Szara myszka szczęśliwsza od Ciebie – czyli o tym, jak codzienność, skromna lniana sukienka, domowy …

Zosiu, no powiedz mi szczerze Mariola patrzyła na jej stare, lniane sukienki jakby oglądała eksponat w muzeum z wątpliwą wartością. Ty naprawdę chodzisz w tym łachmanie? Przy mężu?

Zosia nieświadomie poprawiła sukienkę. Była wygodna i miękka, już dobrze przetarta po latach prań.

Lubię ją…
Ty to wiele rzeczy lubisz wtrąciła Basia, dalej scrollując telefon. Siedzieć w domu, gotować zupy, dziergać serwetki. Serio, rozumiesz, iż młodość ucieka? Trzeba żyć, a nie tylko być.

Mariola energicznie przytaknęła, błyskając nowymi kolczykami duże złote koła kusiły przy każdym ruchu:

My byliśmy wczoraj z Krzyśkiem w tej nowej knajpie na Mokotowie. Bosko! Ty pewnie znowu smażyłaś ziemniaki?

No, smażyła. Z grzybami, tak jak lubił Tomek. Wracał z pracy wykończony, jadł dwie porcje i zasypiał jej na ramieniu przed telewizorem. Zosia nie opowiadała tego koleżankom, bo po co? I tak by nie zrozumiały.

…Kiedyś dawno trzy przyjaciółki wychodziły za mąż w odstępie kilku miesięcy. Zosia pamiętała tamten rok jej skromne wesele w urzędzie, potem huczne przyjęcie Marioli z muzyką na żywo i fajerwerkami, a zaraz po tym uroczystość Basi, gdzie każdy gość dostawał manualnie robione upominki z własnym imieniem. Już wtedy Zosia zauważyła, iż koleżanki wymieniają spojrzenia, kiedy powiedziała, iż chce spędzić podróż poślubną na działce u rodziców Tomka. Mariola prychnęła do kieliszka wina, a Basia tak wywróciła oczami, iż trudno było tego nie zauważyć.

Od tego czasu docinki były stałym tłem spotkań. Zosia nauczyła się ignorować, chociaż zawsze coś pulsowało jej pod żebrami nieprzyjemnie.

Mariola to kobieta, która wchodzi, a wszyscy ją widzą. Głośny śmiech, szerokie gesty, niekończące się opowieści, co kto powiedział i kto na kogo spojrzał. Ich mieszkanie z Krzyśkiem było jak dworzec: znajomi, koleżanki, koledzy z pracy, bliżej lub dalej poznani ludzie znikali, zostawiając brudne szklanki i plamy po czerwonym winie na jasnym dywanie.

W sobotę będzie z piętnaście osób informowała Mariola przez telefon. Wpadnij! Krzysiek robi mięso.

Zosia kulturalnie odmawiała. Tomek po całym tygodniu pracy marzył o spokoju, nie o tłumie obcych w kuchni.

No to siedź sobie w tej swojej norce rzucała Mariola; w głosie było coś z litością.

Krzysiek na początku wspierał żonę. Pomagał z nakryciem, żartował, sprzątał po spotkaniach. Zosia go widywała na tych nielicznych imprezach, na które przyszła: zmęczone oczy, sztuczny uśmiech, ruchy jak z automatu. Nalewał wino, śmiał się kiedy trzeba, ale wzrok coraz częściej błądził gdzieś indziej.

Krzyś, co ty taki kwaśny? Mariola szczypała go w policzek przy wszystkich. Uśmiechnij się, bo pomyślą jeszcze, iż głodzę cię!

Krzysiek się uśmiechał. Znajomi się śmiali. A Zosia myślała, jak długo można zakładać maskę, zanim przyklei się na stałe. Albo kiedy człowiek zechce ją w końcu zerwać.

…Po dziesięciu latach maska pękła. Krzysiek odszedł do cichej księgowej, która jak szeptano w biurze przynosiła mu do pracy domowe paszteciki i nigdy nie podnosiła głosu. Mariola dowiedziała się ostatnia, choć plotki szły już od miesiąca.

On mnie zostawił Mariola płakała przez telefon, a w tle coś stuknęło i się stłukło. Niewdzięczny! Najlepsze lata mu oddałam! A on?

Zosia słuchała cicho. Co mogła powiedzieć? Że przez dziesięć lat Krzysiek zasypiał w obcym gwarze? Że dom to nie parkiet dla wiecznej imprezy?

Po rozwodzie wyszło na jaw, iż mieszkanie ciągle na kredyt, a długi mogłyby kupić średniej wielkości samochód. Mariola została sama, a jej śmianie słychać było coraz rzadziej.

Basia budowała imperium lepszej wersji życia. Jej Instagram pełen był fotek: luksusowe restauracje, sklepy, urlopy nad morzem. Idealne selfie z hasztagami szczęście i dziękuję wszechświatu. Maciek był tłem rozmazanym cieniem, który to wszystko finansował.

Patrz Basia podtykała Zosi telefon. Kaśce mąż kupił naszyjnik od Apartu. A mój co? Znów jakąś pierdołę przyniesie.
Może lubi sam wybierać?

Basia popatrzyła dziwnie:

Nie, wysłałam mu listę, ma wybierać z listy.

Zosia milczała. Tomek wczoraj przyniósł jej książkę, którą marzyła przeczytać. Sam znalazł w maleńkiej księgarni pod metrem, sam zawinął w papier. Zosia tego Basi nie mówiła i tak by wyśmiała biedę.

Pięć lat Maciek spełniał oczekiwania. Pracował po godzinach, brał fuchy, gonił za kolejnymi standardami, które Basia przesuwała coraz wyżej. A potem spotkał sprzedawczynię w księgarni rozwódka, z dzieckiem, bez hybryd i designerskich torebek. Patrzyła na niego jakby był wystarczająco dobry. Po prostu. Bez warunków.

Rozwód poszedł szybko, ale z hukiem. Basia wywalczyła tylko to, co należało się jej według prawa. Portfel rodziny był już pusty abonamenty do SPA, zabiegi u kosmetyczki, niekończące się wypady na zakupy. Oszczędności zniknęły.

Jak ja sobie poradzę? Basia siedziała w kawiarni, rozmazując tusz po policzkach. Za co żyć?

Zosia piła kawę i myślała, iż przez te wszystkie lata Basia ani razu nie zapytała, jak u niej. Co słychać u Tomka. Czy są zdrowi. Pytania zawsze orbitowały wokół Basi.

Obie przyjaciółki znalazły się w podobnej sytuacji: bez mężów, bez pieniędzy, bez dawnych luksusów. Mariola wzięła drugą pracę, żeby poradzić sobie z długami. Basia wynajęła mniejsze mieszkanie i przestała wrzucać fotki na Instastory.

A Zosia żyła jak dawniej. Robiła Tomkowi kolacje, pytała o dzień, słuchała o negocjacjach i trudnościach. Nie wymagała prezentów, nie robiła awantur, nie porównywała do innych. Po prostu była. Jak mur domu. Jak światło w oknie kuchni.

Tomek to doceniał. Pewnego dnia wrócił do domu z teczką i położył na stole przed Zosią.

Co to?
Połowa firmy. Teraz twoja.

Zosia długo patrzyła na dokumenty, nie podejmując się ich choćby dotknąć.

Po co?
Bo zasłużyłaś. Bo chcę, żebyś była bezpieczna. Bo bez ciebie tego by nie było.

Rok później kupił mieszkanie jasne, przestronne, z wielkimi oknami. Na jej nazwisko. Zosia płakała mu w ramię, a Tomek głaskał ją po głowie, powtarzając, iż jest jego skarbem. Jego spokojną przystanią.

Byłe przyjaciółki zaczęły wpadać na herbatę. Na początku rzadko, potem coraz częściej. Siedziały na nowej kanapie, dotykały jedwabnych poduszek, oglądały obrazy na ścianie. Zosia widziała ich miny: zaskoczenie, zagubienie, skrzętnie ukrywaną zazdrość.

Skąd to wszystko? Mariola rozglądała się po salonie.
Tomek mi podarował.
Tak po prostu?
Tak po prostu.

Przyjaciółki wymieniły spojrzenia. Zosia dolała kawy, nic nie mówiąc.
Podczas jednej wizyty Mariola nie wytrzymała. Odstawiła filiżankę tak gwałtownie, iż kawa rozlała się na spodku i wypaliła:

Powiedz mi. Dlaczego? Czemu my wszystko straciłyśmy, a ty, szara myszko, wciąż jesteś szczęśliwa?

Zapadła cisza. Basia patrzyła w okno, udając, iż jej to nie dotyczy, ale nerwowo kręciła pierścionek plastikowy zamiast dawnego złotego.

Zosia mogła odpowiedzieć. Opowiedzieć o cierpliwości. O tym, iż szczęśliwe małżeństwo to nie pokaz dla widowni, a codzienny trud. O tym, iż kochać to słyszeć, zauważać, być. Nie wymagać, a dawać.

Ale po co? Przez dwadzieścia lat przyjaciółki traktowały ją jak tle, mebel. Przez dwie dekady ich rady krążyły wokół żyj wyraźniej i nie bądź taka nudna. Nigdy nie słuchały innych, tylko siebie.

Chyba po prostu mam szczęście uśmiechnęła się Zosia.

Po tej rozmowie przyjaciółki przychodziły rzadziej, potem przestały w ogóle. Zazdrość okazała się mocniejsza niż wspólne wspomnienia. Łatwiej było się odwrócić niż przyznać, iż się myliły.

Zosia nie cierpiała. Zaskakująco, pustka po tych kontaktach wypełniła się spokojem. Jakby wreszcie zdjęła za ciasne buty i mogła odetchnąć z ulgą.

…Minęło kolejne dziesięć lat. Zosia skończyła pięćdziesiąt cztery i życie było dobre. Dorosłe dzieci, wnuk, Tomek, który przez cały czas przynosił jej nowe książki w papierze. Od starej znajomej dowiedziała się, iż Mariola nie wyszła ponownie za mąż, pracuje w dwóch miejscach i często narzeka na zdrowie. Basia wymieniała partnerów jak rękawiczki, ale ciągle rozstania według starego schematu: pretensje, żale, wymagania.

Zosia słuchała tych nowin bez złośliwości. Po prostu słuchała i myślała, iż czasem to właśnie te ciche, szare myszki odnajdują szczęście. Takie spokojne, zwyczajne ale dla nich bezcenne.

Wyłączyła telefon i poszła szykować kolację. Tomek obiecał wrócić wcześniej i poprosił o ziemniaki z grzybami…