Święto miłości czy sezonowa wyprzedaż uczuć?

Kiedyś człowiek zakochiwał się bez aplikacji, bez rabatu i bez kodu promocyjnego. Serce biło szybciej, ręka się pociła, a największym luksusem był spacer wzdłuż rzeki i oranżada w szklanej butelce. Dziś? Dziś miłość ma deadline — 14 lutego do godziny 23:59.

Walentynki to jedyny dzień w roku, kiedy choćby najbardziej racjonalny przedsiębiorca nagle wierzy w czerwone serduszka. Restauracje przechodzą w tryb bojowy. Kwiaciarnie wyglądają jak centra logistyczne przed świętami. A mężczyzna — istota z natury prosta — staje przed dylematem egzystencjalnym: bukiet klasyczny czy „premium z dostawą i bilecikiem w złocie”?

Miłość stała się pakietem usług. Kolacja degustacyjna, prosecco w cenie, świeczki gratis. Uczucie? W pakiecie rozszerzonym.

Oczywiście nie bądźmy hipokrytami — romantyzm ma swoje prawa. Problem zaczyna się wtedy, gdy 14 lutego staje się egzaminem z relacji. Kto nie wrzuci zdjęcia z kolacji, ten nie kocha. Kto nie kupi kwiatów, ten skąpy. Kto zapomni — ten praktycznie złożył wypowiedzenie związku.

A przecież miłość nie działa jak program lojalnościowy. Nie zbiera się punktów za każde „kocham”. Nie ma cashbacku za rocznicę. I — co najgorsze dla marketingowców — nie da się jej zamknąć w jednym dniu kalendarza.

Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, iż im bardziej Walentynki próbują być wielkim spektaklem uczuć, tym bardziej przypominają konkurs na najlepszą aranżację stolika. Miłość przetrwa ciszę, kryzys, brak lajków. Nie przetrwa za to udawania.

Nie chodzi o to, by bojkotować święto zakochanych. Chodzi o proporcje. jeżeli jedyną romantyczną rozmowę w roku odbywa się między przystawką a deserem, to nie Walentynki są problemem.

Może więc warto zrobić coś staromodnego. Bez promocji, bez hashtagu. Zadzwonić. Usiąść przy stole bez świec w kształcie serca. Powiedzieć coś zwyczajnego. Bo w gruncie rzeczy to zwyczajne rzeczy budują relacje, a nie sezonowe dekoracje.

Miłość nie potrzebuje kampanii reklamowej. Potrzebuje uwagi. A jeżeli już świętować — to nie dlatego, iż kalendarz każe. Tylko dlatego, iż człowiek chce. I to jest promocja, która naprawdę się opłaca. (JC)