Barbara Wilczek liczyła utarg po raz trzeci, gdy do kwiaciarni wszedł jej zięć. Marek nie przywitał się. Postawił na ladzie teczkę z dokumentami i powiedział, iż lokal, w którym stoi ta cała jej kwiaciarnia od jedenastu lat, teraz należy do niego.
— Teściowo, umowa najmu się kończy z końcem miesiąca. Nowa stawka to trzy tysiące osiemset.
Barbara odłożyła banknoty na bok. Za oknem, na Grójeckiej, przejeżdżał akurat 709, tramwaj skrzypiał na zakręcie tak, jak skrzypiał codziennie od lat, i ten dźwięk był jedyną rzeczą, która zostawała taka sama.
— Marek, ja płacę tysiąc dwieście. Od tamtego roku, jak zmarł twój ojciec.
— To był układ z teściem. Nie ze mną. Ja mam kredyt do spłacenia, mieszkanie w Ursusie się samo nie sfinansuje.
Zapach frezji i goździków, który Barbara czuła codziennie od jedenastu lat, nagle zrobił się duszny. W kącie stało wiadro z różami, które przyszły dziś rano z hurtowni na Bronisze — nieopłacone jeszcze, bo liczyła zapłacić za nie z dzisiejszego utargu.
Córka, Ola, zadzwoniła wieczorem. Nie żeby zapytać, jak mama się czuje. Żeby powiedzieć, iż Marek ma rację, iż kredyt to kredyt, iż mama przecież "zawsze coś tam sprzeda". Barbara odłożyła telefon na kuchenny stół, obok pudełka z herbatą, która parowała już z dziesięć minut i zdążyła zupełnie ostygnąć.
Rachunek za wodę leżał otwarty na stole. Zbliżający się termin płatności za czynsz w kwiaciarni, choć nowy, wisiał nad nią jak wyrok. Trzy tysiące osiemset. Tyle nie zarabiała choćby w najlepszy miesiąc przed świętami.
Nazajutrz rano Barbara wzięła z szuflady komody kluczyk od starej blaszanej puszki po herbatnikach, tej, którą Zenon trzymał na najwyższej półce w garażu. W środku, pod zdjęciami z ich ślubu i metryką Oli, leżała koperta z napisem "notariusz — sprawy lokalu". Nigdy jej wcześniej nie otwierała, bo Zenon zawsze mówił, iż to "papiery na czarną godzinę", a ona nie chciała myśleć o czarnych godzinach, kiedy on jeszcze żył.
W kopercie był akt notarialny sprzed piętnastu lat. Zenon kupił połowę udziałów w lokalu na Grójeckiej jeszcze zanim zapisał firmę na siebie i na Marka. Połowa należała do niego osobiście, nie do spółki — a po jego śmierci, zgodnie z prawem, przypadła w spadku żonie i córce. Nie synowi Marka. Marek odziedziczył udziały ojca w firmie, ale nie w tym konkretnym lokalu.
Barbara przeczytała dokument trzy razy, potem zadzwoniła do znajomej z liceum, Krystyny, która przez dwadzieścia lat pracowała w kancelarii notarialnej przy Wawelskiej. Krystyna potwierdziła — jeżeli akt jest prawdziwy i nie było później żadnego przepisania własności, Barbara ma prawo do połowy lokalu. Marek nie mógł jej po prostu wyrzucić i podnosić stawki, bo w istocie wynajmowałaby sama od siebie.
Do kwiaciarni przyszła jeszcze tego dnia dostawczyni z Bronisz, młoda kobieta w zielonym fartuchu, po pieniądze za róże. Barbara wyjęła z kasetki dokładnie tyle, ile było winna, co do grosza, i dołożyła jeszcze pięćdziesiąt złotych napiwku, bo dziewczyna przyjeżdżała w deszczu o piątej rano i nigdy się nie spóźniła.
— W przyszłym tygodniu zamawiam podwójnie — powiedziała Barbara, spisując numer w zeszycie. — Będzie ślub na Ochocie, chcą same białe róże.
Wieczorem zadzwoniła do Oli. Nie krzyczała, nie tłumaczyła się. Powiedziała tylko, żeby córka i Marek przyszli jutro do kwiaciarni po zamknięciu, bo ma coś do pokazania.
Przyszli o osiemnastej trzydzieści. Marek wciąż miał przy sobie teczkę, jakby to ona dawała mu przewagę. Barbara położyła na ladzie kopertę z aktem notarialnym, obok wiadra ze świeżymi, tym razem już opłaconymi różami.
— Twój ojciec kupił połowę tego lokalu piętnaście lat temu. Na siebie, nie na spółkę. Po jego śmierci ta połowa jest moja i Oli. Możesz sprawdzić u notariusza przy Wawelskiej, tam jest kopia.
Marek wziął dokument, przeczytał, jeszcze raz przeczytał datę i pieczęć. Twarz mu poszarzała, jakby ktoś wyjął mu z rąk teczkę razem z pewnością siebie.
— To niemożliwe. Ojciec by mi powiedział.
— Twój ojciec mówił mi wiele rzeczy, których tobie nigdy nie powiedział, Marku. Chciał, żebym miała zabezpieczenie, gdyby coś poszło nie tak z firmą. Widział, jak traktujesz pieniądze.
Ola milczała, patrząc to na matkę, to na męża. W końcu wzięła kopertę z rąk Marka i sama przeczytała akt do końca.
— Mamo, dlaczego nam wcześniej nie powiedziałaś?
— Bo nie wiedziałam, iż będzie trzeba. Myślałam, iż rodzina to rodzina.
Nikt nie odpowiedział od razu. Marek usiadł na taborecie przy kasie, tym samym, na którym Barbara siadywała codziennie od jedenastu lat, licząc utarg.
— Nie stać mnie na spłacanie kredytu bez tych trzech osiemset — powiedział w końcu, ciszej niż wcześniej.
— To usiądźmy i policzmy razem, ile realnie ten lokal przynosi i ile mogę płacić, żeby starczyło i na twój kredyt, i na moje róże z Bronisz. Ale to będzie umowa między nami trojgiem, spisana u notariusza, nie ultimatum rzucone na ladę.
Ola podeszła do matki i objęła ją, po raz pierwszy od pogrzebu ojca trzymając ją dłużej niż kilka sekund. Marek patrzył na obie, potem na akt notarialny, potem na wiadro róż, które pachniały tak samo jak zawsze.
Ustalili tysiąc osiemset — mniej niż żądał Marek, więcej niż płaciła Barbara dotąd, ale z zapisem, iż udziały w lokalu zostają podzielone tak, jak zostawił je Zenon. Spotkanie u notariusza umówili na czwartek.
Kiedy Ola i Marek wyszli, Barbara jeszcze raz policzyła utarg, tym razem bez pośpiechu. Za oknem przejechał 709, skrzypiąc na tym samym zakręcie co zawsze. Włożyła kwit za róże do zeszytu, obok numeru dziewczyny z Bronisz, i zgasiła światło w witrynie dopiero wtedy, gdy była pewna, iż wszystkie kwiaty stoją równo w wiadrach, gotowe na jutro.
