Pamiętam, iż po raz pierwszy w życiu trafiłam na wesele, z którego uciekła panna młoda. Gdyby ktoś mi wtedy taką historię opowiadał, pewnie byłabym sceptyczna i pomyślałabym, iż to jedynie filmowa fantazja. A jednak życie potrafi tworzyć nieprzewidywalne sytuacje, wystarczy się trzymać. Przejdźmy więc krok po kroku.
Nie była to moja ceremonia. Nie zostałam zaproszona. Pierwszymi gośćmi mieli przybyć moja przyjaciółka Jadwiga wraz ze swoim partnerem Tomkiem. Tomek był dalekim krewnym pana młodego. Niestety dzień przed ślubem Jadwiga trafiła do szpitala i musiała iść sama. Nie podobało jej się to, iż wokół znajdowało się wiele niezamężnych panien.
– Toast, wszystko inne. Potem przyjdzie jakaś baba i wciągnie go w kłopoty. On mnie zostawi! Albo przyjdzie i powie, iż jest w ciąży! tatał Jadwiga, przekręcając prawdy. mówiła, przysięgając, iż wszystko będzie kulturalnie.
– Nie wierzę wam! Nie wierzę mężczyznom! Nie zostawiajcie ich sami! Mamy niedobór mężczyzn! Jeden nie wyjdzie, i tyle! odcięła Jadwiga.
Tomek był rozczarowany. Chciał po prostu przyjść na wesele. Wtedy Jadwiga spojrzała na mnie z niemym pytaniem.
– Nie, choćby nie pytaj, zaczęłam odmawiać, choć wiedziałam, iż i tak przyjdę przyjacielka nie zostawi mnie samej.
Tomek poinformował mnie, iż pan młody Aleksander ma 45 lat, jest rozwódką, właścicielem dwóch sklepów, stacji benzynowej i jeszcze kilku drobnych interesów. Nie ma własnych dzieci, jedynie syna z pierwszego małżeństwa, którego wychował jak własnego. Chłopak był problematyczny, typ daj, kup, podaruj. Aleksander rzadko z nim rozmawiał, ale wspierał go finansowo ze starej pamięci. O pannie młodej Tomek wiedział tylko, iż jest znacznie młodsza od pana młodego.
Nadszedł wielki dzień. Jadwiga i Tomek pojechali od razu do Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie. Nie brali udziału w żadnych przygotowaniach. Pan młody wyglądał jak poważny sportowiec: szczupła sylwetka, wyrazisty nos, oczy niebieskie niczym zimowy nieboskłon. Był solidny, godny zaufania. Panna młoda blondynka, choć nie taką, co wędruje po lesie w szpilkach. Miała długie włosy sięgające pasa, które farbowała na czarny. Urodziwa, ale nieco zamyślona. Wydawała się mieć około dwudziestu pięciu lat później się przekonałam, iż tak właśnie wyglądała.
Ceremonia przebiegała zgodnie z planem, gdy nagle do drzwi wślizgnął się kolejny gość przystojny młody chłopak, o słodkiej twarzy, który z uśmiechem przyglądał się wszystkim. Goście skupili się na uroczystości. Panna młoda krążyła wzrokiem po sali, po czym spotkała spojrzenie nieznajomego mężczyzny. Jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił i rozpętał się prawdziwy weselny chaos.
Młodzieniec wskazał palcem na drzwi. Dziewczyna nagle odwróciła się i poszła za nim. Działo się to przy słowach: W życiu każdego człowieka przychodzą dni, które pozostają w pamięci na zawsze. Nikt tego nie zapomni. Goście osłupieli. Matka panny, w kapeluszu, krzyknęła: Świetlo, dziewczyno, czekaj, dokąd idziesz?, i pobiegła za nią.
Gdyby nie przyszłyca cierpliwość pana młodego, wszystko by się rozpadło. On jedynie uśmiechnął się. Ceremonia została przerwana, goście nie rozumieli, co się dzieje. Matka panny płakała w holu. Obok podszedł mężczyzna, którego głos, przerywany szumem, głosił: Zjechała samochodem. Hańba. Nie odbiera telefonów. Nikt nie potrafił tego pojąć. Rodzice panny Święta i jej ojciec przepraszali Aleksandra. Na przyjęciu było około pięćdziesięciu osób, niektórzy przyjechali z daleka, a teraz wszyscy zaczęli się rozchodzić.
Dokąd teraz, Tonia? Z powrotem do pociągu? A do kawiarni nie pójdziemy? zapytał starszy pan w paskowej koszuli. Jego żona, wysoka blondynka o falującej fryzurze, westchnęła.
Zaskoczyło mnie zachowanie pana młodego. Spojrzał na zdezorientowanych gości i rzekł:
Panowie, chodźmy do kawiarni! Wszystko już zamówione, opłacone w złotych! Jedziemy!
Goście ruszyli razem, nie smuciąc się ani trochę. Mężczyzna zachowywał się nienagannie, choć widać było, iż jest zasmucony, ale trzymał fason. Obrączki włożył do kieszeni. Podczas kolacji dowiedzieliśmy się, iż uciekła Świetlana tak naprawdę Bogna razem z synem Aleksandra. To brzmiało niczym serial. Spotykali się, on ją zostawił po dwóch tygodniach, a potem poznała Aleksandra, który zakochał się w niej i, mimo młodego wieku, oświadczył się.
Byliśmy szczęśliwi z ojcem! Mężczyzna poważny, porządny, zapewniony. Nie przypuszczaliśmy takiego obrotu spraw. A ona ukrywała to przed nami. Nie był to romans, a raczej przelotny związek! wycierała łzy matka Bogny szalem.
Okazało się, iż Bogna nie wiedziała, iż jej przyszły mąż jest ojcem jej niedawnego kochanka. Czy on to wiedział? Nie wiadomo. Zaproszenie od ojca przybyło w ostatniej chwili, a on rozpoznał w panie młodym swoją dawną przyjaciółkę. Co za zamieszanie!
Co kierowało chłopakiem, nie wiadomo. Osobiście nie przypadł mi do gustu; wydawał się śliski, gotowy wisieć na czyjejś szyi. Mógłby stać spokojnie, ale musiał się wcisnąć, by Bogna go zauważyła i wciągnęła w pakiet.
Tomek nie potrafił tańczyć, a jedynie dzwonił do Jadwigi w szpital, która żałowała, iż nie była na tej pamiętnej ceremonii. Goście rozmawiali, jedli, pili. Pana młodego szepczano święta osoba. Aleksander pozostał spokojny niczym wąż w kąpieli, może po prostu dobrze ukrywał emocje.
Po dwóch godzinach wszyscy zapomnieli o zamieszaniu. Jedyną osobą, która nie uspokajała się, była starsza ciocia, surowa i wojownicza, mrucząca, iż Bogna powinna zniknąć za chorobą za takie rzeczy!. Początkowo chcieli wysłać prowadzącego do domu, ale młody facet zapewnił, iż wszystko naprawi na bieżąco i rozbawi gości. I tak się stało.
Wtedy pojawiła się Bogna. Drzwi otworzyły się, a matka znów rzuciła się na nią. Ojciec pospieszył, chcąc przywrócić córkę na miejsce. Pan młody pobiegł za nią. Chociaż sytuacja była ciekawa, nie poszli dalej. Z zapisków wynikało, iż Bogna błagała o przebaczenie i uklękła przed Aleksandrem za to, iż go zostawiła w Urzędzie. Wystarczyło jej kilka godzin, by zrozumieć swój błąd i wrócić.
Myślicie, iż go wyrzucił? Nie, wybaczył. Usiedli razem przy głowie stołu, a goście, po tak wielu emocjach, wreszcie mogli wykrzyczeć wyczekiwane głucho!. Reszta wesela już ruszyła.
Z perspektywy czasu zdaję sobie sprawę, iż nie postąpiłam idealnie, ale nie mogłam nie zapytać pana młodego: Dlaczego?. Chciałam poznać powód, dlaczego wybaczył i przyjął ją z powrotem. To nie była moja sprawa, ale wydawało się ważne.
Każdego człowieka trzeba dawać szansę. Takie mam zasady. Każdy może się pomylić, pójść w złym kierunku. Nie warto się poddawać, myśleć, iż zawsze będę w prawo. jeżeli znowu zostaniesz zdradzony to już inna historia. Ale raz człowiek powinien wybaczyć wszystko! powiedział mi wtedy Aleksander.
Oficjalnie poślubił Bognę dwa miesiące później, a następnego dnia złożyli wniosek w Urzędzie. Ten, który zepsuł wesele, zniknął w nieznanym kierunku. Plotki głoszą, iż Aleksander wciąż go wspiera finansowo, choćby po to, by nie musiał przyznać się do wpadki. Tacy ludzie dobrzy i zapomniani. Ostatnio Bogna i Aleksander zostali rodzicami bliźniaczek.
Tomek, mąż Jadwigi, wspominając tę ceremonię, podsumowuje ją zwykle słowami: Coś trzeba było zapamiętać!. I ma rację. Jedno wiem na pewno takiego wesela nie poleciłbym nikomu.
