Mamo, co ty powiedziałaś mojej żonie? Już była gotowa się spakować i odejść.
Powiedziałam jej prawdę. Zrozum, ona nie jest dla ciebie odpowiednia, Justynka byłaby dla ciebie o wiele lepsza.
Jaka Justyna? Co ty sobie wymyśliłaś?
Zawsze wiedziałam, iż mój syn jest wyjątkowy. Był moim pierworodnym dzieckiem i kochałam go ponad wszystko. Gdy dorósł i się ożenił, nie potrafiłam się z tym pogodzić. Trudno mi było uwierzyć, iż kiedykolwiek znajdzie kobietę, która mogłaby mnie zastąpić. Ciężko było oddać ukochanego syna w ręce innej kobiety, ale w końcu pogodziłam się z tym, iż nie mogę go trzymać przy sobie wiecznie.
Syn to całe moje życie. Kocham go ponad wszystko i mogłabym zrobić dla niego dosłownie wszystko. Sama go wychowywałam, bo mąż wiecznie był w delegacjach służbowych, a ja musiałam być dla syna i matką, i ojcem jednocześnie. Nauczyłam się zmieniać koło w rowerze, kopać piłkę i grać w żołnierzyki, żeby zawsze móc go wspierać i być blisko. Wiem, iż on to doceniał. Chciałam dać z siebie wszystko, żeby był szczęśliwy i spełniony, bo był dla mnie największym skarbem.
Byłam przekonana, iż jego żona nie kocha go tak, jak ja. Ani się nim nie interesowała, obiadu nie ugotuje, zostawia naczynia w zlewie, rzeczy porozrzucane po całym mieszkaniu kompletnie nie nadaje się na gospodarza domu.
Ale mimo to chciałam być blisko niego. Troszczyć się o niego, jak robiłam to całe życie. Dlatego co tydzień chodziłam do jego mieszkania, żeby zebrać brudne ubrania i zabrać je do siebie prać i prasować. Miałam swój własny klucz, który mi dał, więc wchodziłam do nich, gdy byli w pracy. Cicho zbierałam rzeczy, żeby nie zauważyła mnie ta hetera, i robiłam porządek.
Nie mogłam tak tego zostawić. Wiedziałam, iż mój syn jest zawalony pracą i nauką, nie ma czasu w pranie, więc robiłam to za niego bo po trzech latach małżeństwa jego żona przez cały czas nie umie wyprać mu skarpetek ani uprasować spodni.
Wszystko prałam w delikatnym proszku dla dzieci, bo wiedziałam, iż ma alergię na zwykłe detergenty. To zabierało mi czas i energię, ale nie przeszkadzało mi, bo wiedziałam, iż to dla jego dobra. Wszystko cichutko odkładałam z powrotem do szafy, zanim wrócili. choćby nie przypuszcza, iż jej pranie niszczy jego ubrania. Sweter, który zrobiłam mu na urodziny, całkiem się rozciągnął i pokrył kulkami przecież nie można prać wełny we wrzątku i powiesić na sznurku! Musiałam go spruć i zrobić od nowa. Najlepiej, kiedy sama zrobię wszystko, niż potem poprawiać po tej sałtorzonce.
A synowa nie rozumiała, czemu tak robię. Mówiła, iż przesadzam, żebym nauczyła syna samodzielności. Ale ja nie mogłam pogodzić się z tym, iż zamieszka w brudzie, bo ona przecież żyje w bałaganie i nie dba o dom. Chcę, by mój syn był zdrowy i szczęśliwy; jeżeli mogę, pomagam.
Mój mąż się na mnie złościł. Twierdził, iż trzymam się za mocno dorosłego syna, iż wybrał sobie taką żonę, to niech żyją jak chcą. Ale ja nie spałam spokojnie, wiedząc, iż syn sam gotuje, sprząta, prasuje, a ona leży na kanapie i nic nie robi.
Postanowiłam wtedy, iż po raz ostatni wypiorę wszystkie jego ubrania i więcej już nie będę go niepokoić. Rano, gdy byli w pracy, poszłam do nich, zabrałam wszystko, choćby brudną bieliznę synowej już dawno jej rzeczy przesiąkły brzydkim zapachem, i pewnie potem by wrzuciła je razem z czystymi rzeczami syna. Pozbierałam i zniosłam do siebie.
Wyprałam wszystko, choćby kilka koców, ładnie wysuszyłam i wyprasowałam, aż zrobił się z tego spory worek. Dom syna jest niedaleko, więc nie musiałam tego daleko nieść. On mieszka na czwartym piętrze, a ja mam chore nogi, więc zwykle jeżdżę windą, ale akurat tego dnia była nieczynna miałam tylko ten moment, żeby donieść mu czyste rzeczy. Wspinałam się chyba przez godzinę. Było mi ciężko, a w głowie wciąż myślałam o synu i o tym, jak mu ciężko żyć w brudzie. Płakałam całą drogę po schodach.
W końcu doszłam do jego drzwi i jak zwykle weszłam cicho do środka, nie pukając. gwałtownie wniosłam worek, zamknęłam drzwi, żeby nie szczekał pies sąsiadów na klatce. Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam nieznajome buty w przedpokoju. Przecież rano ich nie było, więc może wrócili wcześniej z pracy, a ta lalka znowu nawymyślała.
Poszłam głębiej do mieszkania. Przy wejściu do sypialni leżały jego spodnie. Pomyślałam, iż mogłam ich nie wyprać i chociaż je uprasuję na miejscu, by miał na jutro. Gdy schyliłam się po spodnie, usłyszałam stłumione jęki z sypialni. Podniosłam głowę i zobaczyłam syna w łóżku z inną kobietą. Jego żona była blondynką, a ta miała ciemne włosy.
Zamarłam na chwilę z szoku, a wtedy syn mnie zobaczył i krzyknął:
Mamo, wyjdź stąd! Co ty tutaj znowu robisz? Daj mi spokój!
Zawstydzona domknęłam drzwi i powiedziałam do niego przez szparę:
Możesz na chwilę wyjść do kuchni? Muszę z tobą porozmawiać.
Po chwili wyszedł w szlafroku, który mu kiedyś kupiłam.
Mamo, czemu tu jesteś? Masz klucze?
Przecież sam mi je dałeś, żeby czasem wpadać z wizytą odpowiedziałam cicho.
Ale normalnie się dzwoni i umawia powiedział zirytowany.
Ja tylko przyszłam wyprać ci rzeczy, przecież ci mówiłam.
Myślałem, iż przyjdziesz jutro mruknął i odwrócił się ode mnie.
Przepraszam, ale to twoja Karolina przefarbowała włosy? zapytałam ostrożnie.
Nie, mamo, to nie Karolina, to inna dziewczyna… odpowiedział zawstydzony syn.
Zdradzasz żonę?
Pewnie mnie za to potępisz.
Spokojnie, synku, wybór należy do ciebie.
Szczerze? Ta Justyna dużo bardziej mi się podoba. Karolina jest nastawiona na karierę, nie ogarnia domu, a Justynka przyszła, wszystko uprzątnęła, obiad zrobiła, miła, troskliwa. Ale mimo wszystko zostanę z Karoliną, to tylko chwilowa słabość.
Jakbyś nie postąpił, zawsze będę po twojej stronie. Twoje pranie czeka, użyłam delikatnego proszku, tak jak lubisz. Już cię nie będę niepokoić powiedziałam i wyszłam z jego mieszkania.
Ucieszyłam się, iż może w końcu znalazł odpowiednią kobietę. Zauważyłam od razu porządek w kuchni, czyste podłogi, zupa na kuchence. Widać było, iż Justyna potrafi zadbać o dom, a i wygląda uroczo. Nie miałam wątpliwości, iż syn zostawi Karolinę dla kogoś, kto stworzy mu ład i spokój, których tak mu brakowało.
Minął tydzień. Uspokoiłam się, wiedząc, iż syn ma wreszcie trochę ciepła i troski. Weszłam do osiedlowego sklepu i natrafiłam tam na Karolinę, która jak zwykle kupowała jakieś dziwne i drogie rzeczy. W koszyku miała awokado, zielony owoc, dietetyczne pieczywo, kaszę gryczaną i kefir. Zagadnęłam ją:
O, Karolina, na jakąś dietę się wybierasz?
Dzień dobry, pani Marianno. Tak, z Tomkiem planujemy przejść na dietę, by dobrze wyglądać na wakacje w Grecji odpowiedziała wyniośle.
Z Tomkiem? Przecież już nie jesteście razem.
Skąd ten pomysł? Kto tak powiedział?
Ma przecież już inną Justynę.
Jaką inną? To niemożliwe. choćby się z nim nie pokłóciliśmy!
Justynka była u niego, razem się bawili, potem posprzątała kuchnię i ogólnie była bardzo miła. Myślałam, iż już ci o tym powiedział. No cóż, możesz teraz poszukać kogoś, kto też lubi gryźć grykę.
Jaką Justynkę, kuchnię Pani już chyba zupełnie oszalała! I tak już syna przeciwko mnie nastawia, a teraz jeszcze jakieś Justyny mu do łóżka sprowadza? Dość tego, pozwólcie nam wreszcie normalnie żyć! Karolina rzuciła koszyk i wybiegła ze sklepu. Nie wiedziałam, iż jest aż taka wybuchowa, ale jeszcze bardziej zdziwiło mnie to, iż mój syn zostawił Justynę i wrócił do Karoliny zupełnie jakby zamienił ją na generała w spódnicy.
Po jakimś czasie zadzwonił syn:
Mamo, co ty powiedziałaś mojej żonie? Już była gotowa się wyprowadzić.
Powiedziałam jej prawdę. Przecież to nie jest kobieta dla ciebie, z Justynką byłoby ci lepiej.
Jaka Justyna? Co ty sobie wymyśliłaś?
Myślałam, iż ją wybrałeś i rozstałeś się z Karoliną.
Z nikim się nie rozstałem i Justyny w ogóle nie było! Nie dzwoń już więcej do mnie i zmieniliśmy zamki w domu. Koniec, zapomnij o mnie, dla ciebie już nie istnieję!
