Kiedyś śniło mi się, iż poślubiłam mężczyznę z magicznego miasta Kraków, a całe nasze życie snuło się jak pajęczyna utkanych szczęśliwości. Był łagodny, jego oczy miały kolor beskidzkiego nieba, i pomagał mi zbierać maliny w starym sadzie pod Tarnowem. Razem śmialiśmy się do księżyca, pijąc kakao z kubków pomalowanych w motyle.
Lecz gdzieś obok, w cieniu starej lipy, krążyła teściowa Małgorzata zawsze czujna, jak sójka wypatrująca orzecha. Poznałam ją, gdy wiatr przyniósł jej imię, i poczułam, iż w jej słowach brakuje mądrości. Jej dom pachniał wiejskim rosołem, ale w powietrzu wibrowała potrzeba kontrolowania wszystkiego; bałam się, iż gdybyśmy poddali się jej woli, obcy byłby dla nas oddech.
Zdecydowaliśmy się wynająć własne cztery kąty w Lublinie, żeby mieć przestrzeń dla naszych myśli. Pewnej nocy, kiedy księżyc przypominał plasterek oscypka, umarł mój ojciec przeszył mnie ból, bo zabrał ze sobą swoją pogodę ducha. Pozostał po nim wiejski dom pod Puławami, ogromny i cichy. Razem z mężem, który zawsze marzył o własnym ogrodzie, zamieszkaliśmy tam, siejąc koper w porannej mgle i rozmawiając z jeżami.
Czas sączył się powoli przez szpary drewnianych okiennic. Pewnego popołudnia zajechała teściowa, niosąc w torbie ciasto drożdżowe i swoje niepokoje. Rozejrzała się po domu i powiedziała, iż ona powinna w nim mieszkać. Proponowała nam zamianę: jeden pokój w blokowisku na warszawskiej Pradze za ten stary dom wymiana jak w baśni, która nie ma dobrego zakończenia. Uśmiechnęłam się grzecznie i odmówiłam. Wzbił się wtedy w domu kurz, wybuchła awantura, echo jej krzyku odbijało się od ścian jak spłoszone wróble, i wyszła, tupiąc butami.
Później rozdzwonił się telefon niby dzwonek w szkolnej szatni. Odebrałam i mój mąż, głosem pełnym deszczu, zarzucił mi, iż źle potraktowałam jego matkę, iż ponoć wrzeszczałam na Małgorzatę, jakbyśmy byli postaciami z sennego kabaretu. Okazało się, iż teściowa przemyciła do jego uszu całą torbę wymyślonych pretensji.
Stoję więc na tarasie patrząc, jak bociany uczą się latać, i nie wiem, czy sen kiedykolwiek się naprawi, i co mam powiedzieć, aby uwierzył w moją wersję tej rozplątanej, sennej historii. Bo wszystko to wydaje się tylko śmiesznym snem, w którym ziemniaki śpiewają, a ludzie nie umieją ufać choćby w snach.
