Prowadzę pralnię przy Świętego Marcina od jedenastu lat i myślałam, iż widziałam już wszystko — plamy z czerwonego wina, sukienki po weselach, garnitury pachnące papierosami po stypach. Ale tej historii nie zapomnę, bo skończyła się inaczej, niż zaczęła.
Przyszła do mnie kobieta gdzieś po pięćdziesiątce, z suknią koktajlową w torbie na garnitury — granatową, z cekinami przy dekolcie. Powiedziała, iż musi ją oddać, bo ma na sobie zaschnięty tort i ślady po jakimś tańcu na parkiecie, gdzie chyba poślizgnęła się na podłodze. Nazywała się Bożena, tyle zapamiętałam z metryczki, którą wypisywałam. Stała przy ladzie i mówiła to bez cienia zażenowania, wręcz przeciwnie — z uśmiechem, jakby opowiadała najlepszy dowcip miesiąca.
— Tańczyłam boso na środku sali — powiedziała. — Synowa robiła mi zdjęcia i śmiała się, iż wyglądam jak nastolatka.
Zapytałam, z jakiej okazji ta suknia. Odpowiedziała, iż z niczyjej. Po prostu obudziła się w sobotę, włączyła radio, usłyszała starą piosenkę Maryli Rodowicz i pomyślała, iż nie będzie czekać na kolejne wesele, żeby poczuć się kobietą. Ubrała się, poszła na imprezę urodzinową sąsiadki z bloku obok i tańczyła, jakby nikt nie patrzył. A patrzyło pół klatki schodowej, bo okna były otwarte, wrzesień, ciepły jeszcze wieczór, muzyka niosła się aż na podwórko z suszarkami.
Zapytałam, czy nikt nic nie powiedział. Machnęła ręką.
— Jedna sąsiadka spytała, czy coś świętuję. Powiedziałam jej, iż tak — iż żyję. Popatrzyła na mnie jak na wariatkę.
Przyjęłam suknię do czyszczenia, wypisałam kwit, powiedziałam, iż odbiór za trzy dni. Zbierała się już do wyjścia, ale przy drzwiach przystanęła, jakby sobie coś przypomniała, i wróciła do lady.
— Mój mąż umarł cztery lata temu — powiedziała, patrząc już nie na mnie, tylko gdzieś na ladę, na kwit, na własne dłonie. — Po roku żałoby ludzie pytali, kiedy w końcu wrócę do normy. Nie wiedziałam, co im odpowiedzieć. Więc nic nie odpowiadałam.
Zawiesiła głos. Odchrząknęła, jakby przełykała coś, co utknęło jej w gardle, i dodała, już ciszej:
— A potem po prostu przestałam czekać, aż mi ktoś pozwoli.
Wróciła po suknię w środę, punktualnie, z synową — tą samą, która robiła zdjęcia. Zapłaciła gotówką, dwadzieścia osiem złotych za czyszczenie, sprawdziła fakturę, schowała ją do portfela obok zdjęcia wnuczki. Przy drzwiach rozmawiały jeszcze chwilę, gdzie kupić bilety na koncert disco polo w amfiteatrze. Synowa się śmiała, iż to obciach. Bożena tylko wzruszyła ramionami i powiedziała, iż w jej wieku obciachem jest raczej siedzieć w domu.
Miałam wtedy klientkę w kolejce, więc nie dosłyszałam wszystkiego. Synowa nagle zapytała głośniej, żartobliwie:
— A tańczyłaś kiedyś z tatą na weselu kuzynki? Bo on mówił, iż masz dwie lewe nogi.
Bożena zamarła z ręką na klamce. Palce jej zjechały z paska torebki, jakby nagle nie wiedziała, co z nimi zrobić. Przez chwilę patrzyła w bok, na wystawę, na moje pelargonie w doniczkach, na cokolwiek, byle nie na synową. Milczała dłużej, niż wymagała tego zwykła rozmowa przy drzwiach.
— Mówił — powiedziała w końcu, cicho, bardziej do siebie niż do niej. — Może i miał rację.
Poprawiła pasek od torebki, wyprostowała plecy, jakby to był jakiś gest, który musiała wykonać, żeby ruszyć dalej.
— Ale teraz nikt mi tego nie powie. Więc tańczę, jak umiem.
Otworzyła drzwi. Dzwoneczek nad nimi jeszcze brzęczał, a ja stałam z fakturą w ręku i patrzyłam przez witrynę, jak obie idą chodnikiem w stronę przystanku. Synowa pokazywała coś w telefonie, mówiła coś, czego nie słyszałam, a Bożena nagle odrzuciła głowę do tyłu i roześmiała się na cały głos, tak iż dwie osoby czekające na przystanku odwróciły się w jej stronę.
