To nie jest w porządku! W końcu to jego matka! Może przecież zabrać ją do własnego domu! Takie komentarze słyszę od bliskich mojego męża. Wiem, iż moje koleżanki są podobnego zdania, choć żadna nie odważy się wyznać mi tego prosto w oczy. Wszystko zaczęło się od sytuacji z moją teściową.
Jadwiga ma 83 lata, waży ponad sto kilogramów i często choruje. Czemu nie zabierzesz Jadwigi do siebie? zapytał mnie kuzyn kilka lat temu. Dobrze, iż pomagasz jej codziennie, ale co, jeżeli coś się stanie w nocy? Ciężko jej samej. Twój Daniel jest jej jedynym wsparciem.
Jest jasne, iż babcię powinna opiekować się jedyny syn, jego żona i ich syn. Przez ostatnie pięć lat Jadwiga nie opuściła mieszkania ani razu. Bolą ją nogi, jej waga uniemożliwia ruch. Wszystko zaczęło się trzydzieści lat temu, gdy była młoda, zdrowa, energiczna i stanowcza.
Kogo ty mi tu sprowadziłeś!? oburzyła się przyszła teściowa. Dla „tej” poświęciłam swoje całe życie?
Po tych słowach szliśmy w milczeniu do autobusu. Wtedy mama mojego Daniela mieszkała w luksusowym domu pod Warszawą. Jej mąż miał wysoką pozycję, dlatego Jadwiga przez długie lata żyła dobrze, choćby po jego śmierci. Tego dnia, Daniel dogonił mnie i wrócił ze mną. Miałam szczęście z nim: nigdy nie słuchał ślepo matki. Ale szanował starszych. Próbował mnie pocieszyć, tłumacząc, iż to tylko charakter teściowej.
Po ślubie zaczęliśmy zbierać na własne mieszkanie. Daniel wyjechał i przez pół roku go nie było pracował. W ciągu kilku lat udało nam się kupić dom i dokończyć budowę. Większość czasu nie odwiedzałam Jadwigi zbyt często. Po wszystkim potrafiła przekazać Danielowi i innym same złośliwości i plotki na mój temat. Zobaczcie, synowa nie pozwala synowi pomagać matce! Jak to nie pozwala?! I tak bez końca.
Postanowiła przeprowadzić się do miasta, ale pieniądze, które dostała za dom, nie wystarczyły. Zasugerowała, żebyśmy się dołożyli obiecała, iż mieszkanie zostanie przekazane naszemu synowi, jej wnukowi. Ale u notariusza niespodziewanie zapowiedziała, iż mieszkanie powinno być jej, bo koleżanka powiedziała, iż babcie często zostają bez domu. A potem stwierdziła, iż mieszkanie zapisze tylko temu, kto się nią zajmie na starość. Chciała być panią domu! Twierdziła, iż ją oszukujemy i zostawimy bez niczego.
Od tamtego czasu minęło prawie dwadzieścia lat. Wszyscy w kancelarii notarialnej słyszeli jej narzekania, a my czuliśmy się okropnie. Ostatecznie zrezygnowaliśmy. Przeprowadziła się prawie od razu, nie pozwalając nam adaptować lokalu. Mieszkała tam niecały miesiąc, potem zaczęła skarżyć się, iż wszystko się psuje i niszczeje. Wszystkim winna była ja znalazłam jej złe mieszkanie, chciałam ją oszukać.
Jadwiga uwielbiała dzieci swojej kuzynki, a swojego wnuka ledwie widziała. Udawała nawet, iż nie pamięta jego urodzin! Kilka lat temu, teściowa poważnie się rozchorowała. Przez nadwagę nie mogła poruszać się po mieszkaniu. Przywoziłam jej zdrową żywność zaleconą przez lekarza. Jadwiga przeklinała i odmawiała jedzenia, twierdząc, iż tylko kuzynka potrafi ją nakarmić, a ja ją głodzę.
W zeszłym roku mój mąż zaczął mnie prosić, abym zabrała ją do nas. Twierdził, iż mama wszystko zrozumiała i zamierza stosować się do zaleceń lekarza.
Dobrze zgodziłam się ale postawiłam warunki: kuchnia tylko moja, to ja decyduję co jemy, i żadnych wizyt kuzynki.
Teściowa była oburzona i odmawiała. Myślała, iż przyjdzie rządzić naszym domem. Ale miejsce gospodyni jest jedno i jestem nim ja! Musiałam ją odwiedzać, sprzątać, gotować, choćby nocować u niej. A ulubiona kuzynka wyrażała troskę tylko przez telefon.
Jadwiga narzekała przez telefon, iż ją głodzę nie daję jej słodyczy, ani kiełbasy. Prosiła o ciasta, których kuzynka jednak nie przywoziła, choć mieszkała trzy razy bliżej niż ja. Odwiedzała raz w miesiącu i przynosiła niezdrowe jedzenie, podczas gdy ja dbałam o Jadwigę codziennie.
Pewnego dnia teściowa zadzwoniła do kuzynki i poskarżyła się, iż zniknął łańcuszek i medalik. Wyjaśniła, iż obie tego dnia ją odwiedzałyśmy, ale podejrzewała mnie.
Bez słowa położyłam jej posiłek na stole, wzięłam z podłogi łańcuszek z medalikiem, który wypadł z szafki nocnej. W domu opowiedziałam wszystko Danielowi i podjęliśmy decyzję, iż więcej już nie pójdę do Jadwigi. Zaproponowałam, by zamieszkała w domu opieki. Daniel się zgodził.
