W przestronnej sali restauracji w Poznaniu trwało wesele Anny i Bartosza.
Goście bawili się przy muzyce.
Para promieniała szczęściem przy suto zastawionym stole.
Nadszedł czas wręczania prezentów.
Pierwsi podeszli rodzice Anny z grubą kopertą.
Potem zbliżyła się matka Bartosza, Wanda Stanisława.
Podała młodym skromny bukiet bułgarskich róż.
Nachyliła się i szepnęła: „Mój prawdziwy prezent czeka na was po ślubie”.
– „Jaki prezent?” – zdziwiła się Anna.
– „Nie mam pojęcia, o czym mówi mama” – rozłożył ręce Bartosz.
Anna nie przypuszczała, jaką zagadkę szykuje teściowa.
Jeszcze przed ślubem Wanda mówiła tajemniczo.
– „Nie chcę wam dawać byle czego” – powtarzała.
– „Na weselu nie spodziewajcie się niczego, ale potem was zaskoczę!”
– „Jak wam wygodnie” – mówiła zmieszana Anna.
– „Nic nie wymagamy”.
– „Mamo, nie martw się, wszystko w porządku” – uspokajał Bartosz.
– „Wystarczy, iż będziesz z nami tego dnia”.
– „Z pustymi rękami na ślub syna nie przyjdę” – oświadczyła Wanda.
– „Tylko nie gadajmy o tym z rodziną”.
– „Umowa stoi” – przytaknął Bartosz.
Anna wątpiła, czy teściowa dotrzyma słowa.
Wiedziała, iż Wandzie nie wiedzie się najlepiej.
Ślub młodzi opłacili sami, nie obciążając nikogo.
Rodzice Anny, mimo skromnych zarobków, dali trzydzieści tysięcy złotych.
Wanda wręczyła tylko kwiaty.
Przeszło to niemal niezauważone wśród toastów.
Za to błyszczała przemówieniami cały wieczór.
Rozkoszowała się uwagą gości.
„Nawet nie wiecie, co dla was przygotowałam” – szepnęła pod koniec wesela.
Jej oczy błyszczały figlarnie.
– „To będzie niespodzianka, ale trochę później”.
– „W porządku, nie martw się” – odpowiedział Bartosz, ściskając dłoń żony.
– „Jestem choćby ciekawa” – przyznała Anna.
– „Może wiesz, ale nie mówisz?”
– „Naprawdę nie mam pojęcia” – wzruszył ramionami Bartosz.
– „Najważniejsze, iż jesteśmy razem i szczęśliwi”.
Anna skinęła głową, choć ciekawość nie dawała jej spokoju.
Próbowała wybadać teściową.
Wanda tylko uśmiechała się tajemniczo.
– „Jeśli powiem, to nie będzie niespodzianka. Musicie poczekać!”
Mijały miesiące, a prezentu wciąż nie było.
Temat zaczął drażnić Annę.
Po ośmiu miesiącach postanowiła przypomnieć Wandzie o obietnicy.
– „Ach, oczywiście, dla ciebie liczą się tylko pieniądze!” – wybuchnęła teściowa.
– „Lepiej zapytaj, jak się czuję, czy czegoś nie potrzebuję!”
– „Jeśli coś jest potrzebne, proszę mówić wprost, zawsze pomożemy” – odpowiedziała zbita z tropu Anna.
Wanda jednak milczała, grając obrażoną.
Poskarżyła się synowi na „bezczelność” synowej.
– „Nie dręcz mamy tym prezentem” – poprosił Bartosz żonę.
– „Zrobiła mi taką scenę, iż wstyd było słuchać”.
Anna poczuła, iż coś tu nie gra.
Nie chciała już dłużej czekać na nic.
