Teściowa wpadła z inspekcją lodówki i przeżyła szok po wymianie zamków – – Co tu się wyprawia?! Klucz nie pasuje! Zabarykadowaliście się? Iza! Wojtek! Wiem, iż ktoś jest w domu, licznik prądu się kręci! Otwierajcie natychmiast, mam ciężkie torby, ręce odpadają! Głos pani Haliny, donośny i wymagający, niósł się po całej klatce schodowej, odbijając się od świeżo malowanych ścian i docierając choćby przez podwójne drzwi sąsiadów. Stała przed zamkniętymi drzwiami mieszkania syna, szarpiąc klamkę i próbując na siłę wepchnąć swój stary klucz w nową, lśniącą chromem wkładkę. Obok niej stały na betonowej posadzce dwie wielkie kraciaste torby, z których wystawały pęczki zwiędłego koperku i szyjka słoika z jakimś mętnobiałym czymś. Iza, wspinająca się na trzecie piętro, zwolniła kroku. Zatrzymała się pół piętra niżej, przyległa do ściany i starała się opanować szalone bicie serca. Każda wizyta teściowej była dla niej próbą wytrzymałości, ale dziś sytuacja była szczególna. Dziś był dzień „Z” – dzień, w którym po pięciu latach dobiegła kresu cierpliwość, a plan obrony własnej twierdzy zadziałał. Wzięła głęboki oddech, poprawiła pasek torebki i przywdziawszy maskę uprzejmego spokoju na twarz, weszła na górę. – Pani Halino, dobry wieczór – powiedziała, wchodząc na półpiętro. – Proszę tak nie krzyczeć, bo sąsiedzi policję wezwą. I nie trzeba wyważać drzwi, kosztowały sporo. Teściowa nagle się odwróciła. Jej twarz, otoczona sprężystymi lokami trwałej, płonęła świętym oburzeniem, a małe oczka ciskały błyskawice. – Aaa, łaskawie się znalazła! – wykrzyknęła, opierając pięści o biodra. – Posłuchajcie jej! Całą godzinę tu stoję, wydzwaniam, pukam! Dlaczego klucz nie pasuje? Zamek zmieniliście?! – Zmieniliśmy – potwierdziła spokojnie Iza, wyciągając pęk kluczy z torebki. – Wczoraj wieczorem, był ślusarz. – I mnie, matce, choćby nie powiedzieliście?! – Halina aż się zapowietrzyła z oburzenia. – Przyjechałam, przywiozłam wam jedzenie, troszczę się o was, niewdzięcznicy, a mnie na klatce zostawiacie?! Dawaj tu nowy klucz, już! Mięso mi się już rozmraża w torbie! Iza podeszła do drzwi, ale nie zamierzała ich otwierać. Stanęła tak, by zagradzać wejście, i spojrzała teściowej prosto w oczy. Wcześniej pewnie zaczęłaby się tłumaczyć, gorączkowo szukać duplikatu, byleby „mama” się nie gniewała. Ale to, co stało się dwa dni wcześniej, wypaliło w niej resztki potrzeby bycia „grzeczną dziewczynką”. – Nie dostanie pani nowego klucza, pani Halino – powiedziała stanowczo. – I nie dostanie. Zapadła cisza. Teściowa patrzyła na synową, jakby ta nagle przemówiła po chińsku albo wyrosła jej druga głowa. – Ty… co ty wygadujesz? – wysyczała groźnie Halina. – Przegrzałaś się w pracy? Jestem matką twojego męża! Babcią waszych przyszłych dzieci! Przecież to mieszkanie mojego syna! – To mieszkanie kupione na kredyt, który płacimy wspólnie, a wkład własny był ze sprzedaży mieszkania mojej babci – odburknęła Iza. – Ale nie o metry tu chodzi. Chodzi o to, że, pani Halino, przekroczyła pani wszystkie granice. Halina wzniosła ręce, o mało nie przewracając słoika w siatce. – Granice?! Ja z serca pomagam! Wy, młodzi, nic nie umiecie! Jecie same świństwa, pieniędzmi szastacie! Przyjechałam z kontrolą, porządek zrobić, a tu – „granice”?! – Właśnie, kontrola. – Iza poczuła, jak wzbiera w niej zimna fala gniewu. – Przypomnijmy sobie przedwczorajszy dzień. Byliśmy z Wojtkiem w pracy. Przyszła pani, otworzyła drzwi swoim kluczem. I co wtedy zrobiła pani? – Porządek w lodówce zrobiłam! – odparła z dumą Halina. – Tam bałagan! Pleśń w słoikach, jakiś śmierdzący ser, fuj! Wszystko powyrzucałam, półki umyłam, naładowałam świeżego jedzenia – zupy nagotowałam, kotletów nasmażyłam. – Wyrzuciła pani francuskie sery za 150 zł, pesto domowej roboty, bo uznała je pani za „zieloną ciapę”. Wyrzuciła pani steki wołowe, bo stwierdziła pani, iż ciemne mięso jest zepsute. A najgorsze – wszystkie moje kremy z lodówki powędrowały do łazienki i się rozwarstwiły. Straty na kilkaset złotych. Ale nie chodzi o pieniądze, tylko o to, iż grzebie pani w moich rzeczach. – Ratowałam was przed zatruciem! – pisnęła teściowa. – Ten twój ser to trucizna! Mięso? Prawdziwe mięso jest czerwone! – I gotowana rosołowa już po tygodniu? – nie wytrzymała Iza. – To wywar, dziewczyno! W latach 90. człowiek się cieszył jak miał co do ust włożyć, a ty… ty po prostu gospodarzyć nie umiesz! W waszej lodówce burdel, jogurty, jakieś zielska… Gdzie normalne jedzenie? Gdzie ogórki kiszone? Gdzie smalec? Przywiozłam, masz, jedz i zdrowiej! Iza spojrzała na torby. Mętna zalewa ogórków nie wróżyła najlepiej, a kapuściana woń przebijała się choćby przez plastik. – Nie jemy tyle soli, Wojtkowi nie wolno, ma problem z nerkami – rzuciła znużona Iza. – Prosiłam panią sto razy: nie przychodzić bez zapowiedzi, nie ruszać moich rzeczy, nie robić inspekcji. Pani nie słucha. Klucz traktuje jak przedłużenie swojej spiżarni. Dlatego zamki wymienione. – Jak śmiesz! – krzyknęła teściowa, próbując przepchnąć Izę. – Zadzwonię do Wojtka! On ci pokaże! On matce drzwi otworzy! – Proszę bardzo – uśmiechnęła się Iza. – Ma zaraz być. Halina zadzwoniła do syna, krzycząc i żaląc się w słuchawkę. Ale odpowiedź Wojtka zbiła ją z tropu. – Jak to, wiedziałeś o zamkach?! Pozwoliłeś jej?! Ty pantoflarzu! Matkę zostawiasz na klatce?! Co? Zmęczony? Czym – mamusią? Telefon trzasnął, Halina spojrzała na Izę z nienawiścią. – Ukartowaliście to… On mi w oczy się nie odważy powiedzieć! Zaraz będzie i zobaczymy! Iza odblokowała drzwi. – Wchodzę do mieszkania – powiedziała spokojnie. – Pani poczeka tu na Wojtka. Do środka pani nie wpuszczę. – Jeszcze się okaże! – wrzasnęła Halina, próbując wcisnąć nogę. Ale Iza była szybsza – i drzwi zatrzasnęły się akurat przed nosem teściowej. Zamek, zasuwka, spokój. Za drzwiami długo jeszcze rozlegały się krzyki o niewdzięcznej synowej, głodzeniu męża i gnijącej kapuście. Dwadzieścia minut później przyszedł Wojtek. Za nim Halina, już trochę zmiękczona, ale wciąż bojowa. – Widzisz, synku! – lamentowała. – Żona ci matkę na klatce trzyma! Drzwi nie otwiera! Torby, kotlety przyniosłam… Wojtek zablokował wejście matce. – Torby zostaw tu, nie wchodzisz do środka. Teściowa zaniemówiła. – Co? Ty… mnie… wykopujesz przez tę lafiryndę?! – Mamo, nie obrażaj Izy – odpowiedział spokojnie Wojtek. – Prosiłem, żebyś dzwoniła przed wizytą, ty weszłaś bez zapowiedzi, powyrzucałaś nasze rzeczy. To naruszenie naszej prywatności. Dlatego zmieniliśmy zamki. Nie dostaniesz nowego klucza. – To się tym kluczem udławcie! – wydarła się Halina, na odchodnym trzaśnięciem rzucając torbą tak, iż wybiegła z niej zgniła marchewka. – Wszystko dla was, a wy… Tfu! Iza i Wojtek zostali wreszcie sami. Z nowym zamkiem i pustą lodówką. Wieczorem usiedli razem. Zamówili pizzę, taką „śmiertelną dla żołądka”, jak mawiała teściowa. Iza śmiała się przez łzy. – Ona gwałtownie się obrazi, miesiąc cicho będzie, potem zadzwoni, iż ciśnienie skoczyło – przewidziała. – Może dzwonić, ale klucza nie oddamy już nigdy – odpowiedział stanowczo Wojtek. W drzwiach rozległ się dzwonek. Iza zamarła. – Kto tam? – Dostawa zakupów! – wesoło oznajmił kurier. Iza odetchnęła. Zapomniała, iż godzinę temu kliknęła zakupy online. Nowe życie mogło się zacząć – na własnych warunkach. Bo szczęście to nie tylko zrozumienie, ale też święty spokój w swoim domu i lodówce. jeżeli ta historia brzmi znajomo lub była dla Ciebie przydatna – zostaw suba, komentarz, łapkę w górę!