Pracuję jako recepcjonistka w salonie fryzjerskim przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi od jedenastu lat. Widziałam różne rzeczy – klientki płaczące po nieudanej farbowaniu, awantury o umówione terminy, ale to, co wydarzyło się w zeszły czwartek, zapamiętam na długo.
O siedemnastej trzydzieści do salonu weszła kobieta w granatowym płaszczu, może sześćdziesiąt kilka lat, z torebką przyciśniętą do boku jakby bała się, iż ktoś ją wyrwie. Nazywała się pani Krystyna, tak przedstawiła się przy stanowisku. Umówiona była na strzyżenie i modelowanie u Beaty, jednej z naszych najlepszych fryzjerek.
Zza lady słyszałam prawie wszystko, bo akurat wypełniałam kartotekę klientki. Pani Krystyna usiadła w fotelu i od razu, zanim Beata zdążyła zapytać o życzenia, zaczęła mówić o córce. Że ta wychodzi za mąż w sobotę, iż to wesele w hotelu pod miastem, iż ona, matka, ma być na sali, ale przy innym stole niż państwo młodzi. Mówiła to spokojnym głosem, patrząc w lustro, jakby mówiła o pogodzie.
Zapytałam wtedy, bo akurat podeszłam z ręcznikami, czy coś się stało między nią a córką. Odpowiedziała, iż nie, iż po prostu przyszły macocha przyszłego zięcia zażyczyła sobie miejsca honorowego, a organizatorka wesela, czyli sama córka, ustąpiła. Powiedziała to bez pretensji w głosie, ale ręce jej drżały, kiedy odpinała zegarek przed myciem głowy.
Beata jak zawsze pracowała w milczeniu, skupiona na grzebieniu i nożyczkach. Zauważyłam tylko, iż przy strzyżeniu grzywki zatrzymała się na chwilę dłużej niż zwykle, jakby dawała pani Krystynie czas, żeby doszła do siebie. U nas w salonie mamy taką zasadę – nie komentujemy życia klientek, chyba iż same o to poproszą.
Kilka minut później zadzwonił telefon pani Krystyny. Odebrała, mimo folii jeszcze na części włosów. Dzwoniła córka, Marta – imię usłyszałam, bo pani Krystyna je wypowiedziała. Rozmowa trwała krótko. Z tego, co dotarło do mnie zza lady, usłyszałam zdanie: "Mamo, no przecież to tylko stół, nie rób z tego dramatu, na miejscu i tak będziesz". Pani Krystyna nic nie odpowiedziała głośno, tylko powiedziała "dobrze, kochanie" i się rozłączyła.
Miałam wtedy przerwę i wyszłam na zaplecze zaparzyć kawę, więc nie widziałam całej reszty. Ale kiedy wróciłam po jakichś dziesięciu minutach, zastałam już zupełnie inną scenę. Pani Krystyna siedziała prosto w fotelu, a Beata kończyła suszenie. Rozmawiały cicho, ale już nie o weselu – o jakimś przepisie na szarlotkę, zwyczajnie, jak dwie znajome.
Kiedy pani Krystyna podeszła do kasy płacić, powiedziała coś, co usłyszałam wyraźnie, bo stałam tuż obok przy drukarce paragonów. Powiedziała: "Wie pani, ja się na to wesele wybierałam od pół roku, sukienkę kupiłam w Vistuli, buty dobierałam trzy razy. A teraz myślę sobie – po co mi to całe przedstawienie, skoro mam siedzieć gdzieś z boku jak daleka ciotka".
Zapłaciła kartą, sto dziewięćdziesiąt złotych, dała jeszcze dwadzieścia na napiwek dla Beaty, mimo wszystkiego. Zanim wyszła, zatrzymała się przy drzwiach i wróciła do lady. Poprosiła o kartkę i długopis. Napisała coś krótkiego, złożyła na pół i schowała do torebki. Zapytałam odruchowo, czy to lista zakupów. Odpowiedziała, iż nie, iż to numer do notariusza, którego zna z parafii – ma sprawę do załatwienia w piątek rano, przed weselem.
Nie pytałam więcej, bo to nie moja sprawa i mamy zasadę dyskrecji wobec klientek. Ale zapamiętałam jej twarz w tamtej chwili – nie było w niej żalu, tylko taki spokój, jakby coś sobie właśnie poukładała.
W piątek, jak się później dowiedziałam od Beaty, bo pani Krystyna zadzwoniła do salonu odwołać kolejną wizytę zaplanowaną na przyszły tydzień – tę na koloryzację – powiedziała jej krótko, iż musi ten termin przełożyć, bo w piątek rano ma spotkanie u notariusza, a potem prawdopodobnie będzie zajęta formalnościami przez kilka dni.
Wesele odbyło się w sobotę, tego samego nie wiem, bo to już nie nasza klientka nam relacjonowała. Ale dwa tygodnie później pani Krystyna wróciła do salonu, tym razem na zwykłe podcięcie końcówek. Usiadła w tym samym fotelu, u tej samej Beaty. Rozmawiały znowu, tym razem swobodnie, o ogródku działkowym pani Krystyny przy alei Włókniarzy.
Kiedy płaciła, wspomniała mimochodem, przy okazji rozmowy o remoncie mieszkania, iż przepisała swoje mieszkanie przy ulicy Kilińskiego – to, w którym mieszka sama od śmierci męża – na fundację, która zajmuje się hospicjum, gdzie kiedyś opiekowano się jej mężem w ostatnich tygodniach życia. Powiedziała to tak, jakby mówiła o zmianie firmy telekomunikacyjnej. Dodała tylko jedno zdanie, które zapamiętałam dosłownie: "Mieszkanie było zawsze moje i to ja decyduję, komu ma służyć, kiedy mnie zabraknie".
Nie wiem, czy córka już wie. Nie wiem, czy przy stole honorowym na weselu było jej wesoło, czy nie. Wiem tylko, iż dwa tygodnie po tamtej wizycie u fryzjera, kiedy pani Krystyna wychodziła z salonu, w drzwiach minęła się z młodą kobietą wchodzącą do środka – szczupłą, w eleganckim płaszczu, bardzo podobną z profilu. Nie zatrzymały się, nie odezwały do siebie. Pani Krystyna tylko przytrzymała drzwi, przepuściła ją i poszła w stronę przystanku tramwajowego, z torebką przewieszoną przez ramię, już bez tego wcześniejszego przyciskania jej do boku.
