Teściowa usiłuje rozmontować moje małżeństwo. Najgorsze jest to, iż mój mąż podchodzi do wszystkiego jak niewierny Tomasz.
Gdy wyszłam za mąż, miałam wrażenie, iż wygrałam w totolotka mąż jakiś ideał, traktował mnie z szacunkiem, pomagał, a choćby raz ugotował rosół, choć twierdzi, iż nie odróżnia koperku od pietruszki. Niestety, na scenie pojawiła się jego mama, Wiesława. Od pierwszego dnia wiedziałam, iż to kobieta, co lubi mieć ostatnie słowo i każda rozmowa z nią to jak gra w Milionerów nigdy nie wiadomo, o co zapyta i jaką teorią zaskoczy.
Kiedy padła propozycja wspólnego mieszkania, momentalnie poczułam się jak w konserwie. choćby kot Jagoda zwinął się w kłębek ze stresu. Ustaliliśmy więc z mężem, iż czas wynająć własną kawalerkę, gdzie nikt nie będzie mi wzdychał nad ramieniem, kiedy podlewam fikusa.
Jak to w życiu bywa, los postanowił rzucić kłodę zmarł mój tata, Andrzej. Zostałam z wielkim, wiejskim domem pod Suwałkami. Po burzliwej naradzie przy pierogach zdecydowaliśmy z mężem, iż przenosimy się na wieś. Zawsze marzyłam o ogrodzie i własnych pomidorach, a mój mąż od lat fantazjował o traktorze.
Przyszedł nowy rozdział, życie toczyło się przyjemnie, kurki gdakały, aż zjawiła się na progu Wiesława. I ni z tego, ni z owego oświadczyła, iż dom to właśnie jej się należy, bo ona przecież w bloku się dusi i ile można spoglądać na blachosmoka sąsiadów?. Zaproponowała nam wielkodusznie zamianę: my dostajemy jeden pokój w jej królestwie w centrum Białegostoku, ona dostaje nasz dom. Uśmiechnęłam się grzecznie i odmówiłam, a Wiesława zrobiła scenę godną M jak miłość i trzaskając drzwiami, wyszła tak, iż choćby Jagoda zdezorientowana wskoczyła za szafę.
Nie minęła godzina, telefon dzwoni. Mąż, zmrożonym głosem: Podobno na moją mamę krzyczałaś i obraziłaś, jak mogłaś!. Okazało się, iż Wiesława opowiedziała mu, iż dostała ode mnie reprymendę jak w wojsku i jeszcze filiżanką rzuciłam (boże uchowaj, ja swoją porcelanę do dzisiaj pielęgnuję jak relikwię!). Jestem w kropce nie wiem, jak przekonać męża, iż nie jestem potworem z seriali kryminalnych, tylko jego żona, z którą wczoraj jadł kluski.
Momentami myślę, iż powinnam nagrywać te dialogi. Może by mi wtedy uwierzył. Albo przynajmniej docenił moją cierpliwość do całej tej komedii omyłek.
