Ty mi jesteś nikim!” — krzyk pasierbicy zranił mocniej niż nóż

polregion.pl 16 godzin temu

— Ty mi jesteś nikim! — wrzasnęła Kinga.

Drzwi zatrzasnęła z taką siłą, iż zadrżały szyby.

W domu zapadła cisza.

Justyna opadła na krzesło. Trzymała kubek z wystudzoną herbatą.

— Mamo, co się stało? — zajrzała Zosia.

Justyna pokręciła głową. Oczy miała pełne łez.

— Znowu Kinga krzyczała?

— Wychowawczyni dzwoniła — szepnęła Justyna. — To nieważne.

Zosia podeszła i objęła matkę.

— Mamusiu, nie martw się. Wszystko się ułoży.

Zosia miała trzynaście lat. Mówiła jak dorosła osoba.

Czasem wydawała się starsza od piętnastoletniej Kingi, swojej przyrodniej siostry.

Po pół godzinie wrócił z pracy Marek.

W domu pachniała kolacja. Wszyscy usiedli do stołu, tylko nie Kinga.

— A gdzie ona? — zapytał, patrząc na puste krzesło.

— Jest obrażona — powiedziała Zosia, mieszając zupę.

Marek spojrzał na żonę. Justyna spuściła wzrok.

— Wychowawczyni dzwoniła. Kinga oblała wszystkie przedmioty. Próbowałam z nią rozmawiać…

Głos jej się załamał.

Marek wstał i poszedł do pokoju córki. Zapukał.

— Nie wchodź! — krzyknęła Kinga.

— Jestem sam. Mogę?

Drzwi uchyliły się niechętnie.

— Co tu za bałagan? — zapytał, widząc rozrzucone ubrania.

— To Justyna znowu…

— Rozmawiałem z panią Martą. Masz problemy w szkole. Co się dzieje?

Kinga milczała. Pakowała książki do plecaka.

— Nie musisz kochać Justyny. Ale mogłabyś ją szanować. Ranisz ją codziennie.

— A ona mnie nie rani? Zabrałeś ją z Zosią do galerii, a mnie zostawiliście samą!

— Zapomniałaś, iż ukarałem cię za ucieczkę w nocy?

— Oczywiście! Ja jestem zła, Zosia święta!

— Przestań! — głos Marka stał się ostry. — Przesadzasz.

Wyszedł bez słowa. W kuchni Justyna zaciskała dłonie na kubku.

Nie powiedziała nic mężowi. Dopiero po chwili wyszeptała:

— Nie wiem już, co robić. Kinga mnie odtrąca. Zazdrości o ciebie.

— Starałam się. Naprawdę. Ale nie umiałam być dla niej kimś bliskim.

— Wiem, kochanie — Marek objął żonę. — Co teraz?

— Musimy się rozdzielić. Na jakiś czas.

— Co? — odsunął się. — Mówisz serio?

— Może jeżeli poczuje, iż jesteś tylko dla niej, coś się w niej zmieni?

Kinga słyszała każde słowo. Stała skulona za drzwiami.

W jej sercu zabłysła nadzieja. Tato znów będzie tylko jej.

Rano Marek powiedział córce, iż wracają do starego mieszkania.

Zosia wybuchnęła płaczem.

Wpadła do pokoju Kingi.

— Nienawidzisz mojej mamy i zabierasz mi tatę! — krzyknęła i zatrzasnęła drzwi.

Kinga nie myślała, iż tak się skończy.

Cieszyła się, dopóki nie zrozumiała, jak ciężko bez Justyny.

Nikt nie gotował. Nikt nie pomagał w lekcjach.

Ojciec był w pracy. Ona musiała sama warzyć makaron i prać skarpetki.

Stał się twardy i niecierpliwy. Zupełnie inny niż Justyna.

Justyna tłumaczyła cierpliwie, choćby gdy Kinga krzyczała jej w twarz.

Zbliżały się urodziny. Kinga postanowiła upiec tort.

Znalazła przepis. Ubiła ciasto. Ale nie dopilnowała pieczenia.

Biszkopt się spalił.

Ojciec wrócił i zobaczył córkę płaczącą nad zwęglonym blatem.

— Tato… wróćmy do domu — wyszeptała, wtulając się w jego ramię.

— Przepraszam. Kocham cię. I Justynę. I Zosię.

— Ja też cię kocham, córeczko.

Powrót nie będzie łatwy.

Ale było warto spróbować.

Idź do oryginalnego materiału