Bliźnięta?! wyrwało się Jadwidze Nowak.
Starała się ukryć swoje rozdrażnienie, ale średnio jej to wychodziło. Zosia doskonale wiedziała, iż ze strony teściowej nie ma co liczyć na prawdziwą serdeczność. Jadwiga od początku nie akceptowała Zosi jako żony dla swojego syna. O ile sąsiedzi i znajomi nie szczędzili pochwał dla dziewczyny, tak Jadwiga wciąż powtarzała, iż to jej Jacek jest troszkę zbyt prosty dla tak akademickiej panny.
A Zosia była osobą wyjątkowo sympatyczną, wykształconą, już w wieku dwudziestu trzech lat skończyła ekonomię i zaczęła dobrze zarabiać w sieci prywatnych przychodni. Owszem, pochodziła z mniejszego miasta, ale jej ojciec prowadził tam lokalną firmę, a mama była wykładowczynią uniwersytecką. O braku dobrego wychowania nie mogło być mowy. Mimo to, Jadwiga stanowczo uznawała ją za dziewczynę nie z tej klasy.
No, gratuluję wam! Co za szczęście! Podwójne szczęście! mruknęła kobieta.
Ale bynajmniej nie zamierzała mieć udziału w tym szczęściu. Ciąża Zosi była ciężka, lekarze kilka razy ostrzegali ją przed ryzykiem poronienia, potem zagrożeniem porodu przed terminem. Leżała w szpitalu, na podtrzymaniu. Jacek bywał u niej niemal codziennie, ale jego mama choć mieszkała dosłownie dwa przystanki autobusowe dalej ani razu się nie pojawiła.
Po wypisie do domu, kiedy do wnuczek przyjechali niemal wszyscy, Jadwiga choćby nie zajrzała. Ani przez pierwsze czterdzieści dni, mimo nawoływań Jacka.
Tak nie wypada! A co, jeżeli przyniosę im jakąś zarazę? Nie! Odwiedzę je, jak już się wzmocnią.
Minęły trzy miesiące, aż Zosia spotkała teściową przed sklepem. Jadwiga na siłę przybrała uśmiech.
No i jak tam u was, dziewczynki?
Zosia odpowiedziała z życzliwością:
Wychodzimy na powietrze! Wózek olbrzymi, ale co poradzić? Dzieci muszą oddychać świeżym powietrzem!
Jadwiga kiwnęła głową i miała już odejść, gdy zobaczyła przyjaciółkę. Ta przywitała się gorąco i podeszła do nich.
Jadźka! Cześć! To twoje wnuczki?
Tak, Halinko Moje całe szczęście!
Zosia pamiętała Halinę Grabowską, przywitała się cichutko.
Dwie naraz! Zosiu, jakim cudem?! Taka drobna dziewczynka!
Zosia to bohaterka! potwierdziła Jadwiga.
Młoda mama patrzyła na teściową ze zdumieniem. Jeszcze minutę temu uciekała przed bliźniaczkami, a teraz prezentowała się jako pełna oddania babcia.
Zosia słyszała tylko urywki rozmowy: Zosi świetnie idzie, iż Jadwiga bardzo pomaga… Usłyszała o swoim życiu tyle nowości, iż aż zaniemówiła. Halina w końcu przypomniała sobie, iż się spieszy:
No nic, muszę biec do banku! Dbajcie o siebie, dziewczyny!
Jadwiga odczekała pół minuty, aż przyjaciółka zniknęła za rogiem, znikł jej uśmiech. Sucho pożegnała synową i odeszła.
Wieczorem Zosia opowiedziała o wszystkim Jackowi. Wzruszył ramionami.
Zosiu, to jest moja matka. Czego się spodziewałaś? Zawsze zmyśla. Twierdziła, iż robiła ze mną zadania do północy, a sama oglądała seriale, choćby dziennika mi nie podpisała. Niby z moją siostrą chodziła godzinami na spacery dla zdrowia, tak naprawdę to tylko się szykowała przed lustrem, a ja musiałem pilnować Kasi Nie przejmuj się już tym.
Zosia słyszała podobne opowieści tysiąc razy, ale nigdy nie przestawały ją szokować, zwłaszcza kiedy sama stawała się ich bohaterką.
***
Lata mijały, a stosunek Jadwigi do dzieci i wnuków się nie zmieniał. Aż któregoś dnia, wysiadając z taksówki, podwinęła nogę i złamała ją. Wtedy wpadła na genialny pomysł.
Zamieszkam u was! zakomunikowała Zosi i Jackowi.
Oboje od razu wiedzieli, jak to się skończy, ale nie umieli odmówić.
W domu rozpoczął się koszmar. Musieli przenieść się do pokoju dziecięcego, a ich sypialnię zajęła kontuzjowana Jadwiga. Stała się niemalże trzecim dzieckiem: trzeba było gotować, sprzątać po niej, myć ją, biegać po zakupy.
Dziewczynki miały dwa i pół roku. Zosia próbowała wrócić do pracy chociaż na pół etatu, więc dzieci poszły do przedszkola. Codziennie rano trwała walka bliźniaczki płakały, kluczyły, nie chciały wychodzić spod kołdry, a Zosia i Jacek musieli je odprowadzać i spieszyć się do własnych obowiązków.
Pewnego ranka, tuż przed wyjściem, zadzwonił telefon Jacka:
Mamo? Po co dzwonisz? Przecież jesteś za ścianą!
Nie mogę wstać, mam złamaną nogę…
Ale masz kule…
Cicho, Jacek! Do tego, co chcę powiedzieć, nie muszę wstawać!
No, słucham… Tylko szybciej, mamo!
Absolutnie nie pasuje mi, iż robicie rano taki hałas! Nie mogę spać, jak biegacie, walicie drzwiami, a wasze dzieci cały czas wrzeszczą!
Jacek poczerwieniał z wściekłości. Wpadł do sypialni matki, otworzył drzwi i wykrzyknął:
Może zostawimy ci dzieci na całe dnie?! Co?!
Jadwiga zaniemówiła ze strachu. Kilka dni później opuściła mieszkanie syna, nie czekając nawet, aż lekarz zdejmie gips. Jacek nie żałował, za to Zosię dręczyły wyrzuty sumienia. Sama nie wiedziała, czy wolałaby spokojną atmosferę za wszelką cenę, ale co innego miała zrobić?
***
Zazwyczaj w piątki Zosia pracowała do południa. Wracała po dziewczynki, zabierała je na lody, a potem oglądały razem jakiś film animowany. Ten piątek nie różnił się niczym. Zosia rozłożyła poduszki na dywanie i puściła bajkę z projektora, ale nagle rozległ się dzwonek do drzwi.
Otworzyła. Przed nią stała Jadwiga, trzymająca za rękę wnuka Antosia, syna Kasi.
Pani Jadwigo, coś się stało?
Kasia mi go zostawiła do wieczora, ale ja mam nagły wyjazd! Popilnuj go, tylko półtorej godzinki. Proszę!
Zosia zbaraniała. Antek był od jej córek młodszy o pół roku, cichy, grzeczny chłopiec. Uśmiechnęła się do niego:
Antosiu, posiedzisz z nami?
Chłopiec nieśmiało skinął głową. Kiedy Zosia spojrzała w górę, teściowa była już przy windzie.
O której Was się spodziewać?
Maksymalnie za dwie godziny!
Ani się pożegnała, ani podziękowała po prostu znikła.
***
Jacek wrócił do domu po siódmej. Widząc Antka zajadającego kotleta na ich kuchni, mocno się zdziwił.
O, siemanko, młody! Co tam? Wpadłeś w odwiedziny? A gdzie Kasia?
Chłopiec uśmiechnął się do wujka, Zosia westchnęła ciężko. Nie chciała być znów tą, od której zaczyna się rodzinna wojna, ale nie mogła nic przemilczeć.
Twoja mama przyprowadziła… Na dwie godzinki. Sama wyjechała załatwiać sprawy…
Dwie godzinki, mówisz? Kiedy ona wyszła?
To już prawie pięć godzin temu…
Zosia spojrzała na męża z niepokojem.
A Kasia wie?
Zosia przełknęła ślinę.
Nie, nie pisałam do niej Nie chciałam, żeby Jadwiga miała u niej kłopoty. W końcu jej powierzyła dziecko.
Jacek spochmurniał.
Zosiu, ty jesteś za dobra… Ale tak się nie robi! Mama choćby nie powiedziała, gdzie idzie?
Zosi opadły ramiona. Jacek zadzwonił do siostry i wyjaśnił sytuację. Kasia obiecała przyjechać najszybciej, jak się da.
***
Było wpół do dziewiątej. Dzieci bawiły się w pokoju. Zosia, Jacek i Kasia usiedli w kuchni.
No, i co, czekamy na nią dalej? Dzieci trzeba by już położyć…
Zosiu, dziś zasną trochę później, ale z mamą musimy to wyjaśnić.
Zaledwie Jacek skończył mówić, rozległ się dzwonek do drzwi. Zosia poszła otworzyć.
No, to ja odbiorę Antka! oznajmiła energicznie Jadwiga.
Zosi zadrżały usta. Za jej plecami stanęli Jacek i Kasia.
Mamo, czy ty nie masz za grosz przyzwoitości?!
Jak wy rozmawiacie z matką?!
Mamo! Nie wymiguj się! To TOBIE zostawiłam dziecko. Tobie, nie Zosi! Co ty wyrabiasz?!
Jadwiga roześmiała się nerwowo.
No i co z tego, Kasiu?! Przecież ona ma już dwójkę, dobrze sobie radzi. A ja mam własne sprawy!
Jacek zrobił krok na przód.
Mamo! Jakie sprawy? I jak możesz być tak bezczelna? choćby jej nie zapytałaś?!
Boże, o co tu niby pytać?
Jacek ponowił pytanie:
Gdzie byłaś?
Kasia parsknęła nerwowym śmiechem.
Najpierw pewnie była u fryzjera, rano miała dłuższe włosy. Potem manikiurzystka, bo rano miała czerwony lakier, a teraz różowy…
Jadwiga speszyła się, ale nie umiała znaleźć odpowiedzi.
W ogóle ci nie wstyd?! powtórzył Jacek.
Milczała. Patrzyła tylko na swoje dzieci.
Raz na ruski rok proszą cię o pomoc, a ty spychasz wnuka na moją żonę?! Może ona też chce do fryzjera? Może też by poszła na paznokcie?!
Jadwiga poczerwieniała, napuszyła się, gotowa wszystkich ustawić do pionu.
O, Jacek! Jakie fryzury, jakie paznokcie?! Twoja żona to przecież szara myszka z Pcimia Dolnego, i zawsze taka była, i będzie!
Przez sekundę zaległa cisza. Potem nagle rozległ się wrzask:
Wyp…!
Jacek chwycił matkę pod ramię i jednym ruchem wyprowadził za próg. Zamknął drzwi i odetchnął głęboko. Gdy spojrzał na żonę, zobaczył łzy na jej policzkach. Rzucił się z siostrą, by ją pocieszyć.
Zosi było strasznie przykro. Ale patrząc na zachowanie Jadwigi wobec własnych dzieci i wnuków, widziała już jasno, iż problem wcale nie leży w niej. Pragnęła być dobrą synową, ale dla niektórych ludzi nigdy nie będzie się dobrym.
Od tego dnia kontakty z teściową niemal się urwały. Jacek z Kasią pomagali matce, gdy było trzeba, ale Jadwiga nie angażowała się w życie wnucząt. Była długo obrażona na całą rodzinę, choć jej chęć bycia przy dzieciach kiedyś przeważyła i sama próbowała się pogodzić, ale nigdy nie zajęła się wnuczętami.
Tylko raz Zosia, przeglądając komunikator, zobaczyła w statusie Jadwigi zdjęcia wszystkich trojga wnuków i podpis: Z okazji Dnia Babci dla tych, które wychowały wnuki! Zosia gorzko się uśmiechnęła, za to wieczorem Jacek i Kasia się z tego nieźle pośmiali. Zosi wypadało się powstrzymać, ale nie mogła się powstrzymać przed śmiechem…
