Mamo, co powiedziałaś mojej żonie? Już się chciała spakować i wyprowadzić.
Powiedziałam jej prawdę. Zrozum, to nie jest dziewczyna dla ciebie. Zdecydowanie lepsza byłaby dla ciebie Ania.
Jaka Ania? O czym ty znowu wymyślasz?
Zawsze wiedziałam, iż mój syn jest wyjątkowy. Był moim pierwszym dzieckiem i kochałam go ponad wszystko, aż niewyobrażalnie coś jak słońce chowające się za chmurą i zostawiające mnie samą w szarudze, gdy dorastał. Kiedy się ożenił, nie mogłam tego zaakceptować. Jakby ktoś zabrał fragment mnie i wsadził w inną kobietę, na zawsze do nowego świata. To bolało oddać najcenniejszy skarb innej, obcej istocie.
Mój syn to moje życie. Kochałam go do naprawdę przedziwnych rozmiarów i zawsze byłam gotowa zrobić dla niego wszystko. Wychowywałam go sama, bo mąż stale wyjeżdżał w interesach, a jak wracał, był bardziej z meblościanki niż z rodziny. Byłam dla syna i matką, i ojcem zmieniałam dętki w rowerze, grałam z nim w piłkę i żołnierzyki. Wiem, iż to doceniał. I dla tej jednej małej wdzięczności byłabym w stanie i nieba przybliżyć.
Jego żona widziałam przecież od razu nigdy nie będzie kochać go tak jak ja. Ona nie zajmuje się nim, nie gotuje, zostawia naczynia w zlewie, a ubrania porozrzucane wszędzie, jakby jej i dom, i domownik byli obojętni. O ognisku domowym ani słychu, ani widu.
Mimo wszystko chciałam być blisko niego. przez cały czas chciałam się o niego troszczyć, jak przez całe życie. Dlatego co tydzień przychodziłam do jego mieszkania odebrać brudne rzeczy, cichaczem je zabierałam, korzystając z klucza, który zostawił dla mnie, gdy przypadkiem nikogo nie było. Prałam i prasowałam w domu, a potem odkładałam czyściutkie pranie do jego szafy, zanim demon domowy wróci z biura. Jego żona choćby nie zauważała, iż on jest uczulony na normalne proszki i iż jej radosne wrzucanie wszystkiego razem kończy się kichaniem oraz zaczerwienieniem. Mój sweter, który mu zrobiłam na urodziny, całkiem zmechaciła i rozciągnęła, bo nie wie, iż wełny się nie pierze w gorącej wodzie. Skończyło się na tym, iż musiałam go pruć i dziergać od nowa. Lepiej już wszystko zrobić samodzielnie, niż później naprawiać jej błędy.
Ona tego nie pojmowała powtarzała, iż powinnam dać mu się usamodzielnić. Ale jak mam pozwolić mu żyć w takim bałaganie, w syfie? Ja wiem, co to znaczy być matką co bym nie zrobiła, uważam, iż to dla jego dobra.
Mój mąż dziwił się mojej opiekuńczości. Twierdził, iż przesadzam, iż syn wybrał sobie żonę i niech ponosi konsekwencje. Ale jak mam spać spokojnie? Niby dorośli, a syn pierze, gotuje, sprząta, podczas gdy ona się wyleguje. Postanowiłam więc, iż ostatni raz wszystko upiorę i więcej się nie wtrącę.
Wczesnym rankiem, kiedy wyszli do pracy, po cichu weszłam do ich mieszkania i zgarnęłam cały worek ubrań. choćby trochę jej rzeczy, bo już trąciły stęchlizną. Chciałam się pośpieszyć, żeby nie zastać tej hetery. Męża wysłałam do znajomego, żeby mi nie marudził.
Uprałam ubrania, a do tego jeszcze kilka kocy. Suszyłam, prasowałam, składałam. Powstał z tego ogromny węzeł, prawie jak tobołek zbłąkanego snu. Chyba trwało to godzinę, zanim dotarłam pod drzwi syna. Mieszkał w tym samym bloku, więc nie musiałam daleko nieść. Tym razem jednak winda nie działała akurat dzień remontu, jak w jakiejś wizji więc wlazłam, sapiąc, na czwarte piętro.
Na korytarzu sterta butów dziwne, za dużo par, jaśniejsze podłogi, cichsze dźwięki, jakby powietrze zwinęło korytarz w rulon. Przypuszczałam, iż wrócili wcześniej do domu i znowu nabałaganili. Poszłam dalej i w progu sypialni dostrzegłam spodnie syna na ziemi. Pomyślałam, iż musiały spaść, więc pochyliłam się, by je podnieść. Wtedy dobiegły moich uszu jęki, a mój wzrok przypadkiem padł na łóżko. Zobaczyłam syna z nieznajomą brunetką. Jego żona była przecież blondynką.
Zamarłam. Syn spojrzał na mnie marszcząc niebo:
Mamo, wyjdź natychmiast! Dlaczego nie dajesz mi spokoju?! zatrzasnęłam drzwi i zapukałam jeszcze raz cicho:
Synku, musimy porozmawiać. wyszedł, w moim ulubionym kąpielowym szlafroku.
Mamo, dlaczego jesteś w naszym mieszkaniu? Skąd masz klucz?
Przecież dałeś mi, synku, w zeszłym roku, żebym mogła czasem wpaść i pomóc odpowiedziałam potulnie.
Ale gości zwykle się zapowiada powiedział syn.
Ja tylko przyszłam uprać ci rzeczy, przecież ci mówiłam.
Myślałem, iż przyjdziesz jutro odburknął, odwracając wzrok.
To twoja żona tak przefarbowała włosy? zapytałam spokojnie.
Nie, mamo, to nie Magda. To inna dziewczyna.
Zdradzasz ją?
Może mnie za to skrytykujesz
Synu, to twoje wybory. Ja cię nie potępiam.
Wiesz, ta Ania bardziej mi odpowiada… Magda żyje tylko karierą, domem się nie przejmuje, a Ania od razu ugotowała obiad, posprzątała… Kobieta z sercem. Ale i tak chyba zostanę z Magdą, to taka, nie wiem, chwilowa sprawa zamyślił się syn.
Cokolwiek wybierzesz, zawsze będę po twojej stronie. Przyniosłam ci pranie z twoim ulubionym proszkiem. Mam nadzieję, iż jeżeli ktoś taki jak Ania cię będzie pilnował, to już więcej cię nie naruszę powiedziałam i wyszłam.
Poczułam pewien pokój kuchnia była czysta, pachniało zupą, podłoga lśniła, a w powietrzu unosił się porządek. Ania była naprawdę ładna wydawało mi się, iż wreszcie ktoś ogarnie mojego syna. Przekonana, iż w końcu wie, gdzie piękno i ład, a gdzie chaos i brzydota, wróciłam do siebie.
Minął tydzień. Przeszłam się po chleb do sklepu i zobaczyłam Magdę; jak zwykle kupowała dziwne, drogie rzeczy: awokado, jakieś zielone wynalazki, chlebek bez glutenu, kaszę gryczaną, kefir. Podeszłam uroczyście:
O, Magda! Przechodzisz na dietę?
Dzień dobry, pani Wiesławo. No tak, z Krzysiem chcemy latem polecieć do Grecji, musimy jakoś wyglądać na plaży odpaliła chłodno jak lodowiec.
Jak to z Krzysiem? Przecież zerwaliście.
Kto pani takich głupot nagadał?
Widziałam przecież, iż Krzysiek ma już inną Anię.
Co za Ania? To niemożliwe! Nie kłóciliśmy się nawet…
Przecież przyszła, wszystko ogarnęła, razem gotowali Myślałam, iż Krzysiek wszystko ci już powiedział. W sumie gratuluję teraz możesz znaleźć sobie innego gościa od kaszy gryczanej.
Jaka kuchnia? Jaka Ania?! Czy wyście wszyscy oszaleli? Najpierw swojego syna nastawiacie przeciwko mnie, potem jakieś Anie, Marysie, nie wiem nawet, do łóżka mu sprowadzacie?! Mam tego dosyć! Dajcie nam wreszcie żyć normalnie! Magda porzuciła koszyk i wybiegła ze sklepu. Nie wiedziałam, iż jest aż takim wulkanem, ale jeszcze bardziej zaskoczyło mnie, iż syn zostawił Anię dla Hitlera w spódnicy.
Po jakimś czasie dzwoni do mnie syn:
Mamo, co powiedziałaś Magdzie? Chciała się już wyprowadzać
Tylko prawdę. Że to nie dziewczyna dla ciebie Ania o wiele lepiej by się dla ciebie nadawała.
Jaka znowu Ania?! Co ty wymyślasz?!
No przecież tamta dziewczyna, z którą cię widziałam. Byłam pewna, iż wybierasz ją, a z Magdą już po sprawie.
Przecież z nikim się nie rozstałem! I żadnej Ani nie było! Nie dzwoń już, zmieniamy zamki. Zapomnij o mnie, mamy już dość!
