TESTAMENT MŁODSZEGO SYNA
Weronika od godziny nie odrywała wzroku od napisu Sala operacyjna. Litery rozmazywały się w oczach od zmęczenia, a serce waliło jak szalone. Bezustannie mięła w rękach ulubioną zabawkę Antosia swojego czteroletniego, najmłodszego syna: plastikowy czerwony traktor z łyżką. Antoś oczywiście najpierw chciał niebieski traktor, taki jak z bajki, ale z czasem pokochał całą duszą tę jedyną, podarowaną przez ukochanego tatę zabawkę.
W końcu za oszronionymi szybami pojawił się ludzki cień, drzwi się otworzyły, a w korytarzu stanął zmęczony lekarz. Weronika zerwała się z krzesła i podbiegła do niego:
Panie doktorze, jak? Jak poszło? Jak mój Antoś?
Lekarz spuszczając głowę i zdejmując maseczkę, cicho odpowiedział:
Pani Weroniko, bardzo mi przykro Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy…
***
Weronika leżała skulona na łóżku synka. Poduszka pachniała jeszcze Antosiem. Na lustrze naprzeciw ciągle tkwił odcisk jego rączki uwalanej ciasteczkami. Jak dobrze, iż nie zdążyła jeszcze tego zetrzeć! Bo Antoś już nigdy nie ubrudzi lustra. Nigdy nie położy tu znowu zmęczonej główki.
Po zniszczonej policzku Weroniki spłynęła kolejna słona łza. Żal wypalił jej serce od środka. Serce zdrowe takiego nie miał jej Antoś. Najstarszy syn, Mateusz, był zdrowy i już w miarę samodzielny miał 18 lat i studiował na uniwersytecie. A Antoś Jej późne, nie do końca planowane szczęście, które odmieniło się w największą rozpacz. Całą ciążę badania wskazywały, iż wszystko jest dobrze, a dopiero przed samym porodem przypadkiem wykryto poważną wadę serca Właśnie podczas skomplikowanej operacji coś poszło nie tak i już nigdy nie zobaczy swojego Antosia…
***
Zasnęła. I znowu, jak przez ostatnich kilka nocy, ujrzała się na słonecznej łące kwitnącej tysiącem kolorowych, pachnących kwiatów. W oddali stał jej Antoś, roześmiany, w swojej koszuli w samochodziki. W dłoniach trzymał wielki bukiet rumianków.
Antoś! Syneczku! zawołała Weronika, ale chłopiec jakby jej nie słyszał, zamyślony bawił się płatkami.
Pobiegła na łąkę, rozkładając ramiona w geście powitania. Ale ile by nie biegła, Antoś nie był bliżej. Przeciwnie, oddalał się coraz bardziej. Weronika wołała zrozpaczona, wyciągała ręce, ale nie mogła go dosięgnąć. Wreszcie Antoś uśmiechnął się do niej i zniknął w powietrzu, a tylko białe płatki rumianków opadały powoli na ziemię…
Weronika dobiegła do miejsca, gdzie spadły kwiatki i spojrzała pod nogi. Na zielonej trawie białe płatki układały się w napis jakiś adres.
***
Obudził ją dźwięk telefonu. Spojrzała na wyświetlacz Mateusz.
Tak, synku? wychrypiała cichutko.
Mamo, dzisiaj przyjadę. Przygotujesz coś dobrego?
Weronika uśmiechnęła się blado. Dość tego. Minęło już prawie trzy miesiące od śmierci Antosia, ale przecież ona ma jeszcze starszego syna! Czas wziąć się w garść i próbować żyć dalej.
Oczywiście, synku. Może naleśniki?
Byłoby super, mamusiu. Już jestem w autobusie!
Mateusz starał się odwiedzać rodziców na każdy weekend. Wiedział doskonale, jak ciężko im po śmierci młodszego brata sam przecież nosił w sobie ten ból. Ale życie musiało płynąć dalej, a oni przetrwają ten czas razem tak jak przystało rodzinie.
Weronika z trudem podniosła się i powlokła do kuchni. Zajrzała do lodówki, powęszyła po półkach brakowało mleka. Jej mąż Witold siedział przy stole i coś lutował w laptopie. Podniósł wzrok na żonę:
Co się stało, kochanie? Do sklepu trzeba?
Mateusz zadzwonił. Będzie na obiedzie, prosił o naleśniki spokojnie odparła Weronika. Mleko się skończyło. Lepiej sama pójdę, przewietrzę się trochę.
Witold podniósł brwi. Zaczyna wracać do życia! pomyślał.
Weronika nieśpiesznie się ubrała. Delikatny wiosenny wiatr muskał ją po twarzy. Ptaki śpiewały, gałęzie drzew już się zieleniły, gotowe do rozkwitu. Świat budził się do życia. Weronika westchnęła: Ech, Antoś nie doczekał swojej piątej wiosny….
Potrząsnęła głową i ruszyła w stronę sklepu.
***
Wzięła z półki mleko, ulubione cukierki Mateusza, chleb i kurczaka ustawiła się do kasy. Wtem z przeciwnego regału rozległ się znajomy chichot. Weronce ścisnęło się serce tak śmiał się tylko Antoś. Natychmiast rzuciła się w stronę, z której dochodził ten dźwięk, ale zdołała tylko dostrzec ginącą za regałem sylwetkę dziecka. Choć rozum mówił coś innego, poszła za tą postacią, potrącając po drodze kartonową reklamę jakiejś promocji.
Schyliła się, żeby ją podnieść i zamarła: na białym tle czerwonymi literami zapisany był dokładnie ten sam adres, który wyśniła.
Antosiu, co ty mi chcesz powiedzieć? wyszeptała.
Wróciła do domu zamyślona. To nie przypadek. Antoś próbuje jej coś przekazać. Musi sprawdzić ten adres w internecie. Ale nie dzisiaj dziś przecież przyjeżdża jej jedyny syn, trzeba się nim zająć i być silną.
***
Wieczór minął zaskakująco ciepło, Weronika choćby zdołała się uśmiechnąć, słuchając żartów studenckich Mateusza. On zajadał się domowymi naleśnikami, a Weronika i Witold z czułością na niego patrzyli ich pierwszy syn, teraz ich cała nadzieja. Noc ogarnęła mieszkanie, wszyscy rozeszli się po pokojach.
Zmęczona intensywnym dniem Weronika gwałtownie zapadła w sen. Obudziło ją w środku nocy ciche nucenie z łazienki. Serce zaczęło jej bić jak szalone nigdy by nie pomyliła tego głosiku, to był Antoś. Śpiewał swoją ulubioną piosenkę z bajki o traktorze
Weronika z ciężkim oddechem wstała z łóżka i jak najciszej poszła do łazienki, by nie spłoszyć Antosia. Otworzyła drzwi ale w łazience nikogo nie było. Z oczu pociekły jej łzy.
Na co ja liczę? Że zobaczę tam Antosia? Przecież już go nie ma! To wszystko przez moją zranioną duszę! zła na siebie myła twarz.
Patrząc w lustro, zobaczyła zmarnowaną, bladą twarz z podkrążonymi oczami. Ze złości zamydliła rękę i przesunęła pianą po lustrze, choćby nie wiedząc po co. Spojrzała spływająca piana układała się wyraźnie w litery, wskazując właśnie ten adres. Wtedy za plecami poczuła zimny powiew i usłyszała dziecięcy głosik:
Czekam na ciebie, mamo…
***
Nie śpisz, kochanie? zapytał Witold, przebudzony światłem laptopa.
Weronika siedziała w fotelu z komputerem na kolanach, wpatrzona w ekran.
Witek, podejdź… jeżeli poczujesz to samo, wszystko, co ostatnio się ze mną dzieje, to nie jest wytwór wyobraźni…
Witold, z duszą na ramieniu, usiadł obok niej. Gdy spojrzał na zdjęcie małego chłopca serce mocno mu zabiło, poczuł ciepło.
Zieliński Igor, 4 lata głosił podpis. Rodzice Igora zginęli w wypadku trzy lata wcześniej, chował go babcia, ale zmarła pół roku temu i chłopiec trafił do domu dziecka.
Ten adres prześladuje mnie od kilku dni wyjaśniła Weronika przekazuje mi go nasz Antoś…
Opowiedziała Witoldowi o śnie, sklepie i łazience. Po krótkim milczeniu Witold powiedział stanowczo:
Weroniko, jutro tam pojedziemy…
***
Katarzyna Aleksandrowicz, dyrektorka domu dziecka, prowadziła Weronikę i Witolda przez jasny korytarz zagadywała ich nieustannie:
Kiedy Igor do nas trafił, sądziliśmy, iż nie zabawi tu długo. Chłopiec dobrze wychowany, zadbany, opiekowała się nim kochająca babcia. Trzykrotnie próbowano go adoptować, ale zawsze zamykał się w sobie w obecności nowych rodziców i unikał kontaktu. Mówi, iż po niego przyjdą jego mama i tata, iż ich rozpozna. Od trzech miesięcy mówi też o swoim wymyślonym przyjacielu nazywa go Antosiem. Ostatnio ten Antoś powiedział mu, iż mama i tata już po niego idą.
Weronika i Witold spojrzeli porozumiewawczo.
Czyżby ich zmarły synek pragnął pomóc osieroconemu chłopcu?
Trudno powiedzieć. Poznajcie go, może uda się wam zdobyć jego zaufanie Katarzyna Aleksandrowicz otworzyła drzwi do sali zabaw.
Weronika natychmiast go rozpoznała. Małego, chudziutkiego, siedzącego na dywanie wśród innych dzieci i budującego wieżę z klocków, nucącą melodię uwielbianą przez Antosia… Igor odwrócił się, porzucił klocki, podskoczył i rzucił się im w ramiona:
Mamusiu, tatusiu! Wiedziałem, iż przyjdziecie!!!
***
Proces adopcji przyspieszyła sama dyrektorka. Prawdziwie wzruszona faktem, iż wreszcie Igor nawiązał kontakt z Weroniką i Witoldem, a gdy usłyszała też o śmierci ich dziecka sama nie kryła łez. Już po miesiącu Weronika, Witold i Mateusz pojechali odebrać Igora. Przed wyjściem chłopiec nagle wyrwał dłoń z ręki Weroniki, mówiąc:
Mamusiu, zaczekaj! spojrzał w głąb korytarza Tam jest Antoś, chce się z nami pożegnać!
Serce Weroniki ścisnęło się, jednak była to już inna, jaśniejsza nostalgia. Wiedziała, iż nie da się cofnąć czasu trzeba żyć dalej. Zwłaszcza teraz, gdy powierzono jej delikatne serce Igora. Nigdy nie zapomni Antosia, zawsze będzie go kochać, ale teraz dla tego chłopca musi być silna.
Igor pobiegł pod okno na końcu korytarza, postał chwilę, uśmiechnął się i wrócił do swojej nowej rodziny. Za oknem właśnie wtedy, nie wiadomo skąd, nadleciał piękny biały gołąb, który zakrążył nad budynkiem i dzieciakami stojącymi w objęciach Weroniki i Witolda.
