Mieszkał sam.
Odkąd żona odeszła, samotność otulała go jak ciężka czarna chusta.
Wszystko wydawało się szare.
Nic już nie dawało mu radości.
Ani słoneczne dni, ani mocna kawa rano.
Ani stare filmy, które kiedyś cieszyły całą rodzinę.
Praca była jedyną kotwicą w tym świecie.
Dokąd miał siły, chodził tam codziennie.
W domu czekała tylko nieznośna cisza.
Ta cisza dzwoniła mu w uszach, kłuła serce.
Dni mijały jak kalki: rano, autobus, praca, dom.
Potem cienie na ścianach i puste wieczory.
Syn i córka przychodzili coraz rzadziej.
Jakby zniknęli z jego życia.
Ich telefony były krótkie, tylko z obowiązku.
Potem przestali choćby odbierać.
Chodził godzinami po ulicach Rzymu.
Wpatrywał się w twarze przechodniów.
Szukał w nich choć odrobiny bliskości.
Starość go nie przerażała — samotna śmierć tak.
Czuł, jak gaśnie w środku.
Jego dusza bolała, kurczyła się.
Wracał myślami do żony.
Chciał ją przeprosić, ale nigdy nie odważył się wybrać numeru.
Wciąż ją kochał.
Żałował, iż tyle jej nie powiedział.
Aż pewnego dnia córka stanęła w jego drzwiach.
Ucieszył się jak dziecko.
Przygotował jej ulubione słodycze, zrobił kawę.
Wyciągnął stare albumy ze zdjęciami.
Chciał odżyć dawnymi, dobrymi czasami.
Ale ona przyszła z innym celem.
«Tato» — powiedziała chłodno — «mieszkasz sam w trzypokojowym mieszkaniu».
«To niesprawiedliwe. Sprzedaj je».
«Kupisz sobie kawalerkę, a resztę pieniędzy dasz mnie».
Nie wierzył własnym uszom.
Myślał, iż żartuje, iż się zaśmieje.
Ale w jej oczach nie było ani grama żartu.
«Ja… niczego nie sprzedam. To mój dom».
«Tu jest wasz dawny pokój. Tu mieszkałem z twoją matką».
«Już wystarczająco pożyłeś!» — odpowiedziała zimno.
«Mnie te pieniądze są bardziej potrzebne niż tobie!».
«Jesteś sam, na co ci tyle miejsca?».
«Kiedy wrócisz?» — zapytał cicho, nie poznając własnego głosu.
Spojrzała na niego obojętnie.
Wkładając buty, powiedziała:
«Na twój pogrzeb».
Drzwi trzasnęły.
Stał nieruchomo.
Potem osunął się na podłogę.
Ból w klatce piersiowej uderzył jak młotem.
Leżał tak trzy dni.
Bez jedzenia, bez sił, bez nadziei.
W końcu zadzwonił do syna.
«Marco, przyjedź… źle się czuję» — poprosił.
Syn go wysłuchał.
Zapadła cisza.
Potem powiedział:
«Tato, nie obraź się, ale to wielkie mieszkanie naprawdę ci niepotrzebne».
«Chcę kupić samochód, może mi pomożesz…».
«Przyjadę, jeżeli zdecydujesz się je sprzedać».
Potem zapadła cisza.
Ta sama, która dzwoni w uszach.
