— Szymku, może zajedziesz po chleb? — głos Haliny Kazimierówny drżał.
— Na dworze ślisko, boję się iść sama.
— Mamo, żartujesz? — Bartosz nie ruszył się z kanapy.
— Dopiero wróciłem z nocnej.
— Razem z Kasią mieliśmy obejrzeć film.
— Chcesz, żebym odpoczął, czy nie?
— Synku, naprawdę nie dam rady — wyszeptała, ściskając słuchawkę.
— Mamo, jak ty żyjesz w poprzednim stuleciu?!
— Jest dostawa, aplikacje, wszystko jest dla ludzi.
— Naucz się tego wreszcie używać.
— Gubię się w tych telefonach.
— Może ty zamówisz?
— Jestem za kierownicą, nie mogę.
— Poproś Olę.
— Prosiłam. Ma zebranie w pracy.
— Dobra już — burknął Bartosz.
— Jak wrócę, zadzwonię. Powiesz, co kupić.
— Dobrze, zaczekam — szepnęła Halina Kazimierówna.
Ale minęła godzina, potem druga.
Telefonu nie było.
Dzwoniła sama — głuchy sygnał, cisza.
W końcu pomógł sąsiad, Wojciech Marecki.
Zamówił jedzenie przez aplikację, odebrał torby.
Rozkładając zakupy, Halina czuła ucisk w środku.
Za co takie życie?
Dlaczego, gdy potrzebuje pomocy, nikogo nie ma?
Przecież była dobrą matką.
Owdowiała, gdy Bartek miał szesnaście lat, a Ola jedenaście.
Wychowywała ich sama, pracując jako księgowa i nocna sprzątaczka.
Mama i teściowa pomagały, dopóki żyły.
Potem wszystko spadło na jej barki.
Mieszkanie po dziadku dała Oli.
Mieszkanie po babci dała Bartkowi.
Dla siebie nie zostawiła nic.
Studia, śluby, wnuki — wszystko na jej głowie.
Nie narzekała, myślała tylko o ich przyszłości.
Wozila dzieci na zajęcia, prała, gotowała, dźwigała torby z Biedronki.
A teraz stała się nikim, tłem w ich życiu.
Gdy Ola prosiła o pilnowanie psa, Halina szła z nim choćby w mróz.
Gdy Bartek zostawiał wnuka na weekend, nie spała po nocach.
Nigdy nic w zamian nie oczekiwała.
Ale gdy sama zachorowała, leki przyniósł tylko Wojciech Marecki.
Dzieci zajrzały do szpitala na dziesięć minut.
— Mamo, ja się boję szpitali — skrzywiła się Ola.
— Tu nikt nie jest zachwycony, córeczko.
— Wyzdrowiej, później się odezwiemy.
Bartek też gwałtownie wyszedł, tłumacząc zmęczenie żony.
Żadnego przytulenia, żadnej rozmowy przy łóżku.
Tego wieczoru lód pod butami uświadomił jej coś ważne.
Starzeje się, może upaść — i nikt nie przyjdzie.
Przypomniało jej się lato, kiedy miała trzydzieści lat.
Sanatorium w Sopocie, cisza, morze, spokój.
Wtedy była szczęśliwa, tylko dla siebie.
Minęło prawie trzydzieści lat od tamtej chwili.
Nigdy więcej nie żyła dla siebie.
Leżąc w łóżku, zadała sobie pytanie: co ją tu trzyma?
Dzieci dorosłe, mają własne mieszkania.
Żadnej wdzięczności, tylko branie.
Rano wstała, zaparzyła herbatę, otworzyła notes.
Napisała: „Sprzedać mieszkanie. Kupić dom nad morzem. Żyć dla siebie”.
Agent nieruchomości znalazł się przez koleżankę.
Mieszkanie sprzedało się w miesiąc, pieniądze trafiły na konto.
Gdy wszystko było gotowe, wezwała dzieci.
— Co się stało? — zmarszczył brwi Bartek.
— Mamo, umówiłam się z koleżanką, to pilne? — spytała Ola.
— Tak. Muszę wam coś powiedzieć.
— Mów szybko, mam spotkanie — warknęła Ola.
— A w weekend przywieziemy ci Pusię.
— Nie będzie mnie — odparła spokojnie Halina.
— Dlaczego?
— Wyjeżdżam.
— Dokąd?! — krzyknęli jednocześnie.
— Do Łeby. Kupiłam tam dom.
Halina patrzyła na ich zdumione twarze bez cienia żalu.
Pierwszy raz od lat czuła, iż decyduje sama.
