rozpadliny języka (tego, którym klnę
i rzucam klątwy, choć nie powinienem),
gdzie koczują bezrozumni
kolekcjonerzy murderabiliów.
język gładkości i niewymuszenia, zamieszkiwany
przez Kojarzycielkę, do której
nieustannie tęsknię. tam ciągle zmierzam,
na przekór i pomimo.
jęzorek przeinaczeń,
zdający się być zupełnie nieistotnym,
pełniący jednak wyjątkową funkcję. nim liżę,
nim okrywam, słowo miłość wypowiadane publicznie
jest dzięki niemu słyszane jako przyjaźń, lub łyko
(chwasty na powierzchni,
pod spodem – ja z ukochaną,
calutcy w rozmajeniu, otuleni kwiatami).
ozór u wagi, na prawo – fe, grzech, na lewo – zatrata,
ale dająca się znieść, codzienna (wystarczy założyć
koronę mającą adekwatności czapki niewidki
– i dalej, na miłe przełaje!).
ślady na języku, odciski butów na powierzchni
wypowiedzi. rów, gdzie pracują pogłębiarki
aby, paradoksalnie, złączyć wszystko, zjednać.
