewą, cichą i wycofaną kobietą, którą życie trzymało na krótkiej smyczy. Nigdy nie miała chłopaka, chociaż już od dawna pracowała jako księgowa w jednej z firm w Warszawie. Odkąd skończyła technikum ekonomiczne, nie zmieniała pracy każdy dzień podobny do poprzedniego.
Nie dbała zbytnio o siebie, nosiła obszerne ubrania, była przy kości, zawsze zmarszczone brwi i smutny wyraz twarzy. Ewa przyszła na świat, gdy jej matka Halina miała osiemnaście lat ojca nigdy nie poznała, matka nie chciała o tym mówić. Wychowywała się w rodzinnej wsi u babci Stanisławy, ukończyła tam szkołę, a dopiero po przyjeździe do technikum ekonomicznego zamieszkała z matką w Warszawie.
Gdy Ewa dorastała na wsi, Halina żyła w mieście swoim rytmem imprezy, znajomi, praca. Zmieniała mężczyzn, była urodziwa i żywiołowa, w wiosce zjawiała się raz w miesiącu, czasem rzadziej, przywoziła córce zabawkę i znikała. Babcia Stanisława była surowa, więc Ewa nie zaznała miłości ani czułości ani od niej, ani od matki.
Do dziś pamiętam starą kamienicę, gdzie Ewa dzieliła mieszkanie z matką. Halina miała wtedy już ponad pięćdziesiąt lat, a wyglądała świetnie zadbana, szczupła, wszystkie kosmetyki z drogich sklepów w centrum, wizyty w salonach urody. Na randki chodziła często. Ewa była jej zupełnym przeciwieństwem.
Tamtego dnia, po zakończeniu pracy, Ewa przekazała dokumenty koleżance, która miała ją zastąpić i wyszła z biura.
No i znowu urlop myślała z tą charakterystyczną rezygnacją. Premia urlopowa w torebce. Szkoda, i tak matka zabierze mi wszystko. Znowu spędzę wolne w domu. Mam tego serdecznie dosyć. Czemu nie potrafię się postawić? Przecież nie jestem już dzieckiem, a mama ciągle trzyma mnie przy sobie. Wymusza na mnie pieniądze, oddaję jej całą wypłatę co do grosza. W moim życiu nie ma światełka
Otworzyła drzwi do mieszkania, a jej matka czekała już w przedpokoju.
Nareszcie! rzuciła Halina. Dostałaś premię urlopową? Daj tu.
Dostałam, już ci oddaję, tylko się rozbiorę
Rozbierzesz się później
Ewa zaczęła szukać portfela w swojej znoszonej torebce.
Na litość boską, chodzisz z takim szkaradztwem, jak jakaś starucha, nie wstyd ci? matka nacierała bezlitośnie.
Ewa aż zesztywniała, łzy napłynęły jej do oczu.
Przecież nie mam pieniędzy na nową torebkę, wszystko mi wyciągasz wymsknęło się jej, sama była zdziwiona, iż odważyła się sprzeciwić.
Masz nie tylko starą torebkę, sama jesteś zaniedbana, gruba, powinnaś schudnąć i o siebie zadbać. Wstyd mi z tobą gdziekolwiek iść drwiła dalej Halina.
Wstyd? krzyknęła Ewa. A brania moich pieniędzy nigdy się nie wstydziłaś? I tak z tobą nigdzie nie chodzę!
Już coraz głośniej, prawie krzyczała. Wzięła płaszcz i wybiegła z mieszkania.
Łzy zalewały jej twarz, zbiegła po schodach, wyszła z klatki i usiadła na ławce, zakrywając twarz rękami. Nie wiedziała, ile tak siedziała, aż usłyszała głos.
Ewuniu, czemu ty siedzisz tutaj sama? podniosła głowę. Przed nią stała pani Anna, starsza sąsiadka z pierwszego piętra. Płaczesz? usiadła obok niej, ujęła ją za rękę. No co się stało dziecko, tak źle jest, iż łzy lejesz?
Ewa nie wytrzymała, opowiedziała wszystko Annie.
Moja mama zabiera wszystkie pieniądze i kupuje sobie luksusowe rzeczy, ja chodzę w starych ubraniach Sama jestem sobie winna, od dziecka taka miękka, nie potrafiłam sprzeciwić się babci, teraz matce. Moja matka jest despotyczna, zła Anna kiwając głową, słuchała. Potem Ewie zrobiło się wstyd.
Przepraszam, tak narzekam na własną matkę, pomyślą pani, iż jestem plotkarą, chociaż pechową to na pewno.
Pani Anna znała Halinę od dawna, nigdy jej nie szanowała, Ewę zawsze żałowała. Wiedziała, jak bardzo córka żyje pod dyktando matki.
Ewuniu, więc przestań się zamartwiać. Jesteś dorosła, dbaj o siebie.
Jaka tam ze mnie kobieta, pani Aniu Nikt mnie nigdy nie kochał, ja też nikogo, jestem zupełnie niepotrzebna
Słuchaj, musisz wyprowadzić się od matki Ewa spojrzała na nią przerażona.
No ale gdzie ja pójdę? Na moją pensję nie wynajmę mieszkania. Mama się wścieknie, powinnam jej oddać premię urlopową Nie wytrzymałam już, jak na mnie naskoczyła
Mówisz, iż masz urlopową wypłatę i nie zdążyła ci jej odebrać. Nie martw się o matkę, ona sobie poradzi. Ty się martw o siebie. Mogę cię zaprosić na moją działkę pod Warszawą, dom jest porządny, jeszcze mój świętej pamięci mąż go stawiał własnymi rękami Masz urlop, pojedź tam, nie potrzebuję od ciebie ani grosza.
Pani Aniu, nie boi się pani zostawić mnie samej w swoim domu? zapytała cicho.
Co ty opowiadasz, znam cię przecież od dziecka. Siedź tu, pójdę po klucze do działki, dam ci adres i mój telefon.
Ewa pojechała na dworzec, kupiła bilet na pociąg podmiejski i już siedziała przy oknie, obserwując ludzi przechadzających się po peronie. Nigdy wcześniej nie wyjeżdżała poza Warszawę dom, praca i nic więcej. Nikt nie zwracał na nią uwagi, uspokoiła się podczas jazdy, patrząc przez okno na mijane krajobrazy Mazowsza. Wysiadła tam, gdzie trzeba, gwałtownie doszła na działkę, otworzyła klucz i weszła do środka.
Otoczyła ją dzwoniąca cisza, usiadła w starym fotelu.
Boże, jaka cisza, jak dobrze być samemu, to zupełnie inny świat wolności pomyślała.
Nieważne, iż matki nie było, nikt jej nie wyśmiewał. Na stole leżał pilot, włączyła telewizor. Leciało jakieś talk-show nigdy nie oglądała tego, bo matka zawsze na siłę przełączała na swoje ulubione filmy lub seriale, nie zwracając uwagi na córkę.
Sama jesteś niemądra i takie programy oglądasz mawiała z pogardą Halina, a Ewa nigdy nie śmiała się jej sprzeciwiać, tylko pochylała głowę coraz niżej.
Ewa nie potrafiła odpyskować; choćby przez myśl jej nie przeszło, by zwrócić matce uwagę.
Wkrótce obeszła dom, włączyła lodówkę i włożyła tam kupione po drodze pierogi i jogurt oraz kawałek sera wszystko kupiła w sklepie koło dworca.
Ugotowała pierogi, najadła się i poczuła spokój.
Jak dobrze być samemu cieszyła się nieśmiało.
Po jakimś czasie zadzwonił telefon matka.
Co, uciekłaś? Widziałam cię z Anną na ławce. No, żyj sobie sama Zobaczysz, za chwilę wrócisz. Posłuchałaś obcych Nikt ci nie pomoże, bo jesteś niezaradna i głupia. Zginiesz beze mnie
Ewa rozłączyła się, bo wiedziała, iż za moment zacznie się potok obraźliwych słów. O dziwo, tym razem nie była smutna. Wieczorem zadzwoniła pani Anna.
Ewuniu, oswoiłaś się tam już?
Tak, pani Aniu, dziękuję.
Jutro przyjedzie do ciebie mój siostrzeniec, Stefan. Przywiezie twoje rzeczy.
Jakie rzeczy?
Halina przyniosła mi wielką torbę z twoimi rzeczami i powiedziała: jak już zabrałaś mi córkę to zabieraj wszystko!
Dobrze pani Aniu, a jak rozpoznam Stefana?
Wysoki, w okularach, przyjedzie autem, zna adres działki
To nie kłopot?
Ewa, nie zadawaj dziwnych pytań, jesteś dorosła, zacznij żyć samodzielnie i, przede wszystkim, zacznij siebie lubić. Musisz się ogarnąć, kup nowe ubrania, bo adekwatnie jesteś ładna, tylko zaniedbana. Do widzenia!
Po trawie świeciła rosa, z daleka szczekał pies, śpiewały ptaki.
Słowa sąsiadki nie dawały Ewie spokoju. Spojrzała w lustro.
Rzeczywiście, jeżeli się przyjrzeć, to mam ładne oczy, chociaż smutne, włosy gęste, tylko zawsze związuję je w kok na czubku, jak babcia Muszę schudnąć, tu matka ma rację.
Spała jak kamień w nowym miejscu, nie budząc się ani razu. Rano powitało ją słońce wpadające przez zasłony. Otworzyła okno po trawie lśniła rosa, z oddali dochodził szczek psa i śpiew ptaków.
Cudownie, jakie piękne rano ucieszyła się, porządnie się przeciągając.
Szybko rozsiadła się na werandzie i popijała kawę znalezioną w szafce. Oglądała telewizję i przyszła jej myśl, by zmienić pracę, może wynająć mieszkanie w Warszawie, bo z działki do miasta niewygodnie dojeżdżać. O matce choćby nie pomyślała, serce drżało z niecierpliwości na myśl o nowym życiu.
Wreszcie będę żyć samodzielnie, bez uzależnienia od matki jej rozmyślania przerwało ciche pukanie do drzwi.
Kto tam? przestraszyła się lekko otwierając drzwi.
Za progiem stał wysoki mężczyzna w okularach z dużą torbą.
Dzień dobry uśmiechnął się życzliwie Stefan jestem, a pani to Ewa?
Tak, proszę wejść ustąpiła miejsca.
Ciocia Ania poprosiła, bym przywiózł pani rzeczy i pomógł w razie potrzeby. Może trzeba coś załatwić w mieście, mam auto pod bramą. Niech się pani nie krępuje, Ewo, ciocia opowiadała mi, iż pani jest bardzo nieśmiała i spokojna. Wiem znam pani historię od niej.
Tak Ewa poznała swojego przyszłego męża. Stefan pokochał ją szczerze, jego pierwszy związek był nieudany. Gdy się zakochała, zmieniła się dramatycznie zniknęła niepewna postawa i wystraszony wzrok. Schudła, chciała być atrakcyjna dla ukochanego. Poszła do salonu urody, całkiem ją tam odmieniono, sama nie wierzyła, jak piękną może być kobietą.
Naprawdę to ja? śmiała się do swojego odbicia, w oczach pojawiały się iskierki.
Stefan zabrał ją do swojego mieszkania w Warszawie.
Ewuniu, zawsze pragnąłem kobiety takiej jak ty: serdecznej, szczerej i troskliwej. Nie udawajmy dzieci, ożeń się ze mną.
Oczywiście się zgodziła, czując, iż Stefan to dobry człowiek, byli do siebie podobni. Skromny ślub, zaprosili choćby Halinę, która jak zwykle zgryźliwa, komentowała wszystko przy stole. Ale pani Anna gwałtownie ją uciszyła. Halina zaraz wyszła, a nikt nie żałował jej obecności, Ewa też się nie zasmuciła.
Rodzina Stefana polubiła Ewę, a on patrzył na nią zakochanymi oczami, myśląc:
Wcześniej czy później szczęście przychodzi do człowieka przyszło i do nas, do Ewy.
Wkrótce Ewa spodziewała się dziecka, była podwójnie szczęśliwa. To późne szczęście, ale w końcu ją spotkało. Zapomniała już o dawnym życiu pod surowym okiem matki, znalazła w sobie siłę, by wszystko zmienić. Rozkwitła nie tylko zewnętrznie, ale i od środka, bo w końcu pokochała siebie i Stefana.
Dziękuję za przeczytanie, za Wasze wsparcie i życzę szczęścia każdemu z Was!
