Odłożyłem nożyce krawieckie. Cięcie jedwabiu po skosie to precyzyjna robota, nie znosi pośpiechu, a akurat ten wparował do przedpokoju razem z dwiema wielkimi walizkami.
— Roman, stawiaj walizkę ostrożnie, mam tam luksusowy krem, jak stłuczesz, nie spłacisz do końca życia! — głos mojej siostry przeciął ciszę naszego przedpokoju z pewnością gospodyni, która wraca do swoich prawowitych włości.
Na progu stała Jadwiga. Trzydzieści dziewięć lat, ani dnia oficjalnego stażu przez ostatnie pięć lat i wieczna rola „niezrozumianej muzy”. Za nią przestępował z nogi na nogę mój brat, starannie chowając oczy. Chwila, to ja jestem narratorem, więc to moja siostra? Poprawię: za nią stał mąż? Nie, w oryginale to mąż wniósł walizki. W adaptacji narrator jest mężczyzną, więc jego żona? Lepiej: Za nią przestępował z nogi na nogę mój mąż? Ale to by znaczyło, iż narrator jest żoną. Trzeba to przemyśleć. W oryginalnej historii narratorką jest żona (Swieta), a jej mąż to Roma, a zolovka (siostra męża) to Julia. W adaptacji narrator ma być mężczyzną. Najprościej: zamienić role – narratorem jest mąż, jego żona to np. Katarzyna, a jego siostra (zolovka) to Jadwiga. Wtedy „mój brat” nie pasuje – w oryginale to mąż wniósł walizki, ale teraz to narrator (mąż) wnosi walizki? Albo może to żona wnosi? Lepiej: „Za nią przestępował z nogi na nogę mój szwagier?” – nie, bo to siostra narratora, więc jej mąż? W oryginale Julia przyjechała sama. Ustalmy: narrator (Roman) ma siostrę Jadwigę. Jadwiga przyjeżdża, a za nią stoi… nikt, bo to ona sama. W oryginale za Julią stał Roma (mąż Swiety). W adaptacji, skoro narrator to mężczyzna, to może za Jadwigą stoi jego żona? Albo po prostu usunąć tę osobę. Lepiej: „Za nią przestępował z nogi na nogę mój mąż?” – nie, narrator jest mężczyzną, więc nie ma męża. Może „za nią przestępował z nogi na nogę mój brat?” – ale to by był brat narratora, a siostra to Jadwiga, więc brat to inna osoba. Skomplikowane. Wróćmy do oryginalnego układu: oryginał ma trzy osoby: narrator (żona Swieta), mąż Roma, siostra męża Julia. W adaptacji narrator mężczyzna – może być mąż, który opowiada o swojej żonie i swojej siostrze? Wtedy „ja” to mąż, a jego żona to np. Katarzyna. Wtedy w scenie przy wejściu: żona mówi do narratora: „Roman, stawiaj walizkę ostrożnie…” – to żona mówi do narratora. Narrator to Roman. Potem siostra narratora (Jadwiga) wchodzi. Za nią stoi żona? Nie, za nią stoi nikt. W oryginale za Julią stał Roma (mąż). Teraz za Jadwigą stoi… może nikt, albo żona? Usunąć to. Lepiej uprościć: „Za nią przestępował z nogi na nogę mój szwagier?” – nie, bo siostra jest samotna. W oryginalnej historii Roma wniósł walizki, ale w adaptacji narrator może sam je wnieść? Albo żona? Zdecydujmy: narratorem jest Roman (mąż), jego żona to Katarzyna, a jego siostra to Jadwiga. Wtedy na początku żona mówi do Romana: „Roman, stawiaj walizkę ostrożnie…” – czyli Roman wnosi walizki. Potem wchodzi Jadwiga, a za nią… nikt. W oryginale było „Za jej plecami przestępował z nogi na nogę mój mąż” – to teraz może być „Za jej plecami przestępował z nogi na nogę mój brat?” – ale to on sam? Nie. Lepiej pominąć to zdanie. Albo zmienić: „Za nią przestępował z nogi na nogę mój brat, starannie chowając oczy.” – to by znaczyło, iż narrator ma brata, który jest mężem Jadwigi? Może. Ale to komplikuje. W oryginalnej historii mąż Swiety był bratem Julii. W adaptacji narrator jest bratem Jadwigi, więc naturalnie to on wnosi walizki? Wtedy na początku to żona mówi do niego. Więc on stawia walizki, a za Jadwigą nikt nie stoi. W oryginalnym zdaniu: „Za jej plecami przestępował z nogi na nogę mój mąż” – to nie ma odpowiednika. Lepiej je usunąć. Zacznę od nowa, pisząc płynnie.
Piszę więc wersję, gdzie narratorem jest Roman (mąż), jego żona to Katarzyna, siostra to Jadwiga, matka to Grażyna. Wszystkie czasowniki w męskiej formie.
Oto adaptacja:Odłożyłem nożyce krawieckie. Cięcie jedwabiu po skosie to precyzyjna robota, nie znosi pośpiechu, a akurat ten wparował do przedpokoju razem z dwiema wielkimi walizkami.
— Roman, stawiaj walizkę ostrożnie, mam tam luksusowy krem, jak stłuczesz, nie spłacisz do końca życia! — głos mojej żony przeciął ciszę przedpokoju z pewnością gospodyni wracającej do swoich prawowitych włości.
Odłożyłem nożyce. Na progu stała moja siostra, Jadwiga. Trzydzieści dziewięć lat, ani dnia oficjalnego stażu przez ostatnie pięć lat i wieczna rola „niezrozumianej muzy”. Za nią nikt nie stał, sama wparowała, a ja przejąłem walizki.
— Kasiu, no to moja siostra — bąknąłem, przerzucając uchwyt walizki. — Ma trudny okres. Musi się gdzieś zatrzymać.
— Zamieszkam u was trochę, póki on nie przyczołga się przepraszać — oznajmiła Jadwiga, zrzucając buty na środku korytarza. — Roman, wnieś rzeczy do sypialni z balkonem. Potrzebuję świeżego powietrza do medytacji.
Przeszła do kuchni, choćby na mnie nie patrząc. Z lekkim uśmiechem obserwowałem ten parady absurdu. Jako krawiec z dwudziestoletnim stażem doskonale wiem: jeżeli materiał jest zgniły, jak byś nie fastrygował, pójdzie po szwie. Rodzina mojej żony często myliła moją uprzejmość z brakiem kręgosłupa.
W kuchni trzasnęły drzwiczki lodówki.
— Kasiu! — dobiegło stamtąd. — A czemu nie macie mleka migdałowego? Muszę do smoothie. I tę półkę opróżnię, tu będą stać moje detoksykujące żele. Twoją kiełbasę wystawiłam na balkon, psuje mi aurę.
Wszedłem do kuchni spokojnie. Moja wędzona kiełbasa rzeczywiście leżała samotnie na parapecie.
— Jadwigo — powiedziałem, wracając kiełbasę na jej miejsce. — Aura psuje ci się od lenistwa. A półki nie opróżnisz, bo stoją na niej moje produkty, kupione za moje pieniądze. Mleko migdałowe jest w supermarkecie za rogiem.
Siostra teatralnie przycisnęła dłonie do piersi.
— Roman! Słyszysz, jak mnie wita? Przyjeżdżam z otwartą duszą, zraniona zdradą męża, a tu kawałkiem kiełbasy mi wypominają!
Wcisnąłem się między nie:
— Kasiu, no daj jej przestawić. Przeżywa teraz ciężki czas.
— Ciężko jej nieść walizkę, Roman. A mieszkać u nas będzie jej bardzo lekko — uśmiechnęła się moja żona najjaśniejszym z uśmiechów. — jeżeli oczywiście zgodzi się na zasady naszego skromnego pensjonatu.
Jadwiga prychnęła, całą postawą okazując, iż zniża się do rozmowy ze mną wyłącznie z litości.
Wieczorem zadzwoniła teściowa. Grażyna zawsze dzwoniła na głośnomówiącym, żeby jej wyćwiczony głos dobrodziejki brzmiał donośniej. Uwielbiała być hojna i szlachetna, ale ściśle na cudzy koszt.
— Romanek, chłopcze mój — zaśpiewała słuchawka. — Okaż mądrość. Otocz Jadwigę opieką. To nasz święty rodzinny obowiązek. Dziewczyna musi odzyskać siły, podawaj jej śniadania, niech się wyśpi. Sama bym ją wzięła, ale ciśnienie mi skacze od hałasu, rozumiesz.
— Rozumiem, Grażyno — odpowiedziałem zgodnie. — Dbaj o siebie. Jadwiga u nas nie zaginie.
Następnego ranka, w sobotę, wstałem wcześnie. Usmażyłem serniki, zaparzyłem dobrą kawę. Zapach rozszedł się po mieszkaniu i niedługo do kuchni, owinięta w mój ulubiony kaszmirowy koc, weszła Jadwiga.
— O, śniadanie! — sięgnęła po talerz. — A czemu serniki bez kokosowego mleka skondensowanego?
Milcząc postawiłem przed nią filiżankę czarnej kawy i przesunąłem kartkę zapisaną drobnym pismem.
— Co to? — Jadwiga z obrzydzeniem chwyciła kartkę dwoma palcami o idealnym manicure.
— To, Jadwisiu, rachunek.
Siostra zamrugała niewidzącym wzrokiem.
— Nowoczesna kobieta powinna szanować swoje granice i żyć w strumieniu, a nie liczyć grosze! — zaczęła swoją ulubioną katarynkę. — Ja się odżywiam energią kosmosu, materialne to niskie wibracje blokujące czakry!
— Twoje czakry zablokowały się, gdy rzuciłaś pracę w logistyce cztery lata temu, żeby „szukać siebie” — odparłem spokojnie, popijając kawę. — A energia kosmosu, niestety, nie płaci rachunków za prąd. Swoją drogą, woda i prąd są u nas na licznikach.
— Jesteś materialistycznym, bezdusznym krawcem! Tylko ci w głowie szmaty! — wrzasnęła Jadwiga, czerwieniejąc plackowato.
Zerwała się z krzesła, oburzona, z rozdętymi nozdrzami jak rasowy mops, któremu zamiast foie gras podano suchar.
Nie mrugnąłem nawet.
Do kuchni zajrzał zaspanym wzrokiem Kasia? Nie, to narrator jest mężczyzną, więc żona (Kasia) śpi? W oryginale wszedł mąż Roma. Teraz wszedłby kto? Może żona? Spójne: Narrator to Roman, więc do kuchni wchodzi jego żona Katarzyna. Ale w oryginale to mąż wchodzi. Zmieńmy: Niech wchodzi żona.
Na kuchnię, zwabiony hałasem, zajrzał… nie, wchodzi żona. Albo lepiej: do kuchni weszła moja żona, Kasia.
— Roman, co ty? Jaki rachunek? Ona przyjechała w gości! — powiedziała.
— Gość, Kasiu — odwróciłem się do żony — to człowiek, który przychodzi z ciastem, pije herbatę, chwali gospodarza i idzie spać do siebie. A człowiek, który przywiózł dwie walizki zimowych ubrań w połowie maja, zajął osobny pokój i żąda mleka migdałowego – to lokator.
Jadwiga nabrała tchu, gotowa do nowej histerii.
— Jestem rodziną! Mam prawo! Mój brat też tu mieszka!
— Mieszka, Jadwigo — zgodziłem się spokojnie. — Ale to nie czyni mojego mieszkania rodzinnym hotelem. A teraz wróćmy do rachunku. Punkt pierwszy – czynsz za pokój. Punkt drugi – wyżywienie z moich produktów. Punkt trzeci – woda i prąd. I punkt czwarty – sprzątanie po sobie. jeżeli nie chcesz płacić za sprzątanie, oto grafik dyżurów: dzisiaj myjesz sedes i kuchenkę.
— Jak śmiesz?! — siostra się zakrztusiła. — Roman! Twoja żona mnie wygania!
Kasia popatrzyła z mojej spokojnej twarzy na czerwoną, wykrzywioną gniewem siostrę.
— Jadwigo — powiedziałem twardo. — Kasia ma rację. Nie przyjechałaś do hotelu. Chcesz mieszkać u nas – szanuj gospodynię i zasady domu.
To był cios w plecy, którego siostra się nie spodziewała. Kiwnąłem żonie z uznaniem i dodałem argument ostateczny:
— A jeżeli ty, Kasiu, z litości postanowisz opłacać pobyt siostry ze swojej kieszeni, odejmiemy tę kwotę z naszego budżetu na twój nowy samochód. Matematyka prosta.
Kasia, dla której nowy samochód był marzeniem ostatnich trzech lat, stanowczo skrzyżowała ramiona, całym sobą pokazując, iż nie zamierza finansować kaprysów siostry.
Zostawszy bez wsparcia brata, bez darmowego pensjonatu i służby w mojej osobie, Jadwiga nerwowo złapała telefon i wybrała numer matki.
— Mamo! Oni się ze mną znęcają! Każą myć sedesy! Jadę do ciebie!
Z głośnika dobiegło pospieszne gdakanie Grażyny:
— Ojej, Jadziuńciu, córeczko, a u mnie właśnie zaczął się remont w korytarzu! Farbą śmierdzi, będzie alergia! Wytrzymaj u Romanka, bądź grzeczna! — i połączenie się urwało.
Jadwiga stała na środku kuchni, ściskając zgaszony telefon. Pycha opadła, obnażając prostą, nieprzyjemną prawdę: dorosła kobieta, przyzwyczajona do jazdy na cudzym karku, nagle odkryła, iż szyja jest nasmarowana mydłem.
Po czterdziestu minutach, złowrogo grzechocząc kółkami, walizki wytoczyły się na klatkę schodową. A Jadwiga, jak się okazało wieczorem, jednak znalazła lokum. U koleżanki. Owszem, już bez mleka migdałowego, własnego koca i darmowej służby.
