Nazywam się Bogdan. Mam siedemdziesiąt jeden lat i od trzydziestu dwóch lat siadam w niedzielę na tym samym miejscu — rząd jedenasty, krzesełko dwudzieste drugie, zaraz przy przejściu. Mój syn Marek ma czterdzieści trzy lata. Za pierwszym razem poszliśmy razem na żużel, gdy miał siedem. Do dziś pamiętam, iż zamiast patrzeć na tor, przez całe zawody jadł watę cukrową i pytał, czemu motocykle tak piszczą.
Mieszkamy w Lublinie, niedaleko stadionu przy Alejach Zygmuntowskich. Od naszego bloku idzie się tam dwadzieścia minut przez park. Przez te wszystkie lata wychodziliśmy zawsze o tej samej porze — za piętnaście trzecia. Najpierw prowadziłem go za rękę. Potem szedł obok. Potem to on zwalniał, żebym nadążył.
Moja żona Krystyna nigdy tego nie rozumiała. Mówiła, iż to dziwne, iż dorosły chłop co niedzielę chodzi z ojcem na żużel, zamiast zająć się domem. Ale dla Marka to zawsze było coś więcej niż sport. Tyle zrozumiałem dopiero teraz.
Z czasem stadion zaczął mnie męczyć. Schody na jedenasty rząd robiły się coraz bardziej strome, hałas silników zostawał w głowie jeszcze w poniedziałek, a w październiku marzłem na kość, choć zakładałem kurtkę, sweter i dwie pary skarpet. Przez ostatnie dwa sezony wracałem do domu z takim bólem w krzyżu, iż w poniedziałek ledwo wstawałem z łóżka.
Którejś niedzieli, jakoś w połowie sierpnia, siedziałem na swoim krzesełku i myślałem tylko o tym, żeby już być w domu, zdjąć buty i położyć się na kanapie. I wtedy się przestraszyłem. Bo zrozumiałem, iż od kilku miesięcy nie chodzę tam dla siebie, tylko dla Marka. A jeżeli on chodzi tam tylko dla mnie? Może obaj od trzydziestu dwóch lat robimy to samo — siedzimy obok siebie i udajemy, iż nic się nie zmieniło.
Następnego dnia powiedziałem Markowi, iż chcę oddać mu mój karnet. Niech chodzi z kolegami, z synem, z kim chce. A ja będę oglądał w telewizji, w ciepłym pokoju, z kubkiem herbaty. Myślałem, iż się ucieszy. Może choćby odetchnie.
Siedzieliśmy w kuchni. Marek długo patrzył w okno, a potem zapytał cicho, nie odwracając głowy:
— Tato, ty już nie chcesz ze mną chodzić?
Zamurowało mnie. Bo to nie był głos czterdziestotrzyletniego mężczyzny. To był głos tamtego siedmiolatka z watą cukrową, który pierwszy raz zobaczył motocykle i nie mógł oderwać wzroku od toru.
Zacząłem tłumaczyć, iż to nie tak. Że jestem zmęczony, iż wiek, iż zdrowie. Że przecież on ma teraz swoje życie — żona, dzieci, dom na obrzeżach, praca w firmie transportowej. Ale Marek mi przerwał.
— Ja mogę iść z kolegami w sobotę. Albo w piątek. W niedzielę chodzę z tobą.
I wtedy powiedział coś, czego nigdy wcześniej nie słyszałem. Że jak miał piętnaście lat i bał się powiedzieć mamie, iż pierwszy raz zapalił papierosa, to powiedział mi właśnie w drodze na stadion. Że jak nie dostał się na studia, to zadzwonił do mnie stamtąd, spod kasy biletowej. Że jak jego pierwsza żona odeszła, to przez cały mecz siedzieliśmy w milczeniu, a potem kupiłem mu piwo i w końcu się rozpłakał. Dla mnie to były zwykłe rozmowy. Dla niego — jedyne chwile, kiedy mógł być po prostu moim synem, nie mężem, nie ojcem, nie pracownikiem.
Siedziałem i słuchałem. I nagle zrobiło mi się wstyd, iż chciałem to wszystko oddać jak stary, zużyty karnet.
Umówiliśmy się inaczej. Chodzę teraz raz w miesiącu, na wybrane mecze. Marek przychodzi po mnie, jedziemy jego samochodem, a nie autobusem jak dawniej. Nie spieszymy się. Siadamy niżej, w piątym rzędzie, bo tam mniej schodów. Po zawodach idziemy na obiad do baru przy ulicy Kunickiego, tego z czerwonymi obrusami w kratę.
Miesiąc temu Marek odebrał mnie o drugiej. Wieczór był chłodny, wiał wiatr znad Bystrzycy. Obok nas, na parkingu, stała ciężarówka z napisem «Transport Krajowy i Międzynarodowy» — taka sama, jakie widuje się na trasie S17. Marek spojrzał na nią i powiedział, iż szef znowu zmienia grafik, a on ma już dość. Nie dawałem rad. Po prostu słuchałem.
Kiedyś dawałem rady. Teraz wiem, iż to nie o rady chodzi.
Zostały mi jeszcze dwa mecze w tym sezonie. A potem… nie wiem. Może to była nasza ostatnia jesień na stadionie. Ale nie to jest ważne. Ważne, iż po trzydziestu dwóch latach w końcu porozmawialiśmy o czymś, o czym milczeliśmy przez cały ten czas.
Marek ma teraz karnet na cały sezon. Ja mam swój, kupiony miesiąc temu. Oba leżą u niego w schowku w samochodzie. Czasem, jak do mnie dzwoni, żeby zapytać, czy nie potrzebuję czegoś z apteki, w tle słychać ryk silników. I wtedy wiem, iż niedziela jest nasza.
Choćbyśmy mieli spędzić ją w milczeniu.
