Ukochana żony Jana Kowalskiego ma rzadką urodę. Gdyby była mężczyzną, on i tak by ją wybrał. Wiesz, są kobiety, które znają swoją wartość. Idą prosto, mają godny strój, patrzą prosto w oczy, słuchają do końca. Nie są pospieszane, nie robią nerwowych gestów, nie czują potrzeby odsłaniania ramion czy eksponowania piersi, by zwrócić na siebie uwagę; zachowują królewski spokój i nigdy nie gubią się w swoim charakterze.
I właśnie on zdecydowałby się na nią, może właśnie dlatego, iż była jego przeciwieństwem. Bo jak ona sama była? Zawsze w biegu, podnosiła głos do dzieci i do Jana, ciągle wypuszczała rzeczy z ręki, nie potrafiła niczego dokończyć, w pracy zawsze była spóźniona, a szefowie nieustannie się na nią gniewali. Nosiła zawsze spodnie i koszulki albo swetry, bo kto ma jeszcze czas na sukienkę czy bluzkę? Nie pamiętała już, kiedy ostatnio prasowała falbanki czy koronki. Jedyną rzeczą, która uwalniała ją od obowiązku prasowania, był nowoczesny suszarka do ubrań.
Jednak kochanka była nienaganna. Sylwetka, chód, długie nogi, bujna czupryna, przejrzyste oczy, piękna twarz aż nie mogła przestać na nią patrzeć! Od chwili, gdy ją zobaczyła, nie mogła już spokojnie oddychać. Stało się to po służbowej wizycie w odległej dzielnicy Warszawy. Zmęczona i głodna, weszła przypadkowo do kawiarni Zielona. Było pełno; jedynie w rogu stało wolne stolik. Usiadła, podniosła wzrok ponad kartę dań i nic nie przykuło jej uwagi. Nic nie było obce rozpoznała mężczyznę siedzącego z tyłu. I zobaczyła go razem z nią.
On trzymał jej ręce w dłoniach, całował długie palce. Wyglądało to niczym obraz: jej palce pachniały bazylią. Chciał jej spojrzeć w oczy, ale przyznał, iż ta kobieta jest zupełnie inna.
Przelewała ją dziwna wrażliwość. To jak oparzenie: widzisz czerwone ślady na skórze i wiesz, iż za chwilę będzie boleć, ale dopóki to nie nastąpi, żyjesz w oczekiwaniu na ból. Próbujesz natychmiast ocierać ranę, by złagodzić to, co przyjdzie.
Miała boleć, ale w środku była tylko pustka. Nic więcej.
Jan wrócił do domu punktualnie. Zwykle jest spokojny i wyważony. To ona zawsze wybucha z każdej rzeczy, jest pochopna i impulsywna. On jest umiarkowanym sanguinikiem, z przyjemnym poczuciem humoru, solidny, zupełny przeciwieństwo jej.
Co by było, gdyby jego humor wpadł w to miejsce? Jego nie pasowałby do sytuacji.
Całą wieczór chciała go zapytać bezpośrednio, tonem neutralnym: A co z kochanką? Widziałam Cię wczoraj w Kawiarni Zielonej, była naprawdę piękna, rozumiem, i ja nie powstrzymałabym się.
Miała mu to powiedzieć i zobaczyć, jak z czoła spływa kropla potu, jak się rumieni i jak usiłuje zachować spokój.
Gdyby chciała kontynuować: Dobrze, i co teraz? Niech dzieci ją poznają, niech zobaczą nową matkę, a ja gdzie się wstawiam? Czy przyjedzie do własnego mieszkania, czy myślisz, iż powinna wprowadzić się do naszego domu?
Nie odpowiedział. Jak zwykle, Jan objął ją, położył się obok i gwałtownie zasnął.
Być może nie dotarli jeszcze do sekcji intymnej, pomyślała, uciekając na swoją stronę łóżka, i uśmiechnęła się w myślach. Patrzyła na to, jak kobieta, która widzi zdradę, wciąż twierdzi, iż nie zauważyła niczego.
Może to był dopiero początek faza spojrzeń, bicie serc w tym samym rytmie. Jan i tak wiedział, jak się ukryć, by nic nie zdradzić ani wzrok, ani ruch.
Zadręczała się w łóżku, spała w kawałkach, śniła kolorowe kwiaty i kochanki w nieznanych czerwonych sukienkach.
Rano wstała z ciężką głową, poruszała się trochę wolniej niż zwykle, spokojnie przygotowała dzieci do szkoły.
Cały dzień zastanawiała się, co robić. Co zwykle robią kobiety, które złapą mężczyznę z inną? Szukają w Google?
Google nie dał mu odpowiedzi. Nie miał też planu. Czy iść dalej?
Nie sądziła, iż musi coś próbować. Żyła już jak dawniej. Ta sama rutyna, ten sam mąż, który przychodzi punktualnie, bez obcego zapachu na koszuli, wesołe i hałaśliwe dzieci, niedzielny kinowy wypad. To samo, dwie przygody w tygodniu, czasem trzy, jeżeli uwzględni się szczegóły.
Może popełniła błąd w kawiarni?
Nie popełniła. Zadzwoniła w południe; nie odebrał. Wsiadła do taksówki i wróciła do tej samej kawiarni. Taksówkarzowi podała krótkie wyjaśnienie, iż czeka ważna przesyłka w pracy. Samochód Jana stał naprzeciwko. Zobaczyła ich wyjść i wsiąść razem.
Zbladła, poprosiła taksówkarza o szklankę wody, udawała telefon i krzyknęła teatralnie w zamknięty telefon: A nie wstyd wam! Ja nie czekam, idę do pracy!
Nawet wtedy nie przejmowała się, co myśli taksówkarz.
Gdy dowiadujesz się o kochance, życie się odwraca. Rozwód? Może. Ale jak żyć inaczej? Znosić? Po co, dla kogo?
Przypomniała sobie parę przyjaciół, w której mężczyzna miał kochankę. Ukrywał się, kłamał, ale żona w końcu się dowiedziała. To był skandal; on upierał się, iż to nieprawda, aż w końcu złapano go przy wiadomościach na telefonie. Mówiło się, iż go zhakowano, iż to zazdrość konkurencji.
Wtedy jej mąż postanowił: Nigdy nie kłamię. Byłoby żenujące zaprzeczać. jeżeli coś robisz, musisz przyznać się do tego. Musisz wybrać: zerwać z kochanką i zostać z rodziną albo odejść i zadbać o swoich.
Uznała to za godne podziwu. Co za poważny człowiek przy niej! Oczywiście łatwo jest dawać rady z boku, nie będąc zaangażowanym. Kiedy życie rzuca cię w środek, gdy inni liczą na twoją decyzję i równowagę, odwaga i spokój znikają w jednej chwili.
Wróciła do tej samej kawiarni i usiadła przy ich stoliku. Kochanka spojrzała zdziwiona. Jan zamroził się, a potem zaczął drapać dłonie pod stołem. Cisza. Było ciekawie obserwować ich. Kochanka od razu zrozumiała, kim jest. Albo już wcześniej wiedziała.
Jan chciał przemówić, ale ona podniosła dłoń: Nie udaję, iż nie zauważyłam, prawda? powiedziała cicho. Nic tu nie jest nienormalne. To się zdarza. Ale proszę, pomyślcie mamy dzieci, mieszkanie razem, starzejących się rodziców. Jesteście dorosłymi, poradzicie sobie.
Wstała. Świeżo wyprasowana sukienka leżała na niej pięknie. Szkoda, iż nie nosiła takiej od dawna.
Czasem odwaga to powiedzenie prawdy i pójście dalej z godnością, choćby było to trudne. Godność kobiety nie zależy od butów ani od wyprasowanej sukienki, ale od spokoju, z jakim na końcu zbiera siły i wciąż patrzy przed siebie, prowadząc własne życie.
