— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i Twoją synową, Barbarę! — promieniał szczęściem Borys. — Kogo?! —…

Tato, poznaj, to moja przyszła żona i Twoja synowa Zofia! radował się Bartosz.
Kto?! z niedowierzaniem zapytał profesor, doktor nauk Roman Chmielowski. jeżeli to żart, to zupełnie nieśmieszny!
Z obrzydzeniem patrzył na paznokcie tej młodej kobiety na jej szorstkich palcach kłębiły się ślady ziemi, jakby nigdy nie widziała wody i mydła. Jak inaczej wyjaśnić tę brud pod paznokciami?
Boże Jak dobrze, iż moja kochana Lusia nie musiała dożyć takiego wstydu! Przecież robiliśmy wszystko, żeby Bartosz miał najlepsze maniery, przebiegło mu przez głowę.
To nie żart! zadziornie wypalił Bartosz. Zosia zostaje z nami, a za trzy miesiące bierzemy ślub. jeżeli nie chcesz uczestniczyć w moim weselu, dam sobie radę bez Ciebie!
Dzień dobry! uśmiechnęła się Zosia i śmiało pomaszerowała do kuchni. Tu mam pierogi, konfiturę malinową, suszone grzyby wyliczała produkty, które wyciągała ze starej, wysłużonej torby.
Roman Chmielowski złapał się za serce, gdy zobaczył, jak Zofia poplamiła śnieżnobiałą, manualnie zdobioną serwetę malinowym sokiem.
Bartosz! Opamiętaj się! jeżeli robisz to, żeby mi dokuczyć, to jest po prostu okrutne! Z jakiej wsi ją wytrzasnąłeś? Nie pozwolę jej mieszkać w swoim domu! krzyknął profesor w rozpaczy.
Kocham Zosię. Moja żona ma prawo mieszkać tutaj! parsknął Bartosz z drwiną.
Roman zrozumiał, iż syn sobie z niego kpi. Nie wdając się w dalszą dyskusję, cicho przeszedł do swojego pokoju.
Ostatnio relacje z synem bardzo się zmieniły. Po śmierci matki Bartosz stał się nie do okiełznania. Porzucił studia, był opryskliwy wobec ojca, prowadził coraz bardziej lekkomyślne życie.
Roman miał nadzieję, iż syn się zmieni, będzie jak dawniej rozsądny i czuły. Ale z każdym dniem Bartosz oddalał się od niego coraz bardziej. A dziś, sprowadził do ich mieszkania tę wieśniaczkę, bo wiedział, iż ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru.
Wkrótce Bartosz i Zofia się pobrali. Roman stanowczo odmówił udziału w ślubie, nie chciał mieć do czynienia z niechcianą synową. Czuł gniew, iż miejsce Lusi wybitnej gospodyni domu, żony i matki zajęła ta prosta dziewczyna, która choćby dwóch zdań nie umiała złożyć.
Zofia, jakby nie zauważając złego traktowania ze strony teścia, starała się za wszelką cenę mu dogodzić, ale tylko pogarszała sytuację. Roman nie dostrzegał w niej żadnej pozytywnej cechy, jedynie brak wykształcenia i dobrych manier
Bartosz, znudzony rolą wzorowego męża, wrócił do zabaw i picia. Ojciec często słyszał kłótnie młodych i szczerze cieszył się z ich narastających konfliktów, mając nadzieję, iż Zosia w końcu się wyprowadzi.
Panie Romanie! wbiegła kiedyś synowa ze łzami w oczach. Bartosz chce rozwodu i wyrzuca mnie na bruk, a ja jestem w ciąży!
Po pierwsze, nie na bruk odpowiedział spokojnie Roman. Przecież masz gdzie wracać, wróć do swojej rodzinnej wsi. A ciąża nie daje ci prawa mieszkać tu po rozwodzie. Przepraszam, ale nie będę się wtrącać w wasze sprawy dodał, czując satysfakcję, iż pozbędzie się Zosi na dobre.
Zosia rozpłakała się, poszła pakować rzeczy. Nie mogła zrozumieć, dlaczego teść od początku jej nienawidził, dlaczego Bartosz potraktował ją jak psa i wyrzucił. Czy to naprawdę takie straszne, iż pochodziła ze wsi? Przecież miała serce i uczucia
***
Minęło osiem lat Roman Chmielowski mieszkał w domu spokojnej starości. Starszy mężczyzna podupadł ostatnio mocno na zdrowiu, a Bartosz gwałtownie zdecydował, by oddać ojca pod opiekę fachowców i pozbyć się kłopotu.
Starzec pogodził się ze swoim losem. Przez całe życie nauczył wielu ludzi miłości, szacunku i troski. Wciąż przychodziły do niego listy z podziękowaniami od dawnych uczniów A ze swoim synem nie udało mu się zrobić z niego porządnego człowieka
Roman, masz gości powiedział współlokator po powrocie ze spaceru.
Kto? Bartosz? aż się wyrwało Romanowi, choć w duchu wiedział, iż syn nigdy go nie odwiedzi, tak bardzo go nienawidził
Nie wiem, tylko pani z dyżurki powiedziała, żebym cię zawołał. Na co czekasz? Leć! zaśmiał się sąsiad.
Roman chwycił laskę, wyszedł powoli z ciasnego, dusznego pokoiku. Schodząc po schodach, z daleka ją zobaczył od razu rozpoznał, choć minęło tyle lat.
Dzień dobry, Zofio powiedział cicho, opuszczając głowę. Wciąż czuł wstyd za swoje zachowanie wobec tej prostej, szczerej dziewczyny, której nie pomógł wtedy, osiem lat temu
Pan Roman?! zdziwiła się rumiana kobieta. Ale pan się zmienił Choruje pan?
Coś tam mi dolega uśmiechnął się smutno. Jak mnie znalazłaś?
Bartosz powiedział. Chociaż on za nic nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopiec ciągle prosi, to do ojca, to do dziadka Przecież Franek nie jest niczemu winien, iż pan się go wyrzeka. Bardzo mu brakuje rodziny Zostaliśmy tylko we dwójkę mówiła drżącym głosem. Przepraszam, może nie powinnam tu przychodzić
Zaczekaj! zatrzymał ją Roman. Jak duży już jest Franek? Ostatnio dostałem zdjęcie, miał trzy latka.
Jest u wejścia. Zawołać? niepewnie zapytała Zofia.
Jasne, córciu, niech przyjdzie! ucieszył się Roman.
Do holu wszedł rudowłosy chłopiec, żywe odbicie Bartosza. Franek nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział.
Witaj, synku! Ale z ciebie już duży chłopak Roman aż się wzruszył, obejmując wnuka.
Spacerowali długo po jesiennym parku, rozmawiali, Zofia opowiadała o trudach życia: o tym, jak wcześnie straciła matkę i samodzielnie wychowywała syna oraz prowadziła gospodarkę.
Przepraszam Cię, Zosiu! Bardzo Cię skrzywdziłem. Całe życie uważałem się za mądrego i wykształconego, a dopiero ostatnio zrozumiałem, iż ludzi powinno się cenić za szczerość i serce, nie za sposób bycia czy wykształcenie powiedział Roman.
Panie Romanie, mamy propozycję uśmiechnęła się Zofia, lekko zdenerwowana. Chodźcie do nas. Pan jest samotny, my z Frankiem też Bardzo nam brakuje bliskiej osoby.
Dziadku, pojedź z nami! Będziemy razem na ryby chodzić, do lasu na grzyby U nas w wiosce jest pięknie i przestrzeń w domu! zachęcał Franek, mocno trzymając rękę dziadka.
Pojadę! Roman uśmiechnął się serdecznie. Wiele rzeczy w życiu zaniedbałem, może zdołam dać wnukowi to, czego nie dałem kiedyś Bartoszowi. Nigdy nie mieszkałem na wsi, mam nadzieję, iż mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! zaśmiał się Franek.
Zrozumiałem wtedy jedno warto patrzeć na ludzi sercem, nie przez pryzmat pochodzenia czy wykształcenia. W końcu w życiu najważniejsze są słowa przepraszam i kocham, bo one naprawdę zmieniają świat.