To Ty sama ją do nas przyprowadziłaś!

Alicjo, naprawdę masz szczęście! Mężczyzna, który zna się na samochodach i potrafi ugotować pyszny bigos, to prawdziwy skarb. Przyjaciółko, możesz być dumna z takiego męża, powiem ci to wprost.

Wiktoria odchyliła się w fotelu, ukazując olśniewający uśmiech. Alicja przejęła wzrok, którym przyjaciółka rzuciła spojrzenie na męża, i pod żebrami poczuła niepokój. Zaraz jednak uspokoiła się: Głupie myśli, dopiero przeprowadzam się do Warszawy i chcę się wpasować w grupę.

Wiktoria pojawiła się w ich życiu miesiąc temu. Nowa znajoma wydawała się miła, nieco zagubiona w nieznanym mieście. Jak jej nie pomóc?

Nie głaszcz tego nieco, uśmiechnęła się Alicja do męża. Krzysiek nauczył się robić barszcz dopiero po siódmym roku małżeństwa.
A jaki to barszcz! Wiktoria nachyliła się, dotykając łokcia Krzysztofa. Za takiego kucharza ochotnie poślubiłabym się.

Krzysiek zamrugał, pod wrażeniem prostując ramiona. Alicja zauważyła, iż jego uszy lekko się zarozumiały to znak, iż komplement trafił w sedno.

Staram się, odparł.

Pierwsza wizyta Wiktorii przeciągnęła się do późnego wieczora. Zachwycała się remontem w mieszkaniu, zdjęciami dzieci, kolekcją płyt Krzysztofa. Do każdej tematyki znajdowała pretekst, by znów skierować pytanie do niego: Krzysiek, skąd to masz?, Krzysiek, masz niesamowity gust!, Krzysiek, opowiedz więcej.

Alicja nalewała herbatę i uważnie obserwowała. Wiktoria siedziała zbyt blisko jej męża, głośno śmiała się z jego nieudolnych żartów, dotykała jego ręki przy rozmowie.

Mamo, a kto to jest ta ciocia?

Szymon, dwunastoletni syn, zajrzał do kuchni, gdy Alicja zmywała naczynia po wyjściu gościa.

To moja przyjaciółka. Nowa.
Trochę dziwna. Cały czas patrzyła na tatę.

Alicja zamarła z talerzem w ręku. Gdy choćby dwunastolatek zauważył, iż coś jest nie tak

To się tylko wydaje, odparła synowi.

Powtarzała to sobie przez kolejne tygodnie. Wydaje się. Przesadza. Wiktoria po prostu jest otwarta i towarzyska.

Znajoma wracała wciąż częściej. Raz przyniosła przepis, innym razem bilety na wystawę, innym razem po prostu przeszła obok. Za każdym razem Krzysiek był w domu, a Wiktoria rozkwitała w jego obecności.

Jesteś wyjątkowy, Krzysiek, nie taki jak inni, mówiła, siedząc w kuchni. Alicjo, skąd go wzięłaś? Takich mężczyzn nie znajdziesz choćby w ciepłym Krakowie.
Spotkaliśmy się w metrze, odparła spokojnie. Piętnaście lat temu, przy schodach ruchomych.
Romantycznie!

Wiktoria klaskała w dłonie, Krzysiek się uśmiechał, a Alicja zmuszała się do uśmiechu.

Po jednej wizycie mąż został w korytarzu, odprowadzając gościa. Alicja usłyszała ich przytłumiony śmiech zza drzwi.

Dlaczego tak długo? zapytała, gdy Krzysiek wrócił.
Opowiadała dowcip. Był zabawny.
Hmm.

Nie rozwinęła tematu, obawiając się, iż będzie wyglądać na zazdrosną i histeryczną.

Wszystko zmieniło się po dwóch tygodniach. Telefon Krzysztofa leżał na stoliku z wyświetlonym ekranem, gdy on brał prysznic. Alicja nie zamierzała patrzeć, ale przechodząc obok, zobaczyła, iż świeci od nowej wiadomości.

Tęsknię. Jesteś przystojny i interesujący rozmówca.
od Wiktorii.

Alicja usiadła na brzegu łóżka. Ręce same sięgnęły po telefon. Znała hasło nigdy nie ukrywali przed sobą nic.

Korespondencja trwała już kilka tygodni. Wiktoria narzekała na samotność, na trudności w nowym mieście, na to, jak szczęśliwie spotkała tak rozumnego człowieka jak Krzysiek.

A on odpowiadał, podtrzymywał, pisał, iż jest wspaniała i na pewno znajdzie szczęście. Wysyłał mnóstwo emotikonów.

Alicja odłożyła telefon. Z łazienki dochodził plusk wody i fałszywe gwizdanie mąż był w doskonałym humorze.

Krzysiek.

Wyszlił z łazienki, wycierając włosy ręcznikiem. Zobaczył twarz żony i zamarł.

Co się stało?
Widziałam twoje wiadomości z Wiktorią.

Chwila ciszy. Krótka, ale wystarczająca.

Ach, to nic specjalnego, Alicjo.
Nic specjalnego?
Ona po prostu jest towarzyska. Samotna dziewczyna w obcym mieście. To ty ją do nas wprowadziłaś.

Alicja patrzyła na męża, szukając choćby odrobiny winy. Krzysiek wydawał się naprawdę zaskoczony.

Zazdrościsz? Serio? Mamy dwanaście lat razem, dwoje dzieci, a ty zazdrościsz przyjaciółki z powodu kilku emotikonów?
Ona flirtuje z tobą.
Ona tak rozmawia ze wszystkimi. Przesadzasz.

Mogła się bronić, mówiąc, iż normalne przyjaciółki nie piszą pożądanych mężom po nocach, nie nazywają ich przystojniakami, nie tęsknią. Ale Krzysiek już włożył koszulkę i wyszedł z sypialni.

Wiktoria nie odpuszczała. Wręcz przeciwnie pojawiała się częściej, znajdując wymówki: odprowadzić dzieci, kiedy Alicja była w pracy, przygotować kolację, gdy Alicja się spóźniała. Maja, ośmioletnia córka, z zachwytem opowiadała o nowej ciociu Wiktorce, która smaży pyszne naleśniki i pozwala oglądać kreskówki do późna.

Po prostu chciałam pomóc mówiła Wiktoria niewinnym spojrzeniem. Tobie ciężko radzić sobie sama.
Mam męża.
Oczywiście, Krzysiek to wspaniały tata. Macie szczęście, iż jesteście razem.

Coś w tych słowach brzmiało sztucznie, nie na miejscu. Alicja nie potrafiła dokładnie określić, co, ale pozostawiło nieprzyjemny posmak.

Krzysiek stał się niewyobrażalnie przywiązany do telefonu. Zabierał go do toalety, kładł pod poduszką nocą, reagował na każde powiadomienie. Podczas kolacji coraz rzadziej uczestniczył w rozmowie oczy przyklejone do ekranu, usta często układały się w półuśmiech.

Tato, słuchasz mnie?

Szymon powtórzył pytanie trzy razy, zanim tata odrywał się od telefonu.

Co? A, tak, synku. Oczywiście. Co tam?
Mówiłem o zawodach pływackich. Przyjdziesz?
Oczywiście. Kiedy?
W sobotę. Mówiłem ci już trzy razy.

Krzysiek lekko pogłaskał syna po głowie i od razu wrócił do ekranu. Alicja cicho zbierała talerze. Szymon patrzył na ojca z rozczarowaniem. Maja obgryzała kotlet i nie rozumiała, dlaczego przy stole tak cicho.

Flirt stawał się coraz otwarciejszy. Wiktoria już nie chowła się pod zasłoną komplementów. Dotykała Krzysztofa przy każdej okazji poprawiała mu kołnierzyk, usuwała niewidzialną kurzę z ramion, chwytała za rękę, gdy się śmiała. Patrzyła mu w oczy zbyt długo, oblizywała wargi, patrząc na niego.

Alicja obserwowała to przedstawienie z kąta własnej kuchni. Wiktoria zachowywała się, jakby Alicji nie było wcale. Jakby była jedynie przeszkodą, którą można zignorować.

Krzysiek, pokażesz mi ten program do obróbki zdjęć? Obiecałeś.
Za chwilę.
Po co tak zwlekać?

Poszli do biura Krzysztofa, zamykając za sobą drzwi.

Tego dnia Alicja postanowiła zrobić mężowi niespodziankę. Przygotowała jego ulubiony obiad nadziewane papryki, sałatkę z krewetkami zapakowała wszystko w pojemnik i pojechała do jego biura.

W biurze panował spokój. Przerwa obiadowa, większość pracowników rozeszła się po stołówkach. Sekretarka przy recepcji skinęła głową, wiedząc, iż przychodzi Alicja.

Krzysiek Andrzej przychodzi. Tylko jeszcze

Alicja nie dosłuchała. Przeszła korytarzem do jego gabinetu. Drzwi były lekko uchylone.

Popchnęła je i zatrzymała się w progu.

Krzysiek siedział przy stole, a Wiktoria stała między jego rozchylonymi kolanami, obejmując go ramionami. Całowali się głęboko, żarliwie, jakby nie było to ich pierwsze spotkanie.

Pojemnik z jedzeniem wypadł z rąk Alicji i runął na podłogę.
Oboje odskoczyli. Wiktoria wyglądała bardziej zdenerwowana niż zawstydzona. Krzysiek zbledł.

Alicjo to nie jest to, co myślisz.
Nie jest?

Usłyszała własny suchy, popękany śmiech.

Alicjo
Powiedz, jak to się stało, iż wpadła ci na pierś.

Wiktoria odgarnęła bluzkę i zabrała torebkę ze stołka.

Chyba pójdę.
Stój.

Alicja zasłoniła jej drogę. Wiktoria spojrzała na nią z wyzwaniem bez żalu, bez winy.

Wiedziałaś, iż jest zamężny. Jeździłaś w moim domu, jadłaś przy moim stole, bawiłaś się z moimi dziećmi.
Dorośli sami ponoszą konsekwencje swoich czynów.

Wiktoria wzruszyła ramionami i odszedła, stukając szpilkami. W drzwiach odwróciła się:

Zadzwoń, kiedy będziesz wolna, Krzysiek.

Alicja spojrzała na męża. Dwanaście lat. Dwanaście lat budowania rodziny. Bezsenne noce z niemowlętami na rękach. Jego awanse, które wspólnie celebrowaliście. Remont, który trwał trzy lata. Wakacje nad Bałtykiem, kiedy Maja po raz pierwszy sama popłynęła. Świąteczne choinki, urodziny, choroby dzieci wszystko to jakby nie miało wagi.

Krzysiek, przepraszam. Wiem, iż to mój błąd, ale możemy to naprawić.
Naprawić?
Ona po prostu zamieszała mi w głowie. Ale kocham cię, kocham dzieci

Kiedy wrócisz do domu, twoje rzeczy będą spakowane. Możesz je zabrać i iść do swojej Wiktorii.

Alicja odwróciła się i wyszła. Nie płakała nie było sił na łzy. Wewnątrz zamieniło się w lód.

W domu działała metodycznie. Walizka z piwnicy. Koszule z szafy. Skarpetki, bielizna, krawaty wszystko w jednym stosie. Maszynka do golenia, szczoteczka, dezodorant. Dwanaście lat zmieściło się w jednej walizce i trzech torbach.

Gdy dzieci wróciły ze szkoły, ubrania ojca leżały przy drzwiach.

Mamo, gdzie tata? Maja zajrzała do sypialni.
Tata będzie mieszkał osobno.

Szymon milczał. Spojrzał na matkę, na pustą szafę ojca i odszedł do swojego pokoju.

Wieczorem Alicja zadzwoniła do mamy.

Mamo

Głos się załamał przy pierwszym słowie, a łzy poleciły gorące, wściekłe, bezsilne.

Kochanie, jedź. Czekam.

Matka przyjechała po godzinie, objęła córkę, podała herbatę i usiadła przy kuchennym stole.

Opowiadaj.

Alicja opowiedziała o Wiktorii, o wymianie wiadomości, o dzisiejszym dniu. Matka słuchała w ciszy.

Zrobiłaś słusznie powiedziała, gdy Alicja zamilkła.
Słusznie?
Oczywiście. Zdrada nie zasługuje na wybaczenie. Można wybaczyć błąd, słabość, głupotę. Ale nie to.

Alicja opręła głowę o ramiona matki.

Rozwód trwał pół roku. Papierologia, sądy, podział majątku. Krzysiek próbował wrócić przychodził, dzwonił, pisał.

Alicja nie otwierała drzwi.

Dzieci zostały z nią. Szymon odwiedzał ojca niechętnie, co dwa tygodnie, bo trzeba. Maja tęskniła, ale gwałtownie wciągała się w taniec i rysowanie.

Dwa lata przeminęły szybciej niż się wydawało. Alicja wróciła do pracy, zapisała się na kursy, schudła sześć kilogramów, bo przestała jeść stres. Życie powoli wracało do normy.

Dmitri pojawił się przypadkowo na spotkaniu rodziców w szkole Szymona okazało się, iż jego siostrzeniec uczęszcza do tej samej klasy. Rozmawiali w korytarzu, czekając na nauczycieli, potem spotkali się w kawiarni przy szkole. Dmitri zadzwonił, by zapytać, jak się miewa.

Podobasz mi się, powiedział przy trzeciej randce. Nie jestem mistrzem pięknych słów, ale to prawda.

Alicja śmiała się, bo Dmitri był zupełnym przeciwieństwem Krzysztofa. Solidny, niezawodny, człowiek, który mówi mało, ale robi wiele. Dzieci nie przyjęły go od razu. Szymon przyglądał się, jakby oceniał, Maja zazdrościła mamie. Dmitri nie pośpieszał, nie naciskał. Pomagał przy lekW końcu zrozumiała, iż prawdziwe szczęście nie zależy od cudzych wyborów, ale od odważnego przyjęcia własnej wartości i życia pełnego szacunku.