Po raz pierwszy w życiu trafiłem na wesele, z którego uciekła panna młoda. Gdyby ktoś mi o tym opowiadał, pewnie byłbym sceptyczny i pomyślał, iż to tylko filmowy frajda. A tak naprawdę? Życie potrafi wymyślać takie sytuacje, trzeba się trzymać. Przejdźmy więc krok po kroku.
Szczerze mówiąc, to nie było moje wesele. Nie zostałem zaproszony. Pierwszymi mieli przybyć moja przyjaciółka Łucja i jej druga połówka, Tomasz. Ten ostatni był spokrewniony ze świadkiem pana młodego. Dzień przed uroczystością Łucja wylądowała w szpitalu, więc Tomasz musiał jechać sam. Nie podobało mu się to, iż wokół było wiele niezamężnych kobiet.
Toast, wszystko inne. Potem przywleci jakaś baba i wciągnie go w nieład. A potem on odejdzie ode mnie! Albo nagle pojawi się i powie, iż jest w ciąży! Od Tomasza! marudziła Łucja.
Tomasz przysięgał, iż wszystko będzie elegancko i kulturalnie.
Nie wierzę! I wam, panowie, nie wierzę! Nie zostawiajcie samych mężczyzn! Teraz brakuje mężczyzn! Jeden zostanie, i koniec! odcięła Łucja.
Tomasz był przygnębiony, chciał uczestniczyć w weselu. Łucja spojrzała na mnie pytająco.
Nie, choćby nie pytaj, odrzuciłem, choć i tak wiedziałem, iż się zgodzę przyjaciółka nie zostanie odrzucona.
Tomasz poinformował mnie, iż pan młody Aleksander ma 45 lat, rozwiedziony, prowadzi dwa sklepy, stację benzynową i jeszcze coś tam. Nie ma dzieci, oprócz syna z pierwszego małżeństwa, którego traktuje jak własnego. Syn to typ daj, kup, podaruj, a ich kontakt jest słaby, choć Aleksander wspiera go finansowo.
O pannie młodej Tomasz wiedział tylko, iż jest znacznie młodsza od pana młodego.
Nadszedł dzień ślubu. My z Tomaszem pojechaliśmy od razu do Urzędu Stanu Cywilnego. Nie braliśmy udziału w żadnym podjeździe.
Pan młody prezentował się jako poważny mężczyzna o sportowej sylwetce, z wgłębieniem pod brodą, orlim nosem i głęboko osadzonymi niebieskimi oczami. Dałbym mu opis solidny. Panna młoda blondynka, choć nie typ dzika w lesie. Długie włosy do pasa farbowała na czarno. Urodziwa, piękna, ale wydawała się nieco smutna. Wyglądała na około 25 lat później potwierdzono moje domysły.
Ceremonia przebiegała jak zwykle, kiedy nagle do drzwi wślizgnął się kolejny gość przystojny chłopak o słodkiej twarzy, który z uśmiechem przyglądał się wszystkim. Goście skupili się na weselu, a panna młoda nagle zamieniła spojrzenia z nieznajomym. Jej wyraz twarzy zmienił się natychmiast i rozpoczął się cały zamęt.
Chłopak wskazał wzrokiem drzwi, a dziewczyna nagle odwróciła się i podążyła za nim. W tle zabrzmiało: W życiu ludzi przychodzą dni, które pozostają w pamięci na zawsze. To już nie da się zapomnieć! Goście zachichoczały, a matka panny młodej krzyknęła: Świetlano, córeczko, zatrzymaj się, dokąd zmierzasz?.
Jak to w polskich weselach, przyszły pan młody zachował olimpijską ciszę, tylko uśmiechnął się. Ceremonia przerwana, goście nie wiedzieli, co się dzieje. Matka panny płakała w sali, podeszła do niej mężczyzna i wyszeptał: Zabiegła się samochodem. Hańba. Nie odbiera telefonów. Nikt nie rozumiał, co się stało. Rodzice Świetlany starali się przeprosić Aleksandra.
Gości było około pięćdziesiąt, część przyjechała z daleka. W pewnym momencie zaczęło się wątpić, iż wszyscy muszą już się rozchodzić.
A dokąd teraz, Anno? Z powrotem do pociągu? A może do kawiarni? zapytał wąsaty pan w paskowej koszuli. Jego żona, wysoka blondynka z falowaną fryzurą, westchnęła.
Zaskoczyło mnie jednak zachowanie pana młodego. Spojrzał na zdezorientowanych gości i rzekł:
Panowie, chodźmy do kawiarni! Wszystko już zamówione, zapłacone! Ruszamy!
Goście ruszyli razem, nie zmartwieni. Pan młody zachował się nienagannie, choć widać było smutek w jego oczach. Pierścionki schował do kieszeni.
Podczas kolacji dowiedzieliśmy się, iż uciekła Świetlana z synem tego samego Aleksandra. Była to historia jak z serialu. Spotykali się, on ją zostawił po dwóch tygodniach i zniknął. Potem poznała Aleksandra, który się w niej zakochał i pomimo młodego wieku zaproponował małżeństwo.
Byliśmy zachwyceni! Mąż poważny, porządnym, zapewniony. Nie mogliśmy przewidzieć takiego zwrotu. Nie było romansu, a jedynie lekkich relacji! ocierała łzy matka Świetlany.
Okazało się, iż Świetlana nie wiedziała, iż jej przyszły mąż to ojciec jej niedawnego kochanka. Czy on to wiedział? Być może nie. Zaproszenie wysłał ojciec, który w ostatniej chwili postanowił przyjść i zobaczył, iż w roli ojca panny młodej stał się jej dawna przyjaciółka. Cóż za zamieszanie!
Co napędzało tego mężczyznę, nie wiadomo. Nie podobał mi się od razu, a kto by mnie pytał? Słaby typ, który wiecznie wisi na czyjejś szyi. Mógłby spokojnie stać, ale nie musiał się przebić, żeby Świetlana go zauważyła i ją uwieść.
Tomasz nie potrafił choćby jedzenia podnieść, a cały czas dzwonił do Łucji w szpitalu, żałując, iż nie mógł być na tej pamiętnej ceremonii. Goście rozmawiali spokojnie, jedli, pili. Pan młody po cichu nazywany był świętą osobą. Aleksander pozostał spokojny jak wąż, może po prostu umiał trzymać twarz.
Po dwóch godzinach wszyscy zapomnieli o całym zamieszaniu, oprócz starszej ciotki, surowej i wojowniczej, która narzekała, iż Świetlanę trzeba wywalić z powodu tego skandalu!. Prowadzącego początkowo chciano odesłać do domu, ale młody, bystry facet obiecał gwałtownie naprawić sytuację i zabawić gości.
I tak się stało.
Nagle Świetlana pojawiła się w drzwiach, matka znów na nią rzuciła się. Ojciec pospieszył, chciał przywrócić porządek. Pan młody pobiegł w jej stronę.
Choć cała sytuacja była ciekawa, staraliśmy się nie wyjść przed siebie. Świetlana poprosiła o przebaczenie, uklękła przed Aleksandrem za to, iż zostawiła go w Urzędzie. Wystarczyło jej kilka godzin, by zrozumieć swój błąd i wrócić.
Myślicie, iż go wyrzucił? Nie, wybaczył. Usiedli razem przy głowie stołu, a goście w końcu mogli wykrzyczeć długo wyczekiwane górno! (czyli do góry!). Wtedy dopiero prawdziwe wesele ruszyło.
Nie wiem, czy postąpiłam dobrze, ale nie mogłam nie zapytać pana młodego: Dlaczego?. Chciałam zrozumieć, po co wybaczył i przyjął ją z powrotem. Nie moja sprawa, ale wydawało się ważne.
Każdej osobie należy dać szansę. To mój życiowy credo. Każdy z nas może popełnić błąd lub postąpić nie tak. Nie trzeba się zrażać, iż nie zrobimy wszystkiego idealnie. jeżeli zdradzą cię ponownie, to inna historia, ale raz trzeba wybaczyć wszystko! odpowiedział mi wtedy Aleksander.
Oficjalnie Świetlana i Aleksander pobrali się po dwóch miesiącach, a następnego dnia złożyli wniosek w Urzędzie. Ten sam zabójca wesela zniknął w nieznanym kierunku. Plotka głosi, iż Aleksander dalej wspiera go pieniędzmi, choćby w razie kolejnych kłopotów.
Taki człowiek dobry i niezapomniany. Ostatnio przywitali się ze sobą bliźniaczki.
Tomasz, mąż mojej przyjaciółki Łucji, podsumowuje tę ceremonię zwykle słowami: Ale co się da, to się da!. I ma rację. Jedno jest pewne takiego wesela nie życzyłbym nikomu!
