Tego wieczoru wróciłam do mieszkania na Ursynowie.
Byłam zmęczona po całym dniu w biurze.
Gdy przekroczyłam próg, poczułam niepokój.
Z pokoju córki dobiegał nerwowy szelest.
Weszłam tam i stanęłam jak wryta.
Moja Hania pakowała walizki w pośpiechu.
Upychała ubrania, kosmetyki, laptopa.
Nawet lampka nocna trafiła do torby.
— Co tu się dzieje? — wykrztusiłam.
— Haniu, dokąd ty się wybierasz?
Usłyszałam niepewne słowa córki.
— Mamo, przeprowadzam się do Tomka.
— Już czas, jestem dorosła — dodała.
Zamurowało mnie całkowicie.
Hania dopiero skończyła osiemnaście lat.
W gardle ścisnął mnie strach.
— Jak to przeprowadzasz się do jakiegoś Tomka?
— choćby nie mieliśmy okazji go poznać.
— Kim on jest? Za co zamierzacie mieszkać?
— Kto to finansuje, Haniu?
— Nie jestem pewna, czy dobrze robisz.
— Wszystko dzieje się tak szybko.
— Mamo, skończ, proszę — rzuciła Hania.
— Czasy się zmieniły, jestem dorosła.
— Będę żyć po swojemu — dodała, unosząc głowę.
Patrzyłam bezsilna, jak zamyka walizki.
W myślach żegnałam się z jej rzeczami.
Nawet z mikserem, którego i tak nie potrzebowałam.
Zbierała się do wyjścia.
Serce ściskało mnie coraz mocniej.
Spojrzałam przez firankę na ulicę.
Zobaczyłam ciemnowłosego chłopaka przy starym oplu.
Wsadzał jej torby do bagażnika.
Skoro zdecydowała, niech pozna dorosłość — pomyślałam gorzko.
Może przekona się, iż życie poza domem bywa trudne.
— Haniu, zaczekaj chwilę — powiedziałam cicho.
— Chcę chociaż poznać tego Tomka.
— Mamo, on czeka na dole — odpowiedziała.
— Nie mamy czasu w długie rozmowy.
— To ważne dla mnie — upierałam się.
— Dobrze, ale gwałtownie — zgodziła się niechętnie.
Zjechałyśmy razem windą w milczeniu.
Na dole stał chłopak, nerwowo gładząc włosy.
— Dzień dobry, jestem Tomek — powiedział niepewnie.
— Dzień dobry, jestem mamą Hani — odpowiedziałam chłodno.
— Proszę, uważaj na moją córkę — dodałam.
— Oczywiście, pani Kasiu — odpowiedział szybko.
Hania spojrzała na mnie zaskoczona moim spokojem.
— Dziękuję, mamo — szepnęła cicho.
Patrzyłam, jak wsiada do samochodu.
Auto odjechało w stronę ciemnej ulicy.
Weszłam do pustego mieszkania sama.
Usiadłam przy stole i zapłakałam.
Telefon zadzwonił po dwóch godzinach.
To była Hania, głos miała drżący.
— Mamo, możesz po mnie przyjechać?
Pojechałam bez słowa, serce biło mi szybko.
Zabrałam córkę do domu tej samej noty.
===THE END===
