Teściowej sprawiłam taki prezent, iż aż jej się słabo zrobi! I będzie ją trzepało za każdym razem, jak tylko na niego spojrzy. Ale co z tego przecież się nie pozbędzie, nie wyrzuci. Będzie stał na widoku, zawsze przypominając jej o mnie! Tak to już jest. Co się odwlecze, to nie uciecze, jak to mówią kocie łzy dopadną właściciela! Wredna Helena Stępień, moja teściowa! Przez piętnaście lat z Jakubem nie powiedziała mi ani jednego dobrego słowa. Kamienna dama. Inni potrafią choć przez zęby coś mruknąć, a ona tylko patrzy tymi swoimi ciemnymi ślepiami. Staram się do niej nie jeździć, a jak już muszę, to znikam gdzieś za pięć minut jedna wizyta w roku mi wystarcza żaliła się Kornelia swojej przyjaciółce Marioli.
Mariola słuchała z uwagą, przytakując z zaciętością. I jej teściowa, Zofia, nie była jej szczególnie bliska.
Spotkały się jak zwykle na swój babski wieczór miały taki zwyczaj jeszcze z liceum, iż co dwie soboty widują się wszystkie trzy. Kornelia była fryzjerką i gwałtownie zmieniała fryzury swoim koleżankom. Dziś też przyszła tylko na chwilę, bo miała sporo klientów. Mariola, kucharka z zawodu, jak zawsze przyniosła „górę smakołyków”, jak mawiał syn Kornelii, Filipek.
Trzecią w ich paczce była Aneta, pielęgniarka, która niedawno zmieniła pracę. Przyjaciółki jeszcze nie wiedziały, gdzie teraz pracuje i właśnie chciały ją o to wypytać, ale rozmowa zeszła na temat teściowych.
Nie mogę jej znieść! Dla mnie to nikt. Jakby jej nie było… znów zaczęła Kornelia, ale w tym momencie spokojna dotychczas Aneta przerwała jej łagodnie:
I co by to zmieniło, Kornelka? Serio byłoby ci lżej? zapytała z lekkim szyderstwem.
Może… mruknęła Kornelia, nagle milknąc.
Przypomniała sobie dzisiejszy poranek. Jak szła, niosąc swój prezent, starannie zapakowany, z satysfakcją na twarzy. Wręczyła Helenie Stępień, a ta, jak dziecko, zaraz zaczęła rozpakowywać, niemal podskakując z niecierpliwości. Ale Kornelia ostrzegła ją rozpakować dopiero, jak wyjdzie. Cała euforia polegała na tym, żeby zepsuć jej nastrój!
Dziewczyny, pytałyście, gdzie teraz pracuję zaczęła Aneta nieoczekiwanie.
Obie przyjaciółki wyprostowały się.
W prywatnej klinice? zgadła Kornelia.
No, teraz to już będziesz grzebać złotówki łopatą! zażartowała Mariola.
Do hospicjum odpowiedziała spokojnie Aneta.
Zapadła cisza.
Ty… dlaczego? wyjąkała wstrząśnięta Mariola.
Przecież to miejsce… tam leżą ciężko chorzy… Jak ty to znosisz? A pieniądze? pokręciła głową Kornelia.
Przestańcie wy z tymi pieniędzmi ucięła Aneta, a jej głos zaszumiał od gorzkiego żalu. Kornelia, przepraszam, ale muszę ci powiedzieć jedno słowo: głupia jesteś.
Kto? Moja teściowa? wzruszyła ramionami Kornelia.
Ty, Kornelko. To, co robisz i mówisz, jest podłe. Mówisz, iż Helena Stępień nigdy nie powiedziała ci dobrego słowa? A pamiętasz, kto sprzedał mieszkanie w centrum, żebyście mogli z Jakubem kupić coś większego? To ona. Bez narzekań, bez szantażu. A gdy mały Filipek ciężko zachorował, kto was woził po najlepszych lekarzach, i wtedy znajomości z młodości twojej teściowej uratowały ci syna? I kto przykrył aferę, gdy po imprezie u kolegi Jakuba przespałaś się z… no, z własną godnością? Helena powiedziała synowi, iż byłaś u niej całą noc. Kornelia, ty gryziesz rękę, która cię karmi!
Dzięki, przyjaciółko… Myślałam, iż mnie wesprzesz, ale jeszcze mnie obrażasz! obruszyła się Kornelia.
W środku poczuła, jak budzi się malutki potworek sumienia, który dotąd brał udział w jej złych uczynkach. Teraz jednak uważnie słuchał słów Anety, nie pozwalając jej już cieszyć się własną złośliwością. Kornelia chciała go uciszyć, ale nie potrafiła.
Mariola, oglądając ich sprzeczkę, pałaszowała piątego już kapuśniaczka w stresie zawsze jadła na potęgę i nie wydała z siebie głosu. Wcześniej głośno wspierała Kornelię, a teraz milczała.
Wszystko mówiło, iż trzeba się obrazić, rzucić coś ostrego i trzasnąć drzwiami. Już miała to zrobić. Ale sumienie jakby przygwoździło ją do krzesła.
Może o tym zapomniałyście, ale ja nie mam mamy. I żyję z tym już piętnaście lat, tak jak ty z teściową, Kornelia. Ty narzekasz, a ja od tylu lat duszę się z tęsknoty, wykręcam numer, którego nikt nie odbiera, a jednak regularnie doładowuję. Włączam numer „Mama”, żeby pojawiło się jej zdjęcie, i rozmawiam z ciszą Opowiadam wszystko, płaczę jak mi źle, otulam się w koc i udaję, iż to ona mnie przytula. Skóra wewnątrz wypalona od żalu. Kornelia, przepraszam, iż musiałam to powiedzieć, ale ty masz i mamę, i teściową. Po co krzywdzisz starszą kobietę? Czemu zawsze ją wyśmiewałaś, nazywałaś „wieśnią”, choć to ona ciebie przygarnęła? Powiedz, kiedy Ty ją ostatnio uczesałaś, pomalowałaś jej włosy, chociaż wszystkim koleżankom tak robisz?
Sumienie Kornelii aż się skurczyło. A jej własny głos, jakby niezależny, odpowiedział cicho:
Nigdy.
Słuchaj, to jest niesamowite! Kornelia, tak nie można! westchnęła Aneta i Mariola prawie się rozpromieniła: Ja swoją zawsze czymś ugościłam, upiekę pierożki, sernik, mazurka na Wielkanoc. Uśmiecha się potem, z euforią rozpakowuje. Ręce ma pulchniutkie, mięciutkie, jak aniołek!
W Kornelii wszystko zamarło. Wciąż mogła odejść, jak planowała. Teraz już sumienie nie powstrzymywało jej siłą.
W myślach jej pojawiły się ręce Heleny Stępień. Zawsze ją wyśmiewała, mówiła: „helskie łapy”, takie duże, spracowane, z widocznymi żyłami. A twarz „stara, jak zgniły kartofel”. Co ona w ogóle wie o życiu swojej teściowej?
Mało, praktycznie nic. Nigdy jej to nie interesowało. Ale za każdym razem, kiedy była potrzeba Helena była tam.
Jej mąż niechętnie wspominał, iż miał dwie siostry. Obie długo chorowały; to matka je pielęgnowała, aż odeszły. Potem mąż Heleny. Został jej jedyny syn, Jakub. Kto wie, czy sama Kornelia kochałaby Jakuba dziś tak bardzo, gdyby nie Helena.
On jest taki dobry, bo miał taką matkę! Inny mógłby cię bić, pić, nie przynosić pieniędzy albo chodzić na boki. Nie wszystkim się tak udaje! A ty, co? Nigdy dobrego słowa nie powiedziałaś jego matce, czemu?
Nagle sumienie wrzasnęło: Głupia! Kornelia aż podskoczyła.
Kornelka, źle się czujesz? Aneta podeszła bliżej.
Kornelia pokręciła głową, z trudem połykając łzy, które napłynęły jej do oczu. Z całej siły próbowała się pozbierać. Musi zmienić temat. Wyjść. Miało być lekko i wesoło a nie jest.
Jak ci się podoba nowa praca, Aneta? przeszła na inny temat drżącym głosem.
Dziewczyny, ich oczu nie da się zapomnieć. Tyle bólu, a jednak tyle światła… Słyszę o wieczności i o straconych szansach. Widziałam, jak młody przedsiębiorca, z sukcesami, klękał przy trumnie swojej matki i płakał: Mamusiu, wróć, pojedziemy tam, gdzie chcesz! Wszystko ci kupię. Jestem nikim bez ciebie! Albo starszy pan, były żołnierz, codziennie przynosił córce nową spinkę do włosów. Miała całe pudełko: z truskawkami, muszelkami, brokatem… On obiecywał, iż sam ją będzie zaplatać, jak odrosną jej włosy po chemii. A dziewczyna marzyła o lepszym jutrze, śmiała się do tych spinek, jakby były talizmanem. Umarła, a on oddał je innym dzieciom. Kiedy podeszłam go przytulić, powiedział tylko: „Będzie z mamą, zaczekają na mnie”. W życiu tyle jest bólu, czasem niepojętego. Nie warto krzywdzić siebie nawzajem, bo potem przyjdzie taki moment, gdy zabraknie czasu w zmiany.
Mariola nerwowo wachlowała się gazetą, patrzyła na pusty talerz po pierogach. Nic to zaraz upiecze nowe w domu. Napisała do męża SMS-a: dziś domowe posiedzenie, będą oglądać film, rodzice oboje mają zostać na noc.
Lecę! Mam rodzinne zebranie! wypadła zza stołu szybciej niż rozlany barszcz.
Wstała też Kornelia, trzęsącymi się dłońmi grzebała w torebce, aż ta spadła na ziemię. Cicho pomogła jej Aneta zebrać rzeczy. Tak samo cicho się pożegnały.
Cały wieczór był już zaplanowany, ale…
Gdzieś tam na obrzeżach Krakowa, właśnie w tej chwili, starsza kobieta, która jak sądziła Kornelia była jej wrogiem, patrzyła na jej prezent. Ten sam, który Kornelia podarowała jej na złość. Co gdyby ona dostała coś podobnego? Kornelia wiedziała sama byłaby struta i wściekła przez cały dzień.
Odwołała wszystkie spotkania, zadzwoniła do klientek, przepraszając i obiecując rabat, po czym pojechała do Heleny Stępień.
Telefon Jakuba nie odpowiadał.
Ręce spociły się nagle. Co powie mąż? Przecież to jego mama…
Było już późne popołudnie. Okna starego domku lśniły światłem, a tiulowe zasłonki w maki i geranium, które wcześniej ją irytowały, teraz wydawały się ciepłe i gościnne.
Muszę przeprosić. Co mam powiedzieć? Innym prezentem już jej nie obdaruję. Może chociaż obiecam się poprawić. Boże, co ja zrobiłam zastanawiała się Kornelia, przekraczając furtkę.
Drzwi były otwarte. W dużym pokoju na stole stała ozdobna misa pierogów. Chłodnik na kefirze ukochany przez Jakuba. Naleśniki z mięsem. Kornelia stała w progu patrząc na stół. Jej mąż rozmawiał z Filipkiem, który pałaszował babcine gołąbki. Helena w niebieskiej sukience z koronkowym kołnierzykiem, z zaplecionym warkoczem, stała przy ścianie otoczona przez swoje sąsiadki i wesołego pana Władka.
Popatrzcie, jaka piękność zachwycała się właśnie teściowa, pokazując na prezent Kornelii.
To Kornelka, żona mojego Jakuba. Jak księżniczka, delikatna, piękna, jak namalowane cudo! Patrzę na nią, cała aż śpiewam w środku, iż Pan Bóg daje ludziom takie piękno. Teraz Kornelka zawsze będzie ze mną. Artysta namalował jej portret, popłakałam się ze szczęścia, nic lepszego mi nie trzeba!
Kornelię zalała fala gorąca spaliła się ze wstydu jak w dzieciństwie, gdy u babci zbiła wazon, zgoniła na brata, a jednak ją nakryli.
Prezentem był jej własny portret. Myślała, iż skoro Helena nic jej nie mówi po dobroci, to jej nie kocha. Ba, nie cierpi nawet. Sądziła, iż portret nielubianej synowej tylko ją zirytuje i nie będzie miała wyboru, musi go trzymać na widoku. Stało się inaczej…
Kornelka taka piękna, iż aż wstyd mi czasem coś powiedzieć. Jak laleczka! Oczy wielkie, niebieskie, jak chabry na łące, rysy jak z obrazka. A ja, stara i niezdarna, dwóch słów nie skleję. Nigdy nie umiałam mówić ładnie, a z nią czuję się malutka… Ile razy zasypiała u nas, to jej poprawiałam kołderkę, spoglądałam, głaskałam po włosach, kiedy spała. Pan Bóg zabrał moje córeczki wcześnie, dał mi drugą żonę Jakuba, moją Kornelcię. Zawsze powtarzam, iż żona mojego syna jest złotem!
No to masz, babo, za swoje sumienie Kornelii odezwało się ostatni raz i znikło.
Nawet nie zdążyła mu obiecać, iż wszystko naprawi. Ale wiedziała, iż jeszcze ma czas. I już ją zauważyli. Filip wbiegł, mąż wstał z miejsca.
Co ty tu robisz? Miałaś przecież pracę! Mama mówiła, iż już wcześniej ją odwiedziłaś szepnął jej w ucho.
Odwołałam. Helenko… czy mogę cię nazywać mamą? Jak swoją mamę. Z… wszystkiego najlepszego! ściskała gardło, ledwo mogła mówić.
I naprawdę chciała uklęknąć, jak ten mężczyzna z opowieści Anety, przed dobrocią, mądrością i sercem tej kobiety.
Kornelko! Znalazłaś czas, żeby przyjechać, dziękuję! Moje kochanie! Helena spojrzała na nią z dumą i miłością, jakby była jej rodzoną córką.
Wszyscy zaczęli się śmiać i rozmawiać, atmosfera się rozluźniła.
Kornelia cieszyła się, iż dziś jest święto, iż żyje, jest zdrowa, ma rodziców (którzy zresztą byli już w drodze), cudownego męża, kochanego synka, dobrą teściową i pracę, którą kocha. adekwatnie była milionerką bez złotówki więcej.
Siadajcie do stołu! wołała Helena.
A potem zrobimy Dzień Piękności! Komu trzeba podciąć włosy, ufarbować, uczesać jestem dla was! zaproponowała Kornelia z uśmiechem.
To był jej prezent dla wszystkich.
