Jestem synem Grażyny i to ja, u progu swojej czterdziestki, muszę teraz opowiedzieć, jak wyglądała ta niedziela z mojej strony, bo moja matka na pewno już opowiedziała swoją wersję sąsiadkom z bloku.
Nazywam się Tomasz, mam czterdzieści siedem lat, jestem kierownikiem magazynu w firmie logistycznej pod Wrocławiem, i tamtej niedzieli przywiozłem dzieci do matki z jedną reklamówką z Biedronki. Nie z Żabki, bo akurat mijałem po drodze ten konkretny sklep i wpadłem kupić im chociaż szczoteczki do zębów. Grażyna mieszka w domku na Muchoborze, tam gdzie stara zajezdnia tramwajowa, i ma pokój, w którym Kuba i Zosia śpią czasem u babci, kiedy z żoną, Anitą, wyjeżdżamy gdzieś na weekend.
Zwykle jak przyjeżdżamy, to cały bagażnik jest zapchany — plecak z jednorożcem Zosi, samochodziki Kuby, zapasowe kapcie, bo u babci zawsze zimno w nogi. Tym razem miałem tylko tę jedną torbę i matka złapała to od razu, jeszcze zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć.
Próbowałem udawać, iż wszystko gra. Powiedziałem, iż dzieciaki same chciały zostać na noc u babci. Kuba pobiegł od razu na podwórko sprawdzić, czy hamak jeszcze wisi między jabłoniami, a Zosia zapytała, czy pozostało ta czekoladowa granola, którą Grażyna kupuje specjalnie dla niej w Lidlu. Matka zapytała, gdzie Anita. Powiedziałem, iż została w domu. Nie skłamałem, tylko nie powiedziałem wszystkiego.
Ugotowała klopsiki z ziemniakami i przez cały obiad milczała, dopóki dzieciaki siedziały przy stole. Ja adekwatnie nic nie zjadłem. Telefon kładłem ekranem do dołu, potem znowu go sprawdzałem — czekałem, czy Anita w ogóle coś napisze, czy będzie milczeć jak od trzech dni. Po obiedzie dzieci poszły na podwórko, a Grażyna spytała wprost, na jak długo planuję zostać.
— Sam jeszcze nie wiem — powiedziałem.
I to była prawda. Noc wcześniej pokłóciliśmy się z Anitą tak, iż sąsiedzi przez ścianę pewnie wszystko słyszeli. Nie pierwszy raz zresztą. Od wiosny się przez to przechodzi — kłótnie o pieniądze, o to, iż ja pracuję po godzinach, iż ona czuje się sama z dziećmi. Anita powiedziała, iż potrzebuje kilku dni bez mnie w mieszkaniu, żeby ochłonąć, a ja, zamiast usiąść i pogadać jak człowiek, wsadziłem dzieciaki do auta i pojechałem do matki — trochę na złość, trochę z rozpaczy, sam już nie wiem.
Grażyna spytała, czy Anita wie, iż dzieci są u niej. Powiedziałem, iż tak, chociaż wiedziałem, iż zabrzmiało to niepewnie. Poprosiła, żebym zadzwonił i to potwierdził. Wkurzyłem się. Powiedziałem, iż nie chcę znowu słuchać wersji Anity i iż liczyłem, iż mnie poprze. Widziałem, jak zaciska ręce na fartuchu, jakby chciała coś z siebie wykręcić razem z tą kłótnią — ta sama matka, która chciałaby po prostu przytulić syna i powiedzieć, iż ma rację, choćby jeżeli ma czterdzieści siedem lat i własne dzieci.
Zamiast tego usłyszałem, iż mogę zostać tę jedną noc, ale iż ona nie zamierza być schronieniem, w którym się chowamy przed rozmową z żoną, i iż Kuba i Zosia nie mogą stać się kartą przetargową w naszej wojnie. Wybuchłem. Powiedziałem jej, iż zawsze staje po stronie Anity. To nieprawda, ale wtedy naprawdę tak czułem.
W końcu zadzwoniłem. Wyszedłem z telefonem na podwórko, obok tego starego hamaka, i przez pierwsze minuty tylko krążyłem między jabłoniami, nie mogąc wykrztusić pierwszego zdania. Rozmawialiśmy z Anitą prawie czterdzieści minut. W pewnym momencie usłyszałem, iż płacze, i powiedziała, iż wcale nie chce, żebym zniknął z życia dzieci — chce tylko, żebyśmy przestali się kłócić przy nich. Później zadzwoniła jeszcze do Grażyny, osobno, i powiedziała jej to samo.
Tamtej nocy improwizowaliśmy piżamy z tego, co było pod ręką. Kubie matka znalazła w szufladzie moją starą koszulkę z liceum, jeszcze z klubu piłkarskiego Śląska, którą trzymała bóg wie po co tyle lat. Zosia dostała moją koszulkę, tak wielką, iż sięgała jej do kolan, i śmiała się z siebie w lustrze w przedpokoju.
Spałem na tej wąskiej kanapie w salonie, tej samej, na której matka zawsze zasypia przy telewizji podczas programu z prognozą pogody. Koło północy wszedłem do kuchni po wodę i zastałem ją przy stole z kubkiem herbaty. Czułem się jak nastolatek po kłótni z rodzicami, tylko iż nie byłem już żadnym nastolatkiem — miałem dwoje dzieci, które zależały od tego, jak my z Anitą to rozegramy.
Powiedziałem jej wprost, iż liczyłem, iż powie, iż Anita jest niesprawiedliwa. Odpowiedziała, iż jest moją matką, ale iż to nie znaczy, iż zawsze powie mi to, co chcę usłyszeć. Nie spodobało mi się to, chociaż tym razem się nie kłóciłem — może dlatego, iż byłem za bardzo zmęczony.
Następnego dnia zawiozłem dzieci do szkoły i wróciłem do domu porozmawiać z Anitą. Przez kilka tygodni spałem w dawnym pokoju gościnnym u Grażyny, a potem w wynajętej kawalerce niedaleko, żeby dzieciaki miały jak najmniej zmian w rutynie — szkoła, treningi Kuby, balet Zosi, wszystko zostało tak samo, zmieniło się tylko to, gdzie ja nocowałem.
Ostatecznie zdecydowaliśmy się na rozstanie. Nie było to ani czyste, ani proste. Były awantury, zmiany zdania, dni, kiedy wracałem do matki kompletnie roztrzaskany i siadałem z nią przy tym samym stole w kuchni.
Miesiąc później Anita zaproponowała mediację u notariusza w kancelarii przy ulicy Piłsudskiego, żeby ustalić opiekę nad dziećmi bez ciągania się po sądach. Przyszedłem tam z Grażyną — sam poprosiłem, żeby przy mnie usiadła, kiedy podpisuję papiery. Notariusz odczytał punkt o alimentach — tysiąc dwieście złotych miesięcznie — i ręka mi zadrżała tak, iż długopis zjechał poza linię podpisu i musiałem prosić o drugi egzemplarz. Ustalenia: opieka naprzemienna, tydzień u mnie, tydzień u Anity, mieszkanie zostaje przy niej, a ja spłacam swoją połowę wkładu własnego, jaki kiedyś włożyliśmy w to mieszkanie — dwadzieścia sześć tysięcy złotych, w ratach rozłożonych na dwa lata. Za drugim razem podpisałem równo.
Grażyna nie powiedziała ani słowa podczas całej rozmowy u notariusza — dopiero na parkingu, kiedy wsiadaliśmy do jej starego Fiata Pandy, powiedziała, iż jest ze mnie dumna, iż nie próbowałem wykręcić się z odpowiedzialności za dzieci przez złość na żonę.
Kuba i Zosia mają teraz dwa pokoje — jeden u mnie w wynajętym mieszkaniu na Krzykach, drugi u Anity, tam gdzie mieszkaliśmy wcześniej. Zosia trzyma w obu miejscach po jednej piżamie z jednorożcem, tej samej co zawsze, kupionej jeszcze przed całą tą historią. Do babci jeżdżą teraz rzadziej, bo mają nowy rytm, ale kiedy przyjeżdżają, znowu przywożą pełne plecaki — piżamy, szczoteczki, ładowarki. Ta jedna reklamówka z Biedronki zostaje w szufladzie w przedpokoju, złożona w kostkę, obok starej koszulki Śląska, której nikt już nie nosi.
