Ta historia wydarzyła się w odległym 1995 roku. Wtedy byłem kadetem w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym im. Suworowa w Warszawie. W środku typowego dnia wykładów nagle zgłosili mnie z zajęć i wezwali do gabinetu komendanta szkoły. W środku, oprócz komendanta, siedziała kobieta. Wyglądała na kompletnie załamaną, po policzkach spływały jej łzy, co chwilę ocierała je koronkową chusteczką.
Komendantem był wtedy pułkownik Kaczmarek prawdziwy dowódca, z doświadczeniem bojowym zdobytym podczas misji ONZ na Bałkanach. Człowiek stanowczy, wymagający, ale prawy i sprawiedliwy. Czuliśmy przed nim respekt, ale żaden z nas nie lekceważył jego autorytetu. Pierwszy raz widziałem go w takim stanie jakby nagle postarzał się o kilka lat. Podszedł, spojrzał mi smutno w oczy i powiedział niemal błagalnie:
Synu, nie mówię teraz do ciebie jak do podwładnego, ale jak do przyjaciela. Bardzo potrzebuję twojej pomocy.
Jestem do dyspozycji, panie pułkowniku odpowiedziałem bez chwili namysłu. Co powinienem zrobić?
Mój siostrzeniec umiera odparł pułkownik. Rok temu skończył nasze Liceum, na pewno go kojarzysz. Dostał się na Wojskową Akademię Medyczną i tam stało się coś złego. Ostatnia nadzieja w twoim dziadku. Pomóż, proszę. Może zgodzi się obejrzeć chłopaka i powie, o co chodzi?
Nie zadawałem zbędnych pytań. Natychmiast zadzwoniliśmy do dziadka. Kilkanaście minut później pędziliśmy pułkownikową Wołgą przez Warszawę do jego mieszkania. Na szczęście dziadek, doktor Henryk Ziółkowski, miał właśnie pierwszy dzień urlopu i zastaliśmy go dosłownie w ostatniej chwili, tuż przed wyjazdem na działkę pod Pruszkowem.
Pacjent jechał z nami. Choć znałem Pawła osobiście, w ogóle go nie poznałem. Oczy puste, całkiem nieobecny wzrok. Wyglądał jak pogrążony w letargu. Szczerze mówiąc, wywołał we mnie lekki niepokój.
Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu. Weszliśmy do bloku. Dziadek otworzył drzwi i wysłuchał poruszonej matki Pawła. Okazało się, iż chłopak równie dobrze zapowiadający się student parę miesięcy wcześniej podczas wykładu doznał jakiegoś ataku. Przyjęli go do szpitala wojskowego, badali długo, bezskutecznie, wypisali a tu znowu atak. Jeszcze raz, ponownie… Nikt nie potrafił postawić diagnozy. Ostatnią deską ratunku był dziadek jeden z najlepszych specjalistów w kraju od psychiatrii i neurologii.
I wtedy zaczęło się najciekawsze. Dziadek wziął Pawła do drugiego pokoju. Po kwadransie wyszedł bez niego i rzeczowo powiedział:
Już wszystko jasne. Możecie wracać do domu powiedział do matki Pawła i pułkownika.
Ale jak to? Syn jest ciężko chory, trzeba go ratować! kobieta spanikowała.
Spokojnie, zabieram chłopaka ze sobą na działkę. Przez miesiąc będzie pracował ze mną w ogrodzie; drzewo do rąbania czeka, nie przepuści się taka siła robocza uśmiechnął się dziadek.
Pożegnał nas, zabrał Pawła do swojej mazdy i odjechali. Zostałem w bloku z pułkownikiem i jego siostrą, bardziej zdezorientowany niż uspokojony.
Po miesiącu znowu wezwano mnie do gabinetu komendanta. Tym razem kobieta uśmiechała się promiennie, a obok niej stał wyprostowany, pewny siebie Paweł. choćby nie przypominał tamtego chłopaka sprzed miesięcy. Uściskał mi rękę, podziękował, a pułkownik uścisnął mnie serdecznie. Okazało się, iż dolegliwości minęły szybciej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Rodzina uważała to za cud. A ja wiedziałem, iż dziadek czynił takie cuda nie raz.
Zapytałem później dziadka, co adekwatnie zrobił. Wyjaśnił, iż Paweł padł ofiarą ogromnego przeciążenia umysłowego. Stres, obciążenie nauką, nowe miejsce wszystko sprawiło, iż jego mózg odmówił współpracy. Dziadek od razu to rozpoznał. Zamiast tabletek zabrał wnuka wojskowego na działkę w Pruszkowie. Każdego ranka chłopak wstawał o ósmej, zimna woda, solidne śniadanie i potem cały dzień rąbanie drewna. Żadnych książek, zero nauki tylko ciężka fizyczna praca i cisza wiejskiego powietrza. Po kilku tygodniach takiej terapii mózg Pawła zupełnie się zregenerował, a on sam wrócił do pełni sił.
W całym leczeniu dziadek nie podał mu ani jednej tabletki. Tylko kawał dobrej, ciężkiej roboty.
Dzisiaj wiem, iż nie ma zdrowej głowy bez zdrowego ciała i czasem, by się pozbierać, człowiekowi potrzeba nie leków, ale zmiany otoczenia i oddechu na świeżym powietrzu. Od dziadka nauczyłem się, iż najprostsze sposoby bywają najbardziej skuteczne.
