Mamo, co ty powiedziałaś mojej żonie? Już miała się pakować.
Powiedziałam jej prawdę. No zrozum, ona nie jest dla ciebie odpowiednia, Agnieszka byłaby dla ciebie o wiele lepsza.
Jaka Agnieszka? Skąd ci to przyszło do głowy?
Zawsze wiedziałem, iż mój syn jest wyjątkowy. Był moim pierworodnym i całe życie był dla mnie najważniejszy. Kiedy dorósł i ożenił się, nie potrafiłem tego zaakceptować. Nie wierzyłem, iż znalazł kogoś, kto mógłby mnie zastąpić. Rozstanie z ukochanym dzieckiem bolało, jednak oddałem go w ręce innej kobiety.
Mój syn to całe moje życie. Kocham go ponad wszystko i jestem w stanie zrobić dla niego wszystko. Sam go wychowywałem, bo żona wiecznie była w delegacjach po Polsce, co było dla mnie trudne. Starałem się być i ojcem, i matką naraz. Nauczyłem się zmieniać dętkę w rowerze, grać w piłkę, lepić żołnierzyki z plasteliny, byle pasowało do jego zainteresowań. Wiem, iż docenia moje starania. Zawsze robiłem wszystko, by był szczęśliwy i odniósł sukces, bo jest dla mnie największym skarbem.
Wiedziałem, iż jego żona nie kocha go tak, jak ja. Nie dba o niego za grosz nie gotuje, zostawia brudne naczynia w zlewie, jej rzeczy porozrzucane po całym domu, a gospodyni z niej żadna.
Ale wciąż chciałem być blisko niego. Chciałem tak o niego dbać, jak całe jego życie. Dlatego raz w tygodniu odwiedzałem ich mieszkanie, zabierałem jego brudne rzeczy i prałem je w domu prasowałem i oddawałem gotowe. Klucz miałem swój, bo mi dał, więc, gdy ich nie było, cicho zbierałem pranie, zanim zobaczy mnie ta jędza, i wszystko porządkowałem.
Nie mogłem inaczej. Wiem, iż syn pracuje i studiuje, więc nie ma czasu w pranie a jego żona choćby po trzech latach nie nauczyła się prać skarpetek i prasować spodni.
Przynoszę do domu jego rzeczy, piorę w najdelikatniejszym proszku wiem, iż ma uczulenia chowam do szafy, żeby miał czyste ubrania. Robię to po cichu, jak nikogo nie ma. Dbam, by nie przeszkadzać. Ona choćby nie wie, iż proszek powoduje mu uczulenie, a i tak wrzuca wszystko razem i potem suszy jak popadnie.
Ten sweter, który sam mu zrobiłem na imieniny, zupełnie się rozciągnął i zmechacił. Ona nie potrafi dbać o wełnę, wrzuca do wrzątku i wiesza na zwykłej sznurze. Musiałem spruć i zrobić od nowa. Samemu mi prościej robić, niż potem poprawiać po niej.
Moja synowa nie rozumiała, po co to robię. Mówiła, żebym nauczył syna samodzielności. Ale jak mogę go tak zostawiać, skoro ona najwyraźniej lubi bałagan? Kocham mojego syna i chcę, by był zdrowy i szczęśliwy. jeżeli mogę pomóc, to czemu nie?
Żona na mnie krzyczała za nadopiekuńczość. Powtarzała: to dorosły facet, skoro wybrał taką żonę, to niech sam się męczy. Ale nie umiem spać spokojnie, wiedząc, iż mój syn sam pierze i gotuje, a ona leży na kanapie.
Postanowiłem jednak wyprać jego rzeczy ostatni raz i więcej mu nie przeszkadzać. Wczesnym rankiem, kiedy oboje wyszli do pracy, zebrałem z ich mieszkania całe pranie, także jej, bo jej rzeczy już śmierdziały i na pewno wrzuciłaby je razem z czystymi syna. Zebrałem, zabrałem do siebie, żonę posłałem do sąsiadki, bo i tak siedziała w domu, i sam zabrałem się za pranie.
Uprałem też parę koców, wszystko wysuszyłem i uprasowałem powstał spory wór, który musiałem zanieść do syna. Na szczęście ich blok stoi obok naszego, nie miałem daleko, ale mieszka na czwartym piętrze, a mnie dokuczają nogi. Zawsze korzystam z windy, ale tego dnia trwał remont i musiałem taszczyć pranie po schodach.
Szło mi bardzo opornie. Byłem wykończony, ale myślałem tylko o synu żeby nie musiał żyć w brudzie. Płakałem po drodze, tak bardzo było mi go żal. Chciałem dalej się nim opiekować, a gdyby jeszcze miał inną, porządną kobietę, byłoby mi lżej.
W końcu dotarłem pod drzwi, jak zawsze otworzyłem własnym kluczem. Wrzuciłem pranie, cichutko zamknąłem drzwi za sobą, by nie drażnić psa sąsiadów, który zaraz piszczy i szczeka na cały blok. Zdziwiłem się, widząc obce buty w korytarzu. Przed wyjściem ich nie było. Pewnie syn z żoną wcześniej wrócili z pracy, a ta znowu rozrzuciła buty.
Wszedłem głębiej, w pokoju przy wejściu zobaczyłem jego spodnie na podłodze. Pomyślałem, iż musieli mi umknąć przy zbieraniu, może przynajmniej je wyprasuję. Schyliłem się po spodnie przy sypialni i wtedy usłyszałem jęki zza drzwi. Podniosłem wzrok i zobaczyłem syna w łóżku z inną kobietą. Jego żona była blondynką, a ta miała ciemne włosy.
Zamarłem. Mój syn zobaczył mnie i wykrzyknął:
Tato, wyjdź, błagam! Ileż można? gwałtownie się odwróciłem i powiedziałem:
“Wyjdź proszę, muszę z tobą porozmawiać”. Po chwili przyszedł do kuchni w szlafroku, który sam mu kupiłem.
Tato, dlaczego tu jesteś? Masz jeszcze klucze?
Tak, synku, sam mi je dałeś w zeszłym roku, żebym mógł cię czasem odwiedzić odpowiedziałem spokojnie.
Ale zwykle się zapowiada, jak się przychodzi, tato! odparł.
Przyszedłem tylko z praniem, uprzedzałem cię.
Myślałem, iż przyjdziesz jutro odburknął.
Przepraszam, ale to twoja Ola zmieniła kolor włosów? spytałem po chwili ciszy.
Nie tato, to nie Ola, to inna dziewczyna odpowiedział cicho.
Ty żonę zdradzasz?
Pewnie będziesz mnie za to potępiał.
Nic synu, wybór należy do ciebie.
Wiesz, tato, ta Agnieszka jest mi bliższa. Ola robi karierę, dom leży odłogiem, a Agnieszka ugotuje obiad, posprząta, miła, czuła, od razu widać, iż potrafi zadbać o faceta, ale zostanę z Olą, to chyba takie zauroczenie zamyślił się.
Jak zdecydujesz, zawsze będę po twojej stronie. Uprasowałem ci koszule, masz je w szafie. Już więcej nie będę się narzucał, skoro masz kogoś, kto potrafi zadbać tak jak Agnieszka powiedziałem i wyszedłem.
Byłem szczęśliwy, iż syn w końcu poznał wartościową dziewczynę. Od razu zobaczyłem porządek w kuchni, zupa na kuchence, czysto w mieszkaniu. Taka dziewczyna utrzymałaby mojego syna w ryzach, a i wygląd miała bardzo przyjemny. Byłem pewien, iż zerwał z Olą, bo sam wie, gdzie ład i szczęście, a gdzie bałagan i smutek.
Minął tydzień od tej sytuacji. Uspokojony, iż dziecko ma się dobrze, wstąpiłem do sklepu osiedlowego i zobaczyłem tam Olę. Jak zwykle kupowała jakieś dziwne i drogie rzeczy. W jej koszyku zobaczyłem awokado, dziwne zielone owoce, wafle ryżowe, kaszę gryczaną i kefir. Podszedłem i zapytałem:
O, Ola, na dietę się wybierasz?
Dzień dobry, panie Stefanie. Tak, z pana synem chcemy przejść na dietę. Planujemy na wakacje polecieć do Tajlandii, musimy wyglądać atrakcyjnie odpowiedziała oschle.
Jak to z moim synem? Przecież się rozstaliście.
Słucham? Kto tak panu powiedział?
No, ma przecież teraz Agnieszkę.
Jaką Agnieszkę? Co pan opowiada? Ani się nie kłóciliśmy, ani nie rozstaliśmy.
Ale przecież Agnieszka była, widziałem jak razem byli, ugotowała, posprzątała, myślałem, iż już ci o tym powiedział. No to gratuluję, teraz możesz znaleźć innego chłopa, który z tobą będzie zajadał się gryką.
Jaka kuchnia? Jaka Agnieszka? Co pan bredzi? Pan już przeciwko mnie syna nastawił, a teraz jeszcze jakieś Agnieszki czy Anki do jego łóżka wciąga? Wszystko jasne. Dajcie nam żyć, odpocząć, już naprawdę mam dosyć! rzuciła koszyk i wybiegła ze sklepu. Nie wiedziałem, iż aż taką ma awanturnicę naturę, ale jeszcze bardziej zdziwiłem się, iż mój syn rzucił Agnieszkę dla “Hitlera w spódnicy”.
Niedługo potem zadzwonił syn:
Halo, synu, co się stało? zapytałem łagodnie jak zawsze.
Tato, co ty mojej żonie nagadałeś? Chciała się już pakować!
Powiedziałem jej prawdę. No zrozum, ona nie jest dla ciebie, Agnieszka byłaby znacznie lepsza.
Jaka Agnieszka? Co ci się przyśniło?
Ale naprawdę tak wyglądało. Myślałem, iż wybraleś ją i rozstałeś się z Olą.
Nikogo nie wybierałem. I nie było żadnej Agnieszki! Nie dzwoń już do mnie, zamki wymienimy. Zapomnij o mnie, nie istnieję już dla ciebie!