— Ty mi jesteś nikim! — wrzasnęła Kinga.
Drzwi zatrzasnęła z taką siłą, iż zadrżały szyby.
W domu zapadła cisza.
Justyna opadła na krzesło. Trzymała kubek z wystudzoną herbatą.
— Mamo, co się stało? — zajrzała Zosia.
Justyna pokręciła głową. Oczy miała pełne łez.
— Znowu Kinga krzyczała?
— Wychowawczyni dzwoniła — szepnęła Justyna. — To nieważne.
Zosia podeszła i objęła matkę.
— Mamusiu, nie martw się. Wszystko się ułoży.
Zosia miała trzynaście lat. Mówiła jak dorosła osoba.
Czasem wydawała się starsza od piętnastoletniej Kingi, swojej przyrodniej siostry.
Po pół godzinie wrócił z pracy Marek.
W domu pachniała kolacja. Wszyscy usiedli do stołu, tylko nie Kinga.
— A gdzie ona? — zapytał, patrząc na puste krzesło.
— Jest obrażona — powiedziała Zosia, mieszając zupę.
Marek spojrzał na żonę. Justyna spuściła wzrok.
— Wychowawczyni dzwoniła. Kinga oblała wszystkie przedmioty. Próbowałam z nią rozmawiać…
Głos jej się załamał.
Marek wstał i poszedł do pokoju córki. Zapukał.
— Nie wchodź! — krzyknęła Kinga.
— Jestem sam. Mogę?
Drzwi uchyliły się niechętnie.
— Co tu za bałagan? — zapytał, widząc rozrzucone ubrania.
— To Justyna znowu…
— Rozmawiałem z panią Martą. Masz problemy w szkole. Co się dzieje?
Kinga milczała. Pakowała książki do plecaka.
— Nie musisz kochać Justyny. Ale mogłabyś ją szanować. Ranisz ją codziennie.
— A ona mnie nie rani? Zabrałeś ją z Zosią do galerii, a mnie zostawiliście samą!
— Zapomniałaś, iż ukarałem cię za ucieczkę w nocy?
— Oczywiście! Ja jestem zła, Zosia święta!
— Przestań! — głos Marka stał się ostry. — Przesadzasz.
Wyszedł bez słowa. W kuchni Justyna zaciskała dłonie na kubku.
Nie powiedziała nic mężowi. Dopiero po chwili wyszeptała:
— Nie wiem już, co robić. Kinga mnie odtrąca. Zazdrości o ciebie.
— Starałam się. Naprawdę. Ale nie umiałam być dla niej kimś bliskim.
— Wiem, kochanie — Marek objął żonę. — Co teraz?
— Musimy się rozdzielić. Na jakiś czas.
— Co? — odsunął się. — Mówisz serio?
— Może jeżeli poczuje, iż jesteś tylko dla niej, coś się w niej zmieni?
Kinga słyszała każde słowo. Stała skulona za drzwiami.
W jej sercu zabłysła nadzieja. Tato znów będzie tylko jej.
Rano Marek powiedział córce, iż wracają do starego mieszkania.
Zosia wybuchnęła płaczem.
Wpadła do pokoju Kingi.
— Nienawidzisz mojej mamy i zabierasz mi tatę! — krzyknęła i zatrzasnęła drzwi.
Kinga nie myślała, iż tak się skończy.
Cieszyła się, dopóki nie zrozumiała, jak ciężko bez Justyny.
Nikt nie gotował. Nikt nie pomagał w lekcjach.
Ojciec był w pracy. Ona musiała sama warzyć makaron i prać skarpetki.
Stał się twardy i niecierpliwy. Zupełnie inny niż Justyna.
Justyna tłumaczyła cierpliwie, choćby gdy Kinga krzyczała jej w twarz.
Zbliżały się urodziny. Kinga postanowiła upiec tort.
Znalazła przepis. Ubiła ciasto. Ale nie dopilnowała pieczenia.
Biszkopt się spalił.
Ojciec wrócił i zobaczył córkę płaczącą nad zwęglonym blatem.
— Tato… wróćmy do domu — wyszeptała, wtulając się w jego ramię.
— Przepraszam. Kocham cię. I Justynę. I Zosię.
— Ja też cię kocham, córeczko.
Powrót nie będzie łatwy.
Ale było warto spróbować.
















