— Ty chyba żartujesz, Piotr? Powiedz, iż to tylko głupi żart. Albo oszalałam od tego szumu wody?
Marzena zakręciła kran. Wytarła ręce w haftowany ręcznik. Powoli odwróciła się do męża.
W kuchni pachniało marchewką i koperkiem. Mandarynki czekały na stole. Do Sylwestra zostało sześć godzin.
Sałatka jarzynowa czekała w misce. Kaczka rumieniła się w piekarniku. Galareta ścinała się w lodówce.
Piotr stał w drzwiach. Przerzucał ciężar z nogi na nogę. Międlił guzik flanelowej koszuli.
— Marzenko, nie złość się — zaczął. — Zosi u mamy Karoliny pękła rura. Nie mają wody, ani ogrzewania.
— Dzieci to twoje, zgoda — powiedziała spokojnie. — Ale Karolina? Czemu nie jedzie do koleżanki?
— Jej mama w sanatorium. Przyjaciółki nie ma w Warszawie — odwrócił wzrok. — To rodzinne święto, Marzenko.
Marzena spojrzała na kuchnię. Tydzień szykowała ten wieczór. Świece, lampki, cisza, tylko oni dwoje.
— Uzgodniliśmy, iż to nasz wieczór — przypomniała. — A teraz przy stole siądzie twoja była żona?
— Wyolbrzymiasz — machnął ręką. — Nie bądź egoistką, Marzena. Mają być za godzinę.
Wyszedł szybko, jakby bał się odpowiedzi. Marzena oparła się o blat. Słowo „egoistka” bolało najbardziej.
Trzy lata starała się być idealną żoną. Znosiła telefony Karoliny o dwudziestej trzeciej. I tak to się kończy.
Może Karolina zachowa się kulturalnie? Może Sylwester to czas cudów?
Cudu nie było. Dzwonek zadzwonił po pięćdziesięciu minutach. Marzena zdążyła się przebrać i umalować.
Piotr pobiegł otworzyć, błyszczący jak wypolerowana patelnia. Do przedpokoju wpadł Kacper, potem Staś. Buty zostały na panelach.
Za nimi, dostojnie, wkroczyła Karolina. Czerwona sukienka, pełne torby, ciężkie perfumy.
— O matko, nareszcie! — krzyknęła, strzepując śnieg na podłogę. — Piotrek, weź te torby. Tam szampan, nie ten twój marketowy.
Marzena wyszła z kuchni z uprzejmym uśmiechem.
— Dobry wieczór, Karolino. Chłopcy, cześć.
Karolina zmierzyła ją wzrokiem.
— Hej, Marzenka. Duchota tu jakaś. I kapcie moje, Piotrek, gdzie są różowe kapcie?
— Już szukam, Karolinko — Piotr rzucił się do szafki.
Karolinko? Marzena poczuła, jak coś zaciska się w środku. Osobna para kapci dla byłej żony. I on wie, gdzie są.
Dzieci skakały po jasnej kanapie. Włączyły telewizor na pełen regulator.
— Kacper, Staś, uważajcie trochę — poprosiła delikatnie.
— Dzieci muszą się wyszaleć! — przerwała Karolina z fotela. — Piotrek, wodę przynieś.
Następna godzina była spektaklem jednej aktorki. Karolina krytykowała choinkę, zastawę, dzieci na zmianę z czułością.
Piotr biegał przy niej z poduszką, pilotem, ładowarką. Na żonę ledwo zerkał.
— Marzenka! Ta sałatka z szynką? Piotrek lubi z wołowiną — zawołała Karolina.
— Piotr od trzech lat je moją sałatkę z euforią — odpowiedziała Marzena z kuchni.
— To znaczy, iż grzeczny jest — zaśmiała się Karolina. — Dławi się, ale je.
Piotr tylko się krzywo uśmiechnął. Nie powiedział słowa w obronie żony.
Potem Marzena wyniosła kaczkę. Złotą, chrupiącą, pachnącą jabłkiem.
— Fuuu, spalona! — krzyknął Staś. — Chcemy pizzę!
— Dzieci takich rzeczy nie jedzą — wtrąciła Karolina, odpychając kawałek widelcem. — Piotr, zamów pizzę. Mnie też.
Piotr spojrzał na Marzenę jak uczeń na nauczycielkę.
— Co ty na to? Zamówię, za pół godziny będzie.
— Na poważnie? — głos jej zadrżał. — Marynowałam tę kaczkę całą dobę.
— Nie obrażaj się — podszedł, chciał objąć, ona się odsunęła. — Każdy lubi co innego.
Zaczął dzwonić po pizzę, pytał Karolinę o dodatki. Marzena usiadła na krześle, jak duch we własnym domu.
— Piotr, pamiętasz Mazury, dwa tysiące piętnasty? Broda ci się odkleiła! — rozpromieniła się Karolina, nalewając sobie szampana.
— Pamiętam! Ty byłaś Śnieżynką i złamałaś obcas! — roześmiał się szczerze.
Śmiali się jak nastolatkowie. Świat, do którego Marzena nie miała wstępu.
Dzieci przewróciły kieliszek. Czerwone wino rozlało się po białej serwecie.
— O matko! — lamentowała Karolina. — Piotr, sprzątaj. Marzena, masz sól?
Marzena wstała powoli. Szum w uszach zagłuszył wszystko. Spojrzała na męża.
Piotr ratował serwetę, nie spoglądając na żonę. Czyj to był Sylwester?
Wtedy zrozumiała. Fizycznie jest, ale dla niego — nie istnieje.
Wyszła z salonu cicho. Nikt nie zauważył.
W sypialni spakowała torbę. Ręce miała spokojne, zimne, pewne.
Dżinsy, sweter, kosmetyczka, dowód. Sukienkę rzuciła na narzutę.
W lustrze zobaczyła kobietę zmęczoną, ale zdecydowaną.
Zadzwonił domofon. Pizza przyjechała.
— Piotr, zapłać, ja mam same stówki! — dyrygowała Karolina.
Marzena przeszła korytarzem, obok salonu. Zamek klaknął cicho za nią.
Na dworze sypał śnieg. Gdzieś pękały pierwsze petardy.
Wykręciła numer przyjaciółki.
— Ewka, śpisz?
— Oszalałaś? Dziesiąta, impreza u nas! Co się stało?
— Wyszłam od Piotra. Mogę do was?
— Jasne! Zamawiam ci Bolta, mów adres!
Czterdzieści minut później siedziała w ciepłej kuchni przyjaciółki.
— No mów, co ten gamoń odwalił? — Ewka nalała herbaty.
Marzena opowiedziała wszystko. Kaczkę, pizzę, kapcie, serwetę.
— Klasyka. Dobry chłopiec dla wszystkich, zdradza najbliższą osobę — pokiwała głową Ewka.
Telefon zabrzęczał po godzinie. Dzwonił Piotr. Odrzuciła.
Potem sms-y. „Gdzie jesteś?” „Pizza zimna.” „Głupio mi przed Karoliną.”
Przed Karoliną mu głupio. Nie przed żoną.
— Nie odpisuj — poradziła Ewka. — Niech się pomęczy sam.
Marzena wyłączyła telefon.
Nie życzyła sobie szczęścia przy szampanie. Piła herbatę, oglądała film, czuła lekkość.
Jakby ktoś zdjął jej z pleców ciężki plecak kamieni.
To był jej ostatni Sylwester w tamtym mieszkaniu.

















