13 listopada 2025 Dziennik
Nieobojętność przybiera różne oblicza usłyszałam taką fragmentaryczną wypowiedź w kobiecym tonie, kiedy w kawiarni przy głównym rynku w Sandomierzu rozbrzmiał głos: Czasem trzeba zamknąć oczy i udawać, iż czegoś nie zauważamy, iż to nas nie dotyczy. A innym razem obojętność staje się przestępstwem.
Och, Jasiu, to już tylko filozofia odparła druga kobieta w oddali.
Odwróciłam się w stronę okna, obserwując przejeżdżające domy, auta i ludzi. Małe miasteczko wreszcie się rozbudziło. Miałam lekki niepokój, iż muszę jechać komunikacją miejską. Jurek, mój mąż, zadzwonił jeszcze wczoraj wieczorem i ostrzegł, iż będzie musiał pracować całą noc. Po co się martwić? pomyślałam, bo praca to praca. Wielokrotnie kolega z pracy, młody chłopak, patrzył na mnie z nieodpartą uwagą, ale odmawiałam żona nie powinna wsiadać pod czyimś kierownicą.
Znowu wybrałam numer męża, a po długich, niekończących się sygnałach, westchnęłam i odłożyłam telefona do torby. Znów wpatrywałam się w okno. Zajęty, pewnie, mruknęłam pod nosem. Zajęty w najmniej odpowiednim momencie
W brzuchu zaczęło się kręcić wczesna ciąża dawała o sobie znać. Nagle poczułam ból, jakby coś uderzyło w moje podbrzusze.
***
W pracy w sklepie sieci EuroMarket próba przetrwania dnia była utrudniona, bo dyrektor rzadko miał wolny moment. Mimo iż wymiotowałam i kręciło mi się w głowie, nie było czasu w zwłokę. Dziś miał przyjść kontrolny z centrali, więc pośpiech był nieunikniony. Wpadłam w panikę i z kasy ciągnęłam do siebie jasną, kręconą kasjerkę Kasię:
Kasiu, pomóż Anię umyć lodówkę, bo nas wszystkich pożre! Ja muszę iść przygotowywać raporty!
Po czym pospieszyłam do swojego gabinetu. Kasia, widząc, iż odjechałam, podeszła do koleżanki, Anny, która układała butelki z mlekiem, i szepnęła:
Aniu, słyszałaś, iż Jurek zdradza?
Anna szeroko otworzyła oczy i z przerażeniem spojrzała na Kasię:
Co? To prawda?
Widziałam go rano, jak wychodził z domu mojej koleżanki, Lidi. Pożegnała go pocałunkiem!
Trzeba jej powiedzieć, dlaczego mi to mówisz?
Kasia roześmiała się i zręcznie zakręciła palcem przy skroni:
Ty głupia, czyżbyś nie wiedziała, iż każdy mężczyzna ma swoje przygody? I jeszcze się rozwiedziemy!
Anna przemyślała to i odpowiedziała:
Czy rozstanie nastąpi, czy nie, to ich wybór. Ale Weronka ma prawo znać prawdę Może lepiej, bo rodzina nie buduje się na zdradzie.
Kasia ponownie wybuchła śmiechem, patrząc na Annę z lekceważeniem:
To nie nasza sprawa. Dobroczynni tacy jak ty w końcu zostają winni.
Anna westchnęła i nie chciała się kłócić. Może Kasię miał rację, ale coś nie dawało mi spokoju.
Z administratorem sklepu, Dariuszem, miałam dość bliski kontakt. Gdy zobaczył mnie wyczerpaną w gabinecie, siedział przy kawie i kończył raport na laptopie.
Weroniko, nie martw się, wszystko będzie dobrze uśmiechnął się.
Machnęłam ręką, wzdychając:
Nie martwię się. Jurek nie odbiera telefonu, dlatego się niepokoję.
Dariusz milczał. Polubiłem go od pierwszego dnia, kiedy wstąpiłam do sklepu jako zwykła sprzedawczyni, a potem stał się administratorem dzięki swojej bystrości i pracowitości.
Może jest zajęty wyciągnął z siebie. Nie miał prawa wtrącać się w nasze sprawy, choć widział, iż mąż zimno traktuje żonę.
Uśmiechnęłam się, schowałam telefon do kieszeni i pośpiesznie wyszłam. W sali zaczęło się zamieszanie przybyli kontrolerzy
***
W kolejnym tygodniu nie mogłam już patrzeć na Weronikę obojętnie. Z opowieści Kasi dowiedziałam się, iż Jurek coraz częściej zostaje po nocach w pracy, a Weronka, będąc w ciąży, musi codziennie wsiadać do przerywanego autobusu, choć mógłby ją podwieźć. Postanowiłam sprawdzić swoje przypuszczenia.
Rano poinformowałam, iż spóźnię się do pracy, i znalazłam się pod domem rzekomej kochanki. Mama zawsze mówiła, iż serce może zemdleć za tych, których kochamy. Dziś zobaczyłam, jak szczęśliwy Jurek obejmuje jasnowłosą blondynkę, całuje ją w usta i obiecuje przyjechać wieczorem. Serce mi się zacięło. Weronka żyje z takim zdrajcą! Zawsze pomocna, dobrą duszą, a musi znosić takiego łobuza.
Wieczorem podjęłam decyzję. Nie powiem mu bezpośrednio, ale zadziałam inaczej. Gdy Weronka odjechała, weszłam do zaplecza, gdzie właśnie Dariusz szykował się do wyjścia.
Dariuszu, muszę z tobą porozmawiać powiedziałam, marszcząc brwi.
Mężczyzna spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
To dotyczy Weroniki wyjaśniłam. Widziałam własnymi oczami, iż Jurek ją oszukuje.
Dariusz zamyślił się, spuszczając wzrok:
To ich życie rodzinne Czy to adekwatne, by się wtrącać?
adekwatne i niewłaściwe jednocześnie uśmiechnęła się Anna. Ona musi znać prawdę.
Ona jest w ciąży, co jeżeli coś się stanie? zaprotestował Dariusz.
To przeznaczenie odparła Anna. Prawda ważniejsza od kłamstwa. Zawieź mnie do mojej wsi, tam mamy babcię, która zna się na takich sprawach. Nie powiemy Weronie nic, prawda sama przyjdzie.
Dariusz chwilowo się wahał.
Weronika ci się podoba, prawda? dodała Anna jako ostatni argument. Nie odmawiasz jej szansy poznać prawdy?
Po długim westchnieniu zgodził się.
***
Babcia Zofia przywitała nas ciepło. Nie przypominała czarownicy była zwyczajną starszą panią w rozciągniętym swetrze i długiej spódnicy, z siwymi kosmykami i mocno zarysowanymi nogami pod ciepłymi pończochami. Jej spojrzenie, szare i przenikliwe, zdawało się odbijać w duszy. Anna podniosła fotografię Weroniki i opowiedziała, co ją trapi.
Zofia uśmiechnęła się do Dariusza, zapaliła świecę i przeprowadziła dłonią po ekranie telefonu:
Widzę, iż obecny mąż nie jest jej przeznaczeniem. Rozstanie przyjdzie, ale nie natychmiast. Nie jest dobry, kłamie i knuje. A ona ma duszę czystą i dobrą.
Czy można przyspieszyć? wyszeptała Anna.
Nie mogę tego zrobić, boję się, ale pomogę jej zobaczyć prawdę. Potem sama zdecyduje
Zofia wstała, przeszła na zimną werandę, przyniosła lniany worek i duży garnek. Wziął z garnka porcję zmielonych ziół i szepnęła, wsypując je do worka:
Zioła polne, wiatr łąkowy, pomóżcie Weronce odkryć prawdę. Niech tak będzie Anna, dodaj je do jedzenia. Są łagodne, nieodczuwalne i nieszkodliwe.
Dariusz zapytał:
Czy to nie zaszkodzi dziecku?
Zofia spojrzała przebiegowo:
Nie, to tylko rumianek, krwawnik i kilka innych ziół, które nie są trujące. A ty, synu, czy przyjmiesz ją za żonę, gdy wyrzuci tego zdrajcę?
Dariusz połykał słowa i przytaknął:
Zgoda. Nie ma obcych dzieci.
***
Najtrudniejsze było podanie Weronce ziół. Miałam wymioty i lekki mdłości, a o północy zachceło mi się jedzenia typu Ramendy.
Zrobię ci zupę, usiądź! rzuciła Anna i pobiegła do kuchni, chwyciła paczkę makaronu, wyjęła worek Zofii i wróciła do zaplecza.
Dariusz siedział przy stole, milcząc, z nadzieją, iż Weronka zerwie z oszustem, ale jednocześnie niepewny, czy nasz plan ma sens.
Anna westchnęła z ulgą, gdy Weronka z apetytem zjadła ostatnią łyżkę. Ona i Dariusz też się martwili, ale poczucie obowiązku zwyciężyło.
***
Następnego ranka Weronka, jak zwykle, zająła miejsce przy oknie w autobusie i zamyśliła się, patrząc na mijające pola. Kierowca rozmawiał przez telefon, ale nie słuchała. Nagle ogłosił:
Szanowni pasażerowie, proszę się nie martwić, ale będziemy musieli objąć objazd przed nami długa zator i remont przejazdu kolejowego.
Wtedy zobaczyłam to, co przypominało koszmar Jurek wysiadł z obcym domem, przytulił jasnowłosą blondynkę, pocałowali się w pożegnaniu. Krew w mojej szyi zamarzła, brzuch bolał jak nigdy wcześniej. Zgubiłam się w mgle.
Obudziłam się w szpitalu. Pierwsze, co zobaczyłam, było przerażone spojrzenie Anny.
Weroniko przepraszam, to chyba moja wina
O czym mówisz? mruknęłam. Widziałam Jurek z Lidią Kwiatkowską. Czy on
Do sali wszedł Jurek, spojrzał winny, ale nic nie powiedział.
Pracujesz nocami u Kwiatkowskiej? zapytałam.
Weroniko, wybacz, ale lekarz cię ostrzegł, a ja muszę, proszę, zrozum, iż chcę utrzymać rodzinę uśmiechnął się złowieszczo.
Idź stąd! Jak tylko wypiszę się, złożę pozew o rozwód! krzyknęłam.
Jurek odszedł, nie dając się namówić do przeprosin.
A dziecko? Nie wiesz? spytałam.
Lekarz powiedział, iż wszystko w porządku. Było ryzyko poronienia, ale przeszło zapewniła Anna.
Wtedy do sali wkroczył Dariusz z dużą torbą owoców. Lekarka, która wypadła tuż po nim, zareagowała:
Zbyt wielu gości naraz.
Proszę go wpuścić poprosiłam, siadając na łóżku.
Lekarka westchnęła i machnęła ręką. Anna wyszła, zostawiając Dariusza samego z Weronką.
Weroniko, bardzo się o ciebie martwiłem o ciebie i maleństwo zaczął niepewnie.
Ty zawsze się o mnie martwiłeś uśmiechnęłam się. W odróżnieniu od niektórych.
Zapomnij zaśmiał się Dariusz.
Anna wkroczyła znowu:
Muszę przyznać, to ja wymyśliłam wszystko, żebyś dowiedziała się o zdradzie. Nie mogłam patrzeć, jak cię oszukuje. Proszę, nie gniewaj się.
Zaciekawszy się, odpowiedziałam:
Byłoby mi przykro, iż wiesz i nic nie mówisz. Nie lubię kłamstw. Wiesz co, śniła mi się staruszka, mówiła, iż nie jest twoim przeznaczeniem zdrajca. Kto przyjdzie z podarunkiem, gdy się obudzisz.
Spojrzałam na Dariusza, który nie odrywał wzroku. Anna usiadła na stołku, wzięła moją dłoń i pogłaskała ją. Teraz wiedziałam, iż postąpiłam słusznie. Zdradliwe postacie trzeba wymazać z życia, póki pozostało szansa na nowy początek. Najważniejsze, iż wokół są prawdziwi przyjaciele i kochające osoby. Pozostałe sprawy rozwiążą się same.
