„Synu, proszę, zajmij się chorą siostrą” – wyszeptała matka.
„Dom będzie twój. Ale błagam, zaopiekuj się Małgosią. Nie opuszczaj jej” – dodała.
Każde słowo rozrywało jej serce.
Choroba pożerała ją bez litości.
Zostały tylko kości i skóra.
Leżała w łóżku, przezroczysta jak mgła.
Krzysztof ledwo ją rozpoznawał.
Kiedyś była silna i uśmiechnięta.
Teraz gasła z dnia na dzień.
„Krzysztofie, nie zostaw Małgosi. Jest delikatna. Obiecaj mi” – szepnęła matka.
Chwyciła jego dłoń z niezwykłą siłą.
Skąd miała tyle mocy?
Krzysztof spojrzał na starszą siostrę.
Małgosia bawiła się lalkami w kącie pokoju.
Mimo czterdziestki śpiewała do nich dziecinnie.
Uśmiechała się, jakby nie czuła żałoby.
Krzysztof miał ułożone życie: firmę, dom, samochód.
Dla Małgosi nie było w nim miejsca.
Jego dzieci się jej bały.
Żona Weronika nazywała ją „wariatką”.
„Mam rodzinę… a Małgosia to…” – mamrotał Krzysztof.
„Dom ojca jest twój. Dla Małgosi zostawiłam mieszkanie” – powiedziała matka.
„Skąd te pieniądze?!” – zapytał zdziwiony.
„Opiekowałam się starą nauczycielką. Zapisała mi mieszkanie” – wyjaśniła.
„Przepisałam je na Małgosię, by miała dach nad głową.”
„Czuwaj nad nią, proszę” – dodała matka cicho.
Tej nocy umarła.
Małgosia nie rozumiała, iż została sierotą.
Krzysztof zabrał ją do siebie.
Zaczął remontować jej mieszkanie.
„Po co jej tyle miejsca? Niech zostanie z nami” – powiedział do żony.
Weronika zgodziła się, choć bez przekonania.
Małgosia bawiła się cały dzień, śmiejąc się cicho.
Jej dziwactwa drażniły Weronikę.
„Dziś jest spokojna, a jutro?” – pytała z niepokojem.
„Poczekaj jeszcze trochę” – prosił Krzysztof.
Po pół roku przepisał na siebie dom i mieszkanie siostry.
Oszukał Małgosię, by podpisała dokumenty.
Nie rozumiała, co robi.
Wtedy zaczął się koszmar.
Gdy Krzysztof był w pracy, Weronika krzyczała na Małgosię.
Zamykała ją w pokoju.
Dawała jej jedzenie dla kotów.
Pewnego dnia uderzyła ją.
Przerażona Małgosia zmoczyła się ze strachu.
„Jeszcze sikasz w spodnie?! Won z mojego domu!” – wrzasnęła Weronika.
Wyrzuciła jej rzeczy w worku.
Zatrzasnęła drzwi na klucz.
„Gdzie Małgosia?” – spytał Krzysztof wieczorem.
„Poszła! Uciekła z torbą. Nie będę gonić wariatki” – odparła Weronika.
Krzysztof milczał przez chwilę.
„No dobrze, skoro odeszła…” – mruknął, włączając telewizor.
„Aha, znalazłem lokatorów” – dodał obojętnie.
Noc była długa i ciężka.
Myślał o Małgosi, bezradnej jak dziecko.
Zasnął dopiero nad ranem.
We śnie zjawiła się matka.
„Prosiłam cię, synu…” – powiedziała, grożąc palcem z trumny.
Sen wracał tygodniami.
Nie mógł już wytrzymać.
Po dwóch miesiącach zadzwonił do chrzestnej, Anny.
„Co, Krzysztofie, sumienie cię gryzie?” – spytała zimno.
„Znalazłam Małgosię przerażoną. Zabrałam ją do siebie” – powiedziała.
„Zostanie u mnie. Nie potrzebuję jej mieszkania” – dodała.
„Żyj z hańbą, Krzysztofie” – zakończyła i odłożyła słuchawkę.
„O Boże, chrzestna…” – jęknął, siadając na łóżku.
Poczuł ulgę, iż Małgosia jest bezpieczna.
Ale wstydu już nie zmył.

















