– To twoja matka, więc to twoja sprawa! – powiedział, ale Kasia miała już dość.
Zapinała synkowi kurtkę z zaciśniętymi zębami.
Złość w niej narastała od rana.
Czekała ją kolejna wizyta u teściowej.
Od lat nie było im po drodze.
Jadwiga Nowak nigdy nie uważała Kasi za godną żonę syna.
Cokolwiek Kasia zrobiła, zawsze znalazło się „ale”.
– Kasia, co znowu? – westchnął Marek. – Nie masz ochoty jechać?
Kasia parsknęła krótkim, gorzkim śmiechem.
– Naprawdę pytasz? Sam dobrze wiesz, dlaczego!
Oczy jej błysnęły gniewem.
– Znowu będzie mnie pouczać! Wytykać błędy, wymyślać problemy!
– Powie, iż źle wychowuję dziecko. A nie ma pojęcia, iż pracuję, gotuję, sprzątam, płacę rachunki!
– To ja utrzymuję tę rodzinę, Marek!
– No, ale przecież siedzisz w domu – mruknął, wzruszając ramionami.
Zmarszczyła brwi.
– Myślisz, iż gapię się w sufit? Złotówki spadają z nieba?!
– Ja też pracuję – odparł urażony. – Nie moja wina, iż zarabiam mniej.
Prawda była prosta.
Kasia jako graficzka zarabiała trzy razy więcej.
To ona dźwigała dom finansowo.
– Może pojedziesz sam? – zapytała z nadzieją.
– Dziś Dzień Matki! Nie możesz jej tak olewać!
Zacisnęła usta, szarpnęła kurtkę synka.
Dwie godziny później stali w mieszkaniu Jadwigi.
W salonie czekała już Kinga, siostrzenica Marka.
Kasia dawno zauważyła, jak teściowa ją traktuje – lepiej niż własnego wnuka.
Nie dziwiła się temu.
Rodzice Kingi zginęli w wypadku pięć lat temu.
Jadwiga wzięła ją pod opiekę.
Wokół siedziały ciotki, popijając herbatę, chichocząc głośno.
I wtedy padły słowa, które zmieniły wszystko.
– Podjęłam decyzję – oznajmiła Jadwiga. – Zapisuję mieszkanie Kindze.
– Marek, ty masz swój dom.
Marek choćby nie drgnął, tylko skinął głową.
Kilka dni później papiery były gotowe.
Mieszkanie należało już do Kingi.
Z warunkiem – wprowadzi się po śmierci babci.
Los chciał inaczej.
Jadwiga dostała udaru.
Leżała teraz bezradna jak dziecko.
– Musimy się wprowadzić – oświadczył Marek. – Sama nie poradzi sobie.
Kasia poczuła ucisk w żołądku.
Wiedziała już, co to znaczy.
To ona będzie karmić, myć, przewijać.
I wciąż pracować, i wychowywać syna.
Nic nie powiedziała.
Minęły tygodnie bez chwili dla siebie.
Aż wieczorem nie wytrzymała.
– Marek, mieszkanie twojej matki jest Kingi. Może ona powinna się nią zająć?
– Kinga studiuje, ma faceta, nie może go tu sprowadzić!
Kasia zaśmiała się gorzko.
– Marek, ja już nie daję rady!
On skrzyżował ręce.
– Aha, czyli masz dość?
Dłonie jej drżały.
– Duszę się tym wszystkim! Ty, matka, dziecko, praca – to za dużo!
– No, ale pracujesz zdalnie – rzucił z drwiącym uśmiechem.
Jej wzrok stał się lodowaty.
– I co z tego? Myślisz, iż to nie praca?!
Serce waliło jak młot.
– Teraz TY zajmiesz się swoją matką!
– To moja matka, ale twoja teściowa! To twój obowiązek!
Kasia spojrzała na niego spokojnie.
– Mój obowiązek to syn i praca. Nic więcej.
Marek zamilkł, zaskoczony.
Po raz pierwszy nie znalazł odpowiedzi.
Dość. To było ostatnie słowo tego wieczoru.
