Śniło mi się, iż jestem Magdalena Kowalska, choć czasami byłam nieco rozmyta, a mój wiek falował jak światło lampy w korytarzu starego bloku w Warszawie. Czas rozwodu nie miał w tym śnie kształtu, bujał się gdzieś pomiędzy dekadą a wiecznością. Adam, ten który kiedyś był moim mężem, zjawia się nagle, wchodząc przez drzwi balkonowe, choć mieszkam na czwartym piętrze. Jego twarz to mieszanka dawnych uczuć i obcych mi rysów. Z tej mgły jego obecności wyłania się Agata dziewczyna, z którą mnie zdradził, obleczeni w wieczną zimę polskiego listopada.
Ich syn, Wiktor, wiruje wokół nich jak cienie na ścianie mojej kuchni. Adam mówi, iż Wiktor jest chory, słowa unoszą się jak białe motyle: rak, leczenie, szpital w Białymstoku, zbyt drogie dla ich portfela, który jest pusty jak tramwaj w święto Trzech Króli. Żąda ode mnie złotówek wie, iż mam ich pełno, bo babcia Zofia zostawiła mi stary dom pod Poznaniem, który sprzedałam miesiąc wcześniej. Pieniądze kręcą się w mojej głowie niczym wirujące karuzela na jarmarku mogłabym kupić nowy samochód, fiat czy skoda, ale jeszcze nie umiem prowadzić, więc w moim śnie samochód jest wszędzie i nigdzie jednocześnie.
Pytam go, czy oddałby mi pieniądze, gdyby przyszło mi chorować, a w odpowiedzi słyszę tylko echo Niebałaganny, starego polskiego powiedzenia, którego nigdy nie wymawiał na głos. Adam lamentuje, wisząc przez krótką chwilę pod sufitem, a potem klęka jego kolana przecinają dywan z motywem łowickim. Agata mruga do mnie z wnętrza kafelków w łazience, jej twarz wisi tam jak obraz na szkolnej tablicy. Podział majątku w śnie jest surrealistyczny wszystko co dzieliliśmy kruszyło się w rękach jak makowiec na Boże Narodzenie.
Dokumenty lecą przez pokój niczym stare kartki pocztowe: skierowanie, faktury, obietnice pisane długopisem na paragonach z Biedronki. Mówi, iż odda wszystko, ale w moim śnie pieniądze wracają szybciej do banku niż do ludzi. Sugeruję mu, żeby poszedł do banku w Łodzi, gdzie kredyty są miękkie jak ciasto drożdżowe, on krzyczy, jego głos rozchodzi się po klatce schodowej, a sąsiadka Helena podsłuchuje przez szklankę przy ścianie.
Nie upokarzam go, bo w świecie snów nie istnieje prawdziwe upokorzenie, tylko snujące się po ulicach długi cienie dawnych win. On mówi, iż wróci, jak cienie wracają po zmroku, ale ja wiem, iż nie ma już czego wracać nasze drogi są jak linie autobusowe: kiedyś się łączyły, teraz jadą w przeciwnych kierunkach.
Ludzie czasem mówią, iż jestem twarda jak cep na polu sen tłumaczy to, iż po prostu chcę mieć kontrolę nad swoim życiem i tym, co należy do mnie. Po rozmowie czuję się osiadająca jak mgła nad Wisłą, lekko przybita, ale nie na tyle, by zmienić decyzję. Ten dziwny polski sen kończy się ciszą ich nauczką będzie zimny poranek, a moja wolność smakuje jak gorzka herbata z miodem.
