To, co zobaczyłam za oknem swojej kuchni

To, co zobaczyłam za oknem kuchni

Michał, poskładałeś już te koszule? Widziałam, iż dwie leżą jeszcze na kupce po prasowaniu.

Halinka, daj spokój, ogarnę to sam. Nie spinaj się tak.

Nie spinam się, tylko pytam. Kiedy wyjeżdżasz?

Po obiedzie. Koło trzeciej, pewnie.

Halina stała przy kuchni i mieszała owsiankę, choć w sumie sama już dawno nie miała na nią ochoty. Ręce robiły to, co zawsze, ale głowa zupełnie gdzie indziej. Z uchylonego okna wlewało się wilgotne, kwietniowe powietrze; gdzieś na podwórku równym rytmem kapała woda z rynny kap, kap, kap i dziś ten dźwięk działał jej na nerwy bardziej niż zwykle.

Na ile dni jedziesz?

Jak zawsze. Cztery, pięć. Może trochę dłużej, jak negocjacje się rozciągną.

Rozumiem.

Rozlała owsiankę do talerzy, postawiła przed Michałem dużą ulubioną filiżankę, nalała kawy, dodała mleko bez pytania, bo po siedmiu latach i tak wiedziała. Dwie łyżeczki cukru, dużo mleka, kawa musi być prawie beżowa.

Michał siedział przy stole i przewijał coś w telefonie. Prawie zawsze teraz przewijał coś w telefonie przy śniadaniu. Kiedyś Halina próbowała rozmawiać, czasem choćby się obrażała, teraz już choćby nie próbowała. Przyjęła ten poranny rytuał: kawa, telefon, i choćby kropelka śpiewu ptaków nie wytrąci go z równowagi.

Michał powiedziała, siadając naprzeciwko skoro znowu wyjeżdżasz, chciałam coś poruszyć.

Hm? podniósł wzrok, ale telefonu nie odłożył.

Umówiłam się na konsultację. Do doktor Małgorzaty Kwaśniewskiej, no wiesz, tej ginekolożki. Chcę jeszcze raz wszystko przegadać. To znaczy… o dziecku.

Michał położył telefon wyświetlaczem do stołu. U niej to zawsze źle wróżyło. Gdy nie chciał o czymś rozmawiać, właśnie tak odkładał telefon, ekranem w dół.

Halo. Już przecież gadaliśmy sto razy.

Wiem, iż gadaliśmy, ale chcę jeszcze raz.

Co „jeszcze raz”? Wiesz, ile masz lat? Bez urazy, świetnie wyglądasz, ale

Mam pięćdziesiąt dwa. Nie umieram jeszcze, Michał.

Halina powiedział jej imię tym tonem co do dziecka, gdy nie chce mu się czegoś tłumaczyć. Delikatnie, ale z końcowym werdyktem.

Dobrze, okej powiedziała.

Zabrała się za owsiankę. Była już ledwo letnia i smakowała jak rozciapciana tektura, ale zjadła. Za oknem dalej kapało. Michał wrócił do telefonu.

Potem zjadł do końca, podziękował, poszedł się pakować. Halina zmywała naczesane talerze, myśląc sobie, iż rozmowę o dziecku zaczynała w tym domu już lekko licząc dwadzieścia razy przez tych siedem lat. Odpowiedź zawsze ta sama tylko w innym opakowaniu. „Poczekajmy, postawimy się na nogi”, „nie czas, za dużo mam teraz pracy”, „pomyśl o zdrowiu, nie jesteś już nastolatką”. Siedem lat. Została żoną mając czterdzieści pięć i wtedy to się wydawało, iż jeszcze zdążą. Przecież Michał dobry, spokojny, solidny Michał na pewno się zdecyduje. Wystarczy poczekać.

Wytarła ręce ściereczką w koguty, wiszącą już chyba trzeci rok na uchwycie piekarnika. Musi w końcu kupić nową, ta już wypłowiała jak stare jeansy.

Michał szedł przez korytarz z podróżną torbą.

Gotowy jestem. Nie widziałaś mojego szarego swetra?

W szafie, druga półka z prawej.

Ano faktycznie. Zniknął, szafa zaskrzypiała. Mam!

Ubierał się, zapiął kurtkę. Halina poprawiła mu kołnierz jak zawsze. Cmoknął ją w policzek.

No, to nara. Dam znak wieczorem.

Uważaj na siebie.

Pewnie.

Drzwi się zamknęły. Halina została sama w korytarzu. Słyszała jeszcze szum windy, potem trzaśnięcie drzwi na dole. I cisza.

Zrobiła sobie dolewkę kawy, stanęła przy oknie. Okno wychodziło na boczną ulicę: auta po jednej stronie, szara toyota sąsiada z trzeciego piętra, stary zdezelowany polonez borewicz, jakieś jeszcze dwa. Kwietniowe niebo niskie, mleczne, światło rozlazłe i bez cieni.

Szary samochód Michała stał przy ścianie sąsiedniego bloku.

Halina mrugnęła. Spojrzała ponownie nie przewidziało jej się. Znała te tablice rejestracyjne na pamięć. To była jego toyota. Przecież wyjeżdżał, a auto stoi?

Może do kogoś wstąpił? Pożegnać się? Ale do kogo? Z sąsiadami w windzie tylko „dzień dobry”, zero spoufalania.

Odstawiła kawę i patrzyła dalej.

Dziesięć minut nic. Auto nieruchome.

Potem z klatki sąsiedniego bloku wyszła kobieta. Młoda, góra trzydzieści pięć. W niebieskiej kurtce, ciemne włosy związane w koński ogon. Na rękach małe dziecko, może trzy lata, może ciut więcej. W czerwonym kombinezonie, czapka z pomponem. Kobieta coś mówiła do dziecka, tuliła je, a ono wyciągało ręce do jej twarzy.

Halina patrzyła i jeszcze nie rozumiała. Po prostu patrzyła.

Otworzyły się drzwi toyoty. Wyszedł Michał.

Podszedł do kobiety. Wziął dziecko na ręce, podniósł wysoko, dziecko roześmiało się Halina nie słyszała przez szybę, ale widziała wygiętą w śmiechu głowę malca. Michał przytulił go mocno, przytknął policzek do czapki z pomponem. Potem odstawił dziecko, powiedział coś do kobiety. Ona odpowiedziała. Wziął jej dłoń, pocałował ją.

Halina stała przy oknie i poczuła, iż coś w niej powoli, bardzo powoli zsuwa się w dół. Nie pęka, nie wali się. Po prostu zsuwa. Jakby w środku miała półkę i z tej półki wszystko jeden po drugim cicho zsuwa się gdzieś niżej. Bez hałasu.

Nie odeszła od okna. Patrzyła, jak Michał jeszcze raz przytula dziecko, jak kobieta poprawia czapkę, jak się żegnają. Jak wsiada do samochodu i odjeżdża.

Kobieta z dzieckiem stała jeszcze chwilę na chodniku, patrząc za odjeżdżającym. Potem dziecko pociągnęło ją za rękę, poszli dalej.

Halina usiadła na taborecie. Spojrzała na swoje ręce, takie zwyczajne, trochę już zmęczone, z obrączką na serdecznym palcu.

Pomyślała, iż kawa w filiżance już wystygła.

Potem wstała, wylała resztkę do zlewu i puściła gorącą wodę.

Musiała pomyśleć. Ale najpierw musiała coś zrobić z tą opadającą półką w środku. Bo wiedziała, iż gdyby teraz pozwoliła sobie na płacz, na krzyk albo na telefon do Michała, to byłoby źle. Nie dlatego, iż nie wolno płakać. Po prostu wiedziała jeszcze nie wszystko. Widziała wiele. Ale nie wszystko.

Chociaż, jeżeli miała być szczera adekwatnie już wiedziała. Całą resztę.

Założyła niebieski prochowiec z haczyka, wzięła klucze, torebkę i wyszła. Potrzebowała powietrza. Potrzebowała iść. Po prostu iść, ile starczy nóg.

Na dworze było mokro. Asfalt połyskiwał po deszczu, kałuże odbijały białe niebo. Halina szła, nie zastanawiając się nad drogą: minęła Żabkę”, zakład fryzjerski, aptekę. Pod apteką starsza pani karmiła z ręki małego kundelka piesek brał śmiesznie delikatnie.

Siedem lat.

O tym myślała Halina. Siedem lat mieszkała obok kogoś, nie wiedząc. A może nie chcąc wiedzieć? Czy zbierały się sygnały, których nigdy nie chciała posłuchać?

Delegacje częste, niemal co miesiąc. Praca Michała zawsze była niby na wyjazdach, coś z dostawami, spotkaniami. Nigdy nie podejrzewała, nigdy.

Telefon, zawsze przy nim. Myślała: taki nawyk.

Rozmowy o dziecku zawsze zbijane delikatnie, uprzejmie, ale stanowczo. Myślała: wiek, zmęczenie, nie chce nowych kłopotów na głowie. Starała się zrozumieć. Czekała.

A on miał już dziecko.

Małe, góra trzy lata. To znaczy, iż wszystko zaczęło się cztery lata temu. Oni byli wtedy małżeństwem już trzy

Halina przysiadła na ławce w skwerku pod lipami jeszcze same pąki bez liści. Wyjęła telefon, potrzymała w dłoniach, schowała z powrotem.

Co zrobi, jak Michał wróci? Wróci jak zawsze: po czterech, pięciu dniach, prezent, obowiązkowe opowieści z negocjacji, zmęczony. Usiądzie na kanapie. No, jak sobie radzisz?

Ona, czyli kto?

Popatrzyła na gałęzie lip. Pąki pękate, lada dzień pękną. Jeszcze tydzień ciepła i wszystko się zazieleni.

Nie myślała teraz o zdradzie, nie o tej kobiecie i dziecku w czerwonym kombinezonie. Myślała o tej Halinie, która czekała siedem lat. O tej, co odkładała, oszczędzała, starała się, wierzyła, iż „prawdziwa miłość jest cierpliwa”. Że nie wolno naciskać. Trzeba czekać.

I czekała.

Zrobiło się chłodno. Zapięła płaszcz, wróciła do domu.

W mieszkaniu było cicho. Bez Michała zawsze cichsze, choć on sam był raczej bezgłośny, nie krzyczał, nie tupał ale jego obecność dawała domowi szum, cień oddechu, odrobinę życia. Teraz tego nie było.

Halina przeszła przez pokój. Spojrzała na półkę z książkami jej, kilka jego. Klapki przy fotelu. Pled w kratę, niebiesko-zielony, który kupiła mu na ostatnie urodziny.

Wzięła go do ręki, pogładziła. Ostatecznie odłożyła.

Potem poszła do schowka. Na górnej półce karton, którego nigdy nie rozpakowała po wspólnej przeprowadzce. Trzy lata nie ruszany. Zniosła go ze stołka. W środku książki, dokumenty, pudło ze zdjęciami.

Wyjęła je, usiadła na podłodze schowka.

Ona sprzed dwudziestu lat na jednym chuda, śmieje się, gdzieś bokiem do obiektywu. Dalej: mama z tatą nad morzem. Ona z Ewą przyjaciółką, objęte w parku. Ewa ma dziś pięćdziesiąt sześć.

Muszę zadzwonić do Ewy. Później.

Odłożyła zdjęcia i zasunęła wieko. Umyła się w łazience, popatrzyła na siebie. Zmęczone oczy. Skóra dalej dobra, tak mówili. Pierwsze zmarszczki pod oczami, przy ustach. Włosy ciemne z siwizną, do ramion. Zwyczajna, polska kobieta lat pięćdziesięciu dwóch.

Zdrada nie zostawia śladów od razu. Na początku po prostu patrzysz w lustro i myślisz: więc to ty. Żona, którą przez siedem lat ktoś okłamywał. Kobieta, która nosiła w sercu plan na dziecko, gdy jej mąż już miał dziecko z kimś innym.

Wyłączyła światło i poszła robić obiad. Trzeba coś robić.

Przez następne cztery dni żyła jakby na dwa tryby. Na zewnątrz wszystko zwyczajnie: gotowała, sprzątała, robiła zakupy, dzwoniła do mamy. Michał dzwonił wieczorami, jak obiecał czy wszystko okej, pogoda brzydka, kupiłam nowe ściereczki kuchenne. On się śmiał, ona też i to było najgorsze. Jak łatwo się śmiała.

W środku toczyło się inne życie. Myślenie. Porządkowanie. Analizy. Tych wieczorów, kiedy Michał po powrocie był jakiś inny delikatniejszy, albo dziwnie nieobecny. Ona myślała: zmęczenie. Teraz wiedziała: wracał od nich.

Myślała o tej kobiecie. Młoda, trzydzieści pięć, może mniej. Uroda? Może. Zdążyła zauważyć zgrabną sylwetkę, pewne ruchy. Kobieta, która zna swoje miejsce miejsce obok męża Haliny.

Dziecko chłopiec czy dziewczynka? Nie zdołała zgadnąć. Małe, w czerwonym kombinezonie. Michał trzymał go wysoko, dziecko się śmiało.

Nigdy nie widziała Michała z dzieckiem przy sobie. Zawsze mówił: Szczerze mówiąc, nie umiem z maluchami. Wierzyła mu.

Trzeciego dnia zadzwoniła do Ewy.

Ewka, mogłabyś wpaść?

Jasne. Coś się stało? Masz dziwny głos

Po prostu wpadnij. Zrobię kawę.

Ewa przyszła po godzinie. Mieszkała trzy ulice dalej, od dawna miały już wspólne ścieżki po zakupy. Przyjaźniły się prawie dwadzieścia lat, kiedyś pracowały razem, potem się rozeszło, ale kontakt pozostał.

Ewa zdjęła kurtkę w przedpokoju, spojrzała na Halinę.

Halina. Co jest?

Chodź do kuchni.

Opowiedziała wszystko. Spokojnie, bez ozdobników. Ewa słuchała w milczeniu, tylko raz ścisnęła ją za rękę. Kiedy Halina skończyła, długo patrzyła w blat stołu.

Jezu powiedziała w końcu. Jezu.

No.

Jesteś pewna? Na pewno to Michał?

Ewka, siedem lat patrzę na ten samochód i tego człowieka. Jestem pewna.

I co zrobisz?

Myślę.

Może trzeba z nim pogadać? Wprost?

Porozmawiam. Jak wróci.

Dzielna jesteś, bardzo dzielna. Ale sama nie możesz tego dusić w sobie

Ewka przerwała dam radę. Nie chcę litości. Tylko bądź obok. Jesteś. Dzięki.

Ewa uścisnęła ją mocno, jak ściskają się stare przyjaciółki, dla których nie trzeba słów.

Jestem. Zawsze. Dzwoń, o każdej porze.

Dobrze.

Ewa wyszła, gdy już się ściemniało. Halina pozmywała kubki i poszła spać w ubraniu, kładąc się na narzucie.

Patrzyła w sufit i myślała: budowała przez siedem lat coś, co uważała za prawdę. Nie idealne była realistką ale prawdziwe. Wspólna codzienność, przyzwyczajenia, poranne owsianki i kawa. Myślała, iż to podstawa nie namiętność, ta gwałtownie mija, tylko to zwyczajne razem.

A okazało się, iż kiedy ona budowała razem, on budował inne razem. Tuż za rogiem. Pięć minut piechotą.

Zamknęła oczy. Za oknem znów lał deszcz, niecierpliwy, zwykły, kwietniowy.

Wrócił piątego dnia po południu. Zadzwonił domofonem, choć miał klucze. Halina otworzyła.

Już jestem uśmiechnął się, zmęczony, domowy. Postawił torbę, wyciągnął się do niej.

Zaczekaj powiedziała.

Coś w jej głosie zatrzymało go.

O co chodzi?

Przejdź do pokoju. Musimy pogadać.

Usiedli: on na kanapie, ona naprzeciwko, na fotelu. Maliutki stolik kawowy, a na nim papierowe tulipany zrobiła je sama, z nudów.

Michał, tego dnia, jak wyjeżdżałeś, widziałam cię z okna. Stałeś pod sąsiednim blokiem. Była tam kobieta z dzieckiem. Trzymałeś je na rękach.

Patrzył na nią. Milczał. Nie było w tym milczenia zaprzeczania. Coś innego.

Michał.

Halina powiedział.

Nie chcę scen przerwała mu cicho, choć w środku czuła jakby napięcie kabla wysokiego napięcia nie chcę krzyczeć, płakać, wymuszać tłumaczeń. Tylko jedno pytanie. To twoje dziecko?

Pauza.

Tak powiedział.

Kiwnęła głową. Już to wiedziała, teraz oficjalnie.

Ile ma lat?

Trzy.

Od kiedy jesteście razem?

Halina, nie

Pytam.

Opuścił głowę.

Pięć lat.

Pięć lat Dwa lata przed dzieckiem. Byli małżeństwem dwa lata.

Rozumiem powiedziała.

Halina, nie chciałem cię skrzywdzić. Nie planowałem

No jasne, tak wyszło. Pięć lat to długo, żeby samo wyszło.

Domyślam się, co myślisz.

Wątpię.

Halina, ja

Michał wstała nie trzeba. Naprawdę nie trzeba. Nie chcę tłumaczeń. Widziałam, jak trzymałeś dziecko. Jak patrzysz na nią.

I pomyślała dziwne uczucie. Nie płacze. Ani trochę. Nie chce jej się. W środku tarcie, ale jak po burzy.

Spakuję podstawowe rzeczy. Po resztę wpadnę później.

Dokąd pójdziesz?

Do mamy. Potem się zobaczy.

Halina, zaczekaj. Porozmawiajmy jeszcze. Wszystko wyjaśnię.

Już wyjaśniłeś.

W pokoju, bez słowa, wzięła mniejszą walizkę spod łóżka. Wrzuciła ciuchy, dokumenty, kosmetyki, ciepły sweter, książkę z nocnej szafki, zdjęcie rodziców w ramce, perfumy, ładowarkę.

Michał stał w drzwiach i patrzył bezradnie.

Halina, pogadaj ze mną. Przecież nie tak to załatwia się…

A jak się załatwia?

Milczał.

Zamknęła walizkę, przeszła do przedpokoju. Zarzuciła niebieski płaszcz, wygodne buty, walizka w rękę.

Wróciła na chwilę do salonu. Zdjęła obrączkę. Położyła koło tulipanów. Delikatnie, nie rzuciła.

Wzięła pęk kluczy, odpięła od mieszkania. Położyła na półce w korytarzu.

Halina powiedział.

Michał. Wszystkiego dobrego. Naprawdę.

I wyszła.

W windzie patrzyła na niewyraźne odbicie w stalowych drzwiach. Winda podjechała na parter, drzwi się otworzyły.

Na dworze było chłodno. Stanęła na chodniku z walizką. Rozejrzała się. Potem ruszyła w stronę przystanku. Do mamy inna dzielnica, czterdzieści minut autobusem.

Bez histerii. Bez wrzasku. Później, przez całe miesiące, to właśnie będzie sobie chwalić: odeszła cicho. Nie dlatego, iż wybaczyła czy pogodziła się. Po prostu to był jej własny ruch, jej decyzja. Dla siebie.

Na przystanku wiał wiatr. Zapięła płaszcz pod szyję.

Minął rok.

Miasteczko nie zmieniło się wcale. Te same lipy przy rynku tym razem już w pełnym liściu, ta sama apteka, ta sama babcia z pieskiem. Małe polskie miasta płyną powoli i Halina zrozumiała, iż to wcale nie jest źle.

Wynajęła dwupokojowe mieszkanie naprzeciwko sadu. Sąsiadka z dołu, właścicielka, uprawiała truskawki i floksy. Zapach floksów latem Halina pokochała najbardziej. Otwierała okno wcześnie rano i po prostu oddychała tym latem.

Założyła działalność. Nie od razu. Najpierw zamieszanie: rozmowy z mamą, telefony do Ewy, urzędowe sprawy rozwodowe. Potem, jesienią, przypomniała sobie o papierowych tulipanach.

Zawsze potrafiła coś zrobić szydełkowanie, glina, kurs wikliniarski, ozdoby. Nigdy na poważnie, ot, takie babskie hobby. Ale w październiku nagle przyszło: a gdyby na serio?

Zadzwoniła do Ewy.

Ewka! Otworzę pracownię.

Jaką pracownię?

No, dekoracje, rękodzieło, domowe ozdoby. Wiesz, potrafię różnych rzeczy narobić, przydałoby się coś z tym zrobić. Mam trochę oszczędności, ruszyłabym w małym bez pracowników, pokój na parterze, tyle.

Naprawdę chcesz się za to zabierać?

Tak.

Chwila ciszy.

Wiesz co w sumie mnie to nie dziwi.

Lokal znalazł się szybko. Dobra lokalizacja, niski czynsz, stare mury w centrum. Halina sama pomalowała ściany, kupiła duży stół roboczy, porządne światło. Nazwała bez wymyślania: Pracownia Haliny.

Na początku przychodziły sąsiadki, znajome, mamy koleżanek z Koła Gospodyń. Wianuszki, świeczki, podkładki pod doniczki, zawieszki z filcu. Potem ktoś napisał posta na grupie, potem drugi. Halina założyła stronę w sieci, zaczęły trafiać nowe zamówienia. Tyle, żeby starczyło na czynsz. Tyle, żeby nie panikować o budżet.

Ale najważniejsze było coś innego.

Rano budziła się z myślą: dzisiaj to mój dzień. Cały od początku do końca. Ja decyduję, co, kiedy, z kim pogadać, co stworzyć. Proste, a ogromne.

Czasem Michał wracał wspomnieniami. Jakiś płaszcz w witrynie, ten sam tytoń, co dawniej. Pozwalała wspomnieniu przemknąć przez siebie i szła dalej. Bez złości. Bez żalu. Raczej z równą, senną melancholią za tym, co się nie wydarzyło za dzieckiem, którego się nie doczekała, za latami bezowocnego czekania.

Ale z tym dało się żyć.

Rok od tamtej rozmowy, pod koniec kwietnia, wracała z pracowni. Wieczorne powietrze pachniało topolą i deszczem. Niosła siatkę z materiałami na nową dekorację młoda mama poprosiła o karuzelę nad łóżeczko z drewna i wełnianych pomponów. Halina już widziała oczami wyobraźni jasne drewienka, miękkie kolory, kołyszące się po cichu kulki.

Przy wejściu do małej kafejki obok stał mężczyzna. Starszy, włosy lekko szpakowate, elegancka kurtka. Spojrzał na nią.

Halina?! Hm, to chyba ty, Halina?

Zatrzymała się, przyjrzała lepiej.

Paweł?

No patrz, ile lat! Co najmniej dwadzieścia, nie?

Paweł Zawadzki. Kiedyś razem pracowali w instytucji publicznej, jeszcze w tamtym życiu. Potem wszystko się rozeszło.

Dwadzieścia, albo i więcej. Jak tam?

A jakoś leci. Wróciłem z Warszawy parę lat temu, duże miasto mnie wymęczyło. A ty, tu od zawsze?

Tak, z krwi i kości miejscowa.

Spieszysz się, czy wejdziesz na kawę? Dają tu niezłą.

Zawahała się przez chwilę, siatka ważyła, czekały zamówienia i kwiatki sąsiadki na dole.

W sumie, czemu nie?

Usiedli przy oknie. Ona wzięła cappuccino, on espresso. Paweł opowiadał: przez lata gdzieś tam, dwa razy żonaty, dwa razy już nie. Śmiał się z siebie szczerze, bez goryczy.

A ty? Byłaś mężatką, co nie?

Byłam. Rozeszliśmy się.

Dawno?

Rok temu.

Bolało?

Trzymała chwilę filiżankę, ciepłą, zielone listki na powierzchni.

Bolało. Ale wiesz, są takie rzeczy, przez które trzeba przejść, żeby zrozumieć, iż tak jest lepiej. Nie dlatego, iż dawniej źle tylko dlatego, iż teraz lepiej.

Zmieniłaś się?

Pomyślała.

Chyba nie. Może raczej stałam się bardziej sobą niż wcześniej.

Paweł skinął głową, przyjrzał się.

Co teraz robisz?

Pracownia. Dekoracje, rękodzieło. Taka moja mała działalność.

Serio? Rewelacja! Pamiętam, zawsze coś dłubałaś, choćby na biurku miałaś własnoręczne bibeloty.

Pamiętasz?

No pewnie był taki mały flakonik ze szkiełek, zawsze się pytali, skąd masz takie cuda.

Po perfumach, pomalowany farbami do witraży!

Właśnie! Wszyscy pytali.

Usiedli chwilę w ciszy. Spokojna, dobra cisza.

Jesteś szczęśliwa? spytał nagle Paweł, bez ceregieli.

Spojrzała przez okno. Było już prawie ciemno, światła lamp ulicznych złociły chodnik, mijali ich ludzie z dziećmi, z zakupami.

To w sumie nie to słowo. Szczęśliwa brzmi, jakbym wygrała totolotka albo zjadła udany rosół. Ja mam coś innego, trudno mi to ująć.

Spróbuj.

Każde rano wchodzę do pracowni. Sama decyduję, co robić, czasem dla kogoś, czasem tylko dla siebie. I tam, nad stołem, z niczego powstaje coś. Z moich własnych rąk. I to jest moje. Nikt mi tego nie dał, nikt nie może zabrać. Chyba właśnie to to jest życie.

Paweł patrzył i uśmiechał się lekko.

Tak powiedział chyba właśnie to.

Za oknem dalej lampy, kawa na dnie już prawie zimna, w tle w kawiarni ktoś puszczał starą piosenkę.

Paweł, pójdę już, robi się późno i rano mam trochę roboty.

Jasne. Wstał równocześnie, podał jej siatkę z materiałami. Dobrze było cię zobaczyć.

Dobrze.

Pracownię jak nazwałaś?

Pracownia Haliny. Zero polotu, wiem.

Ty bez polotu? No coś ty.

Pożegnali się pod kawiarnią. Ona skręciła do swojego domu, on w drugą stronę. Nie oglądała się.

W mieszkaniu było cicho. Floksy zamknęły się na noc, już ich nie czuć, ale i tak otworzyła okno. Kwietniowe powietrze, chłodne, wilgotne.

Postawiła czajnik, wyjęła z siatki motki: pastelowy róż, beż, mięta, drewniane patyczki. Ułożyła na stole i patrzyła, jak będzie skręcać pompony małe, miękkie, będą wirować przy otwartym oknie nad łóżeczkiem jakiegoś maluszka.

Czajnik zabulgotał.

Zaparzyła herbatę, z kubkiem podeszła do okna, patrzyła na ogródek, ciemne drzewa, żółte kwadraty okien naprzeciwko. Gdzieś w oddali przejechał samochód.

Pomyślała: życie po rozwodzie, życie po pięćdziesiątce, własna działalność, malutkie, własne, polskie miasteczko to nie klęska, nie porażka. Po prostu jej własne. Ktoś może by pomyślał: za mało, zbyt zwyczajne.

Ale to jej własne.

Każda poranna kawa była jej. Każdy wybór co dziś, gdzie iść, z kim rozmawiać, a komu tylko pomachać z daleka. Każdy miękki pompon z miętowej włóczki.

Za oknem szumiały drzewa. Nie mocno, po prostu wiatr bawił się młodymi liśćmi. Gdzieś daleko nadciągał deszcz.

Halina trzymała kubek herbaty w dwóch dłoniach, patrzyła w ciemność i pomyślała, iż jutro musi kupić więcej beżowej włóczki. Kończy się, a zamówienia wpadają.

Poprosiła samą siebie: kup beżową włóczkę. I może w końcu nowe kuchenne ściereczki te stare już ledwie trzymają fason.