Anna szła przez centrum handlowe z wózkiem na zakupy.
Nagle usłyszała znajomy głos.
– Ania! Cześć!
Odwróciła się i zobaczyła Marysię, przyjaciółkę siostry.
Kobieta uśmiechała się szeroko, wyciągając ręce.
– Co słychać? Chciałam zapytać, co dać Lidce na nowe mieszkanie.
– Jakie nowe mieszkanie?
Wózek sam się zatrzymał.
– No jak to jakie? Wprowadza się do mieszkania po babci!
– Mówi, iż rodzice jej je podarowali. Prawdziwa szczęściara!
Anna poczuła ucisk w żołądku.
To mieszkanie rodzice wynajmowali już trzy lata.
Znała choćby lokatorów z widzenia.
Po cichu marzyła, iż kiedyś je sprzedadzą i podzielą pieniądze.
– Już się wprowadziła? – zapytała cicho.
– Jeszcze się pakuje. W przyszłym tygodniu robi przyjęcie.
Godzinę później Anna stała pod drzwiami mieszkania Lidy.
Dzwonek nie działał, więc zapukała.
– Ania? – Lida otworzyła w roboczym kombinezonie.
– Czemu bez dzwonka?
– Spotkałam Marysię. Pytała, co ci dać na nowe mieszkanie.
Ścierka wypadła Lidzie z ręki.
Szybko ją podniosła i cofnęła się do środka.
– Poczekaj, muszę na chwilę do łazienki.
Drzwi zamknęły się, ale ściany były cienkie.
– Mamo? Ania się dowiedziała… Co robić?
Anna rozglądała się po kartonach z napisami „Naczynia”, „Książki”.
Lida wyszła z napiętą twarzą.
– Nie rób dramatu. Jesteś dorosła, masz swoje mieszkanie.
– Dostałaś prawie milion złotych, Lido. Tak po prostu?
– Podarowali, więc wzięłam. A ty byś odmówiła?
– Może nie. Ale nie okłamywałabym siostry.
– Ja nie okłamywałam. Po prostu nie mówiłam.
– Jaka to różnica?
Lida opadła na kanapę, zakrywając twarz dłońmi.
– Czego chcesz? Żebym oddała mieszkanie?
– Nic nie chcę. Teraz wiem, kim jestem w tej rodzinie.
– Przestań! Jesteś silna, samodzielna. Maks stracił pracę, nam było bardziej potrzebne.
– Kiedy stracił pracę?
– Rok temu. Powiedzieliśmy rodzicom i oni zdecydowali pomóc.
Anna skinęła głową.
Więc choćby rodzicom okłamali powody.
– A mój kredyt do pięćdziesiątki wzięliście pod uwagę?
– Przestań już! Mieszkanie jest moje. Koniec.
Anna wstała i podeszła do drzwi.
– Tak po prostu wyjdziesz obrażona?
– Nie jestem obrażona. Po prostu cię teraz znam.
W domu zadzwoniła do matki.
– Mamo, musimy pogadać.
– Lida już wszystko powiedziała. Podarowaliśmy, i co z tego?
– Pamiętasz, jak mówiłaś, iż podzielicie pieniądze ze sprzedaży?
– Okoliczności się zmieniły. Lida ma rodzinę, Maks problemy.
– A ja mam kredyt. To nie problem?
– Ty radzisz sobie sama. Jesteś dzielna.
Pół godziny później zadzwonił ojciec.
– Córeczko, nie martw się. Wyszło nieładnie, ale…
– Nieładnie? Trzy lata patrzyłeś mi w oczy.
– Myśleliśmy, iż zrozumiesz. Jesteś taka samodzielna.
Tak. Samodzielna.
Więc może płacić pięć tysięcy miesięcznie i się nie skarżyć.
Niedzielny obiad u rodziców – rodzinna tradycja.
Anna przyjechała jak zawsze, z córką Zosią.
Maks opowiadał kawały, matka krzątała się z garnkami.
Wszyscy udawali, iż nic się nie stało.
– My z Lidą myślimy o kolejnym mieszkaniu – powiedział Maks, nakładając sałatkę.
– W nowym budownictwie. Wynajmiemy to po babci.
Anna zastygła z widelcem w ręce.
– Wynajmować? A przyjęcie?
– Plany się zmieniły – Lida kroiła mięso, nie podnosząc wzroku.
– Centrum hałaśliwe, brak parkingu. Kupimy coś nowszego.
Widelec upadł z brzękiem na talerz.
– Podarowaliście jej mieszkanie za milion, żeby kupiła drugie?
Ojciec zakrztusił się kompotem.
Matka odwróciła się gwałtownie od kuchenki.
– Co w tym złego? Młodzi powinni się rozwijać.
– Mamo, a ja jestem stara? Mam kredyt do pięćdziesiątki.
– Sama wybrałaś ten kredyt!
Anna wstała od stołu.
– Zosia, zbieraj się. Jedziemy do domu.
Nikt jej nie zatrzymał.
Drzwi zamknęły się za nią cicho, bez trzasku.
Od tamtej niedzieli nie było już żadnych obiadów.

















