Amantka męża była pięknością rzadką. Gdyby była mężczyzną, sam by ją wybrał. Wiecie, są kobiety, które znają swoją wartość. Chodzą prosto, w stroju godnym, patrzą prosto w oczy, słuchają do końca. Nie są pośpieszne, nie mają nerwowych gestów, nie czują potrzeby odsłaniania ramion ani wyciągania piersi, by zwrócić na siebie uwagę zachowują królewski spokój i nigdy nie gubią się w charakterze.
I właśnie on wybrał ją, może właśnie dlatego, iż była jego przeciwieństwem. Bo on sam był taki: zawsze w biegu, podnosił głos do dzieci i do żony, podrzucał rzeczy z rąk, nie potrafił niczego dokończyć, w pracy zawsze był spóźniony, szefowie ciągle się na niego marszczyli. Nosząc ciągle spodnie i koszulki albo swetry, bo kto ma czas stać w sukni czy bluzce? Nie pamiętał już, kiedy ostatnio prasował falbanki czy koronkę. Jedynym ratunkiem przed żmudnym prasowaniem był nowoczesny suszarkoprasowacz.
Amantka była natomiast nieskazitelna. Sylwetka, chód, długie nogi, bujna fryzura, przejrzyste oczy, piękna twarz aż ręce same chciały ją dotknąć! Od momentu, kiedy ją zobaczył, nie potrafił już spokojnie oddychać. Stało się to po służbowej wizycie w odległej dzielnicy Warszawy, w Mokotowie. Zmęczona i głodna, weszła przypadkowo do kawiarni Zielona. Było pełno; jedynie w rogu stał wolny stolik. Usiadła, podniosła wzrok ponad menu i nie, nic nie wyglądało obco. Rozpoznała mężczyznę siedzącego z tyłu. I zobaczyła go także ona.
Trzymał jej dłonie w dłoniach, całował jej palce. Wyglądało to jak obraz: palce pachniały bazylią. Z początku nie mógł uwierzyć własnym oczom. Ale przyznał, iż kobieta była naprawdę inna.
Ogarnęła go dziwna mieszanka uczuć. To trochę jak oparzenie: widzisz czerwone ślady na skórze i wiesz, iż za chwilę będzie bolało, ale aż do tego momentu żyjesz w napięciu, próbując nadmuchiwać ranę, by złagodzić ból, który ma nadejść.
Miałby to boleć, a w środku była tylko pustka. Nic więcej.
Mąż wrócił do domu punktualnie. Zwykle był spokojny i wyważony. To ona zawsze wybuchała, była porywcza, impulsywna. On miał umiarkowany temperament, z poczuciem humoru, które jakże różniło się od jej.
Co by było, gdyby wpadł w jej żartobliwy nastrój? Jego humor nie pasował do tej sytuacji.
Cały wieczór chciała go zahaczyć pytaniem, tonem neutralnym: No więc, co z tą kochanką? Widziałam ją wczoraj w Kawiarni Zielonej, była przepiękna, rozumiem, iż i ja nie miałabym się powstrzymać. Potem patrzyła, jak na jego czole kapią krople potu, jego policzki się czerwienieją i stara się zachować chłód.
Gdyby mogła, dodałaby: Dobrze, a teraz? Niech dzieci ją poznają, co? Gdzie się wprowadzamy? Czy przyjedzie ze swoim mieszkaniem, czy wolisz, żeby wpadła do nas?
Nie odpowiedział. Jak zwykle, objął ją i zasnął gwałtownie obok niej.
Może choćby nie doszli jeszcze do części intymnej myślała, uciekając na swoją stronę łóżka i śmiejąc się w duchu. Patrz, jak myśli kobieta, która widzi zdradę, a i tak twierdzi, iż wszystko było w porządku.
Może dopiero zaczynali, z pierwszymi spojrzeniami, sercami bijącymi w tym samym rytmie. On przecież potrafił się ukrywać, nie zdradził żadnego gestu, ani spojrzenia.
Leżał w łóżku, budząc się fragmentami, śnił kolorowe kwiaty i kochanki w czerwonych, nieznanych sukienkach.
Rano wstał z ciężką głową, ruszał nieco wolniej niż zwykle, spokojnie przygotował dzieci do szkoły.
Cały dzień zastanawiał się, co zrobić. Co zwykle robią kobiety, które przyłapują mężczyzn na zdradzie? Szukają w Google? Google nie dał mu odpowiedzi. Nie miał planu. Żyć dalej?
Nie wydawało mu się, iż musi coś wymyślać. Żył tak, jak przedtem ta sama rutyna, ten sam mąż wracający punktualnie, bez obcego zapachu na koszuli, hałaśliwe, radosne dzieci, niedzielny kinowy wypad. To samo dwie przygody w tygodniu, czasem trzy, jeżeli dopatrzyła się szczegółów.
Może popełnił błąd w kawiarni?
Nie, nie popełnił. Zadzwonił w południe nie odebrała. Wsiadł do taksówki i pojechał znowu do tej samej kawiarni. Kierowca taksówki usłyszał krótkie wyjaśnienie: Czekam na istotną przesyłkę. Samochód męża stał naprzeciwko. Zobaczył ich obu, jak wsiadają razem do auta.
Zbladł na twarzy, poprosił taksówkarza o butelkę wody, udawał telefon i krzyknął teatralnie do zamkniętego słuchawki: A niech wam się wstyd i z waszym pakietem! Nie czekam, jadę do pracy!. choćby wtedy nie obchodziło go, co myśli taksówkarz.
Gdy dowiesz się, iż masz kochankę, życie się odwraca. Rozwód? Może. Ale jak żyć inaczej? Cierpieć? Dla kogo, dla czego?
Przypomniał sobie parę znajomych, u których mąż też miał kochankę. Ukrywał się, kłamał, a żona w końcu się dowiedziała. Scena, on twierdził, iż to nieprawda, aż go przyłapano na wymianie wiadomości. Zhakowali go, zawiść konkurencji.
Wtedy jego żona powiedziała stanowczo: Nie kłamię nigdy. Byłoby żenujące zaprzeczać. jeżeli robisz coś, musisz przyznać się do tego. Decyduj: zerwij z kochanką i zostań przy rodzinie, albo odejdź, ale dbaj o swoich bliskich.
To wydało mu się godne podziwu. Co za poważny człowiek przy niej! Tak, łatwo doradzać z boku, nie będąc w centrum. Gdy życie rzuca cię w wir, a inni czekają na decyzję i równowagę, odwaga i spokój nagle znikają.
Wrócił do tej samej kawiarni i usiadł przy ich stoliku. Amantka podniosła zdziwione oczy. Mąż zamarł, potem zmarszczył dłonie pod stołem. Cisza. interesujące obserwować ich. Amantka od razu zrozumiała, kim jest. Albo już wiedziała.
Mąż chciał mówić, ale ona przerwała go podniesioną dłonią: Nie, nie udawałam, iż tego nie zauważyłam, prawda? szepnęła powoli. Nie ma tu nic niezwykłego, zdarza się. Ale proszę, pomyślcie, iż mamy dzieci, wspólne mieszkanie, starszych rodziców. Jesteście dorośli, dacie radę.
Wstała. Świeżo wyprasowana sukienka jej służyła. Szkoda, iż nie nosiła jej od dawna.
Czasem odwaga to umiejętność mówienia prawdy i podążania dalej z godnością, choćby była trudna. A godność kobiety nie zależy od butów ani wyprasowanych sukienek, ale od spokoju, z jakim na końcu zbiera siły i patrzy w przyszłość, mimo wszystko.
