Szukam kobiety bez problemów finansowych wybrałam się na randkę z mężczyzną, który w wieku 45 lat mieszka z mamą I to odmieniło całe moje życie.
Czy zastanawialiście się kiedyś, ile może o człowieku powiedzieć jedno, pojedyncze zdanie wystukane w internetowej ankiecie randkowej? Nie zdjęcie na tle cudzego auta, nie lista oczekiwań rodem z urzędu skarbowego, a taka niby od niechcenia wrzucona fraza a jednak precyzyjnie oddająca sedno sprawy.
Szukam kobiety bez problemów finansowych.
To właśnie te słowa przykuły moje oko, kiedy bezwładnie przewijałam profile w późny, mglisty, sobotni wieczór. Na zdjęciu był zwykły facet: raczej szczupły, łagodny wzrok, czysta koszula. Nazwijmy go Piotr, wiek 45 lat.
Zazwyczaj takie hasła przelatuję obojętnie. Z kobiecego na nasze: Nie zamierzam inwestować i mam nadzieję, iż będziesz kupować kawę dla nas obojga. Ale tamtego wieczoru obudził się we mnie senny detektyw zawisłam nad tą deklaracją, próbując zrozumieć co kryje się za tym postulatem finansowej niezależności u mężczyzny, który wygląda no cóż, zwyczajnie jak Piotr.
Ciekawość to pierwszy stopień do piekła ale w tym śnie pozwoliła mi przeżyć spotkanie godne surrealistycznego reportażu. Umówiliśmy się na spacer.
Pierwsze wrażenie: sterylność i tkwiąca pod spodem nerwowość
Piotr zaproponował park. Dla tych, którzy boją się przepłacać za kawę, najbezpieczniej. Nie protestowałam lubię przechadzać się, zwłaszcza, gdy zza łysych drzew snują się przejrzyste promienie słońca jak świetliste wstęgi z dawnych domów dziecka.
Przyszedł punktualnie minuta w minutę niczym postać ze starej fotografii. W tamtym śnie wydało mi się to zaletą, później zrozumiałam, iż to nie była pewność siebie, tylko szkolna dyscyplina. Stał przy wejściu do parku, wyprostowany, w kantach tak ostrych, iż wydawały się ranić powietrze.
Dzień dobry rzucił, sunąc kryjącym niepokój spojrzeniem po moim płaszczu i torebce. Chyba sprawdzał, czy nie noszę podróbek, bo kto wie, może mam jednak te jego problemy finansowe.
Weszliśmy na alejkę i przez pierwsze minuty krążąc między zamglonymi klombami rozmawialiśmy o pogodzie, remontach, ledwo maskowanej zmęczonej nienawiści do miasta. Piotr wypowiadał się poprawnie, z książkowym sznytem, ale w tonie przebrzmiewała dziwna nuta jakby siedział na komisji, czekając na aprobatę albo tłumacząc się w myślach z samego siebie.
Rozmowa kwalifikacyjna na stanowisko kobieta wygodna
Ledwie minęliśmy pomnik z lekko prześwitującą postacią Syreny, Piotr przeszedł do konkretów. Nie po kawałku tylko od razu, jakby zaznaczył kwadracik przy rubryczce weryfikacja majątkowa.
A czym się pani zajmuje?
Główna księgowa w dużej firmie logistycznej.
O, porządnie. A mieszkanie swoje czy na kredyt?
Omal nie potknęłam się na syczącym pod liściem kiju, ale gwałtownie się opanowałam. Zwykle takie pytania słyszy się po drugim kieliszku wina, nie kwadrans po pierwszej wymianie spojrzeń.
Swoje skłamałam, żeby zobaczyć, do czego zmierza.
Doskonale wyraźnie się rozluźnił. Wie pani, teraz strasznie dużo kobiet szuka faceta, żeby się załatwić z kredytami, długami. A ja uważam, iż partnerstwo polega na równości.
Ładnie brzmi na papierze. Kto nie chciałby partnerstwa? W snach jednak diabeł chowa się pod płaszczem.
A pan? dopytałam. Mieszka pan sam?
Wtedy Piotr wypowiedział to zdanie, które powinno zamknąć ten rozdział, ale przecież w świecie snu nie ma granic, więc wędrowałam dalej.
Nie, mieszkam z mamą. Tak jest rozsądniej. Po co przepłacać za wynajem, jeżeli mamy duże trzypokojowe mieszkanie? No i mama sama już nie daje rady lata, ciśnienie.
W wieku czterdziestu pięciu lat z mamą.
A jak to u was wygląda na co dzień? pytam, stąpając na palcach po granicy jawy i absurdu.
Oj, mama to taka tradycyjna kobieta, uśmiechnął się do niej łagodniej niż przez całą randkę do mnie. Kuchnia to jej królestwo, gotuje rewelacyjnie. Ja oczywiście pomagam: wyniosę śmieci, zrobię zakupy z listą. Mamy porządek.
Z listą, zanotowałam w snujących się oparach absurdu.
Ekonomia synka mamusi
Zawinęliśmy się wokół drewnianego kiosku z kawą. Ja się zatrzymałam. Piotr się zaplątał w myślach.
Może kawy? spytał tak, jakbym proponowała operację na otwartym sercu.
Zdecydowałam się na cappuccino.
Hm, chyba drogie tutaj rzucił wzrokiem na ceny. Mam w domu świetny ekspres, termo kubek zawsze pod ręką, ale dziś zapomniałem. No, dobra, zamówmy. Małą dla pani?
Kupił mi najmniejszą wersję. Dla siebie nic.
Piłem w domu mruknął.
Dalej Piotr rozwodził się o swojej filozofii kobiety bez problemów. Przez nią rozumiał nie tylko kobietę z pracą, ale i maksymalnie samodzielną, gotową idealnie wskoczyć w jego już zatarty świat.
Nie rozumiem, co te kobiety z tymi pieniędzmi Moja była też bez końca: Może wyjedźmy razem, nowy samochód by się przydał, nowe meble. Po co? Auto jeździ, mieszkanie jest. My z mamą oszczędnie, a zawsze mamy rezerwę.
A mama nie ma nic przeciwko, iż pan się ożeni? powiedziałam wprost.
Ależ skąd! Mama tylko się cieszy. Powtarza: Pietrku, przyprowadź dobrą gospodynię, już ciężko mi szorować podłogę.
Wtedy kawałki tego dziwnego snu połączyły się w całość.
On nie szuka partnerki. On i mama potrzebują zmiany warty.
Mama starzeje się, coraz trudniej jej ogarniać dorosłego, czterdziestopięcioletniego chłopca. Zupki, koszule, podłogi w trzypokojowym mieszkaniu bolą biodra. Potrzebna następczyni. Byle nie miała problemów finansowych, żeby nie musiał dzielić budżetu.
Sygnał z centrum dowodzenia
U szczytu jego monologu o oszczędnościach zadźwięczał telefon. Piotr zgęstniał w powietrzu.
Tak, mamusiu? głos od razu miękki, cofnięty w dzieciństwo. Tak, spaceruję. Tak, z tą panią. Nie, nie zmarzłem. Szalik mam. Kotlety? Zaraz będę. Za godzinę? Jasne. Masło kupić? Polskie ekstra? Zrozumiałem.
Uśmiechnął się przepraszająco.
Mama się martwi. Kazała zdążyć na kolację.
Spojrzałam na zegarek. Była piąta po południu.
Piotrze powiedziałam, zatrzymując się między dwoma rzędami starych grabów A nie pomyślał pan, iż taka kobieta bez problemów finansowych może chcieć żyć po swojemu? Oddzielnie od pańskiej mamy? Wyjeżdżać, chodzić do restauracji?
Szczerze się zdziwił.
Ale po co osobno, skoro mieszkanie jest? Bez sensu. Restauracje Domowe obiady są zdrowsze. Kobieta powinna szanować domowe ognisko.
Kto tu naprawdę rządzi
Pożegnałam się uprzejmie i, jak w snach, odpłynęłam tramwajem, rozmyślając nad tym doświadczeniem.
Tacy mężczyźni udają tylko ekonomicznych lub przesadnie troskliwych synów. Ale to głębszy sen. Piotr nie jest panem swojego losu. On żyje według maminych reguł, udając, iż to jego wybór.
Szukam kobiety bez problemów finansowych znaczy: Potrzebna mi kobieta, która nie będzie przeszkadzać mojej mamie.
Kobieta z kredytem będzie czekała na wsparcie. Z dziećmi na uwagę. Ambitna wyrwie go z marazmu. Jemu to zupełnie niepotrzebne.
Dlaczego to pułapka
Paradoksalnie na takich Piotrów często trafiają silne, niezależne kobiety. Lubimy wierzyć, iż normalny, rodzinny, nie pije, nie wydziera się. Ale tutaj wszystko dla rodziny znaczy wszystko dla mamy. Nigdy nie będziesz na pierwszym miejscu. Pozwolą ci opiekować się Synem, o ile nie podważysz porządku i nie sięgniesz po finansową kołdrę.
Zarobisz, wydasz na siebie, a wieczorem usłyszysz, iż źle wyprasowałaś jego koszulę.
Profil Piotra usunęłam. A adekwatnie zablokowałam, żeby już nigdy nie powrócił do mojego sennego uniwersum.
A wam przyśnili się kiedyś tacy Piotrowie? Jak sądzicie, czy tacy mężczyźni mają w ogóle szansę na prawdziwy dom, czy tam już od dawna rządzi czyjś inny sen? Czekam na wasze opowieści.
