Syn i synowa podarowali mi mieszkanie na emeryturę – klucze, notariusz i nieoczekiwane emocje. Najpi…

Mój syn i jego żona podarowali mi mieszkanie, gdy przeszedłem na emeryturę

Tamtego dnia mój syn z synową przyszli do mnie, wręczyli mi klucze, a potem zabrali mnie do notariusza. Tak się wzruszyłem, iż z trudem mogłem coś powiedzieć, więc tylko szepnąłem:

Po co mi dajecie taki drogi prezent? Naprawdę tego nie potrzebuję!

To taki nasz prezent na twoją emeryturę, a poza tym będziesz mógł je wynająć! powiedział syn.

Jeszcze nie zgłaszałem się choćby do ZUSu po emeryturę! Dopiero zostałem zwolniony z pracy, miałem czas na odpoczynek. A oni wszystko już załatwili. Próbowałem odmawiać, ale powiedzieli, żebym nie dyskutował.

Z synową, Anną, nie zawsze się dogadywaliśmy raz spokojnie, a innym razem wybuchała burza z niczego. I ja bywałem powodem sporu, i ona też. Długo się docieraliśmy. Musieliśmy nauczyć się nie kłócić. Ale od kilku lat, dzięki Bogu, panuje między nami zgoda.

Kiedy moja szwagierka, Elżbieta, usłyszała o prezencie, od razu zadzwoniła i gratulowała mi, a potem pochwaliła siebie: Wychowałam dobrą córkę, skoro tak szlachetnie się zachowała wobec teścia. Potem dodała, iż ona sama nigdy nie wzięłaby takiego prezentu, oddałaby go swojemu wnukowi.

Przez pół nocy zastanawiałem się, czy dam sobie radę z jedną emeryturą przecież nie potrzebowałem wiele. Rano zawołałem wnuka, Michała, i ostrożnie zapytałem, czy nie chciałby, abym to mieszkanie dla niego przeznaczył. Michał niedługo kończył szesnaście lat, będzie musiał iść na studia, może niedługo dziewczyna się pojawi przecież nie zaprosi jej do rodziców.

Dziadku, nie martw się! Ja chcę sam zarobić na własne mieszkanie! odpowiedział Michał.

Wszyscy odmawiali mieszkania zaproponowałem je synowej, wnukowi, choćby synowi, Grzegorzowi.

Przypomniałem sobie, co spotkało moją starszą siostrę jej szwagierka pozbyła się domu, a potem musiała się tułać po mieszkaniach komunalnych, trzymała się każdego kąta jak tonący brzytwy.

Pamiętam też naszego wujka, świętej pamięci Antoniego Odszedł piętnaście lat temu, a do dziś jego spadkobiercy się kłócą, bo nie mogli podzielić majątku bez sprzeczek i waśni.

Raz oglądałem w telewizji, jak ktoś zapisał synowi dom, a ten wyrzucił rodziców na bruk i sprzedał rodzinny dom, zostawiając ich z niczym.

Płakałem sam nie wiem, czy z wdzięczności, czy z dumy z moich dzieci. Po wizycie w ZUS-ie dowiedziałem się, iż moja emerytura wynosi dwa tysiące złotych, a syn wynajął moje mieszkanie za trzy tysiące miesięcznie. Wtedy zobaczyłem, jak hojny prezent dostałem od swoich dzieci to był naprawdę królewski podarek.