Starzenie się nie jest czymś, z czym powinno się walczyć to coś, co należy czcić. Lata nie zabierają Ci urody, wartości ani wewnętrznego blasku. Przeciwnie jeżeli coś się zmienia, to właśnie to, iż zaczynają one świecić jeszcze intensywniej. Z każdym kolejnym rokiem złuszczają się kolejne warstwy cudzych oczekiwań, aż zostaje sama esencja tego, kim naprawdę jesteś człowiekiem ukrytym pod szumem i zgiełkiem świata.
Czas nie umniejsza Cię on Cię oczyszcza. Wygładza ostre kanty, które już Ci nie służą, i wzmacnia te Twoje fragmenty, które są najważniejsze. Pokazuje Ci, iż nie musisz już dźwigać rzeczy, które nigdy nie były Twoje ciężaru imponowania innym, pragnienia, by być wszędzie i dla wszystkich, obowiązku nieustannego dopasowywania się.
W tej chwili uwalniania się dzieje się coś potężnego. Stajesz się bardziej sobą niż kiedykolwiek dotąd.
Zmarszczki na twarzy nie są znakiem przemijającej młodości to mapa Twojego śmiechu, łez, odwagi i miłości. Srebrne pasma włosów nie świadczą o utracie kolorów są niczym korona doświadczenia, znakiem bitew, które przeszłaś, i momentów, które pokochałaś.
Starzenie niesie jasność i klarowność. Kochasz bardziej świadomie. Mówisz prawdziwiej. Tulisz mocniej to, co istotne, a z lekkością żegnasz rzeczy bez znaczenia.
Upływ czasu nie sprawia, iż jesteś mniej stajesz się pełniejsza. Głębsza. Mądrzejsza. Bardziej całościowa.
Więc witać każdy kolejny rok należy nie ze strachem, ale z wdzięcznością za mądrość, którą zdobyłaś w Szczecinie, za siłę, którą odnalazłaś wśród śnieżnych ulic Warszawy, i za niepowtarzalną osobę, którą nieustannie się stajesz. Niech każda złotówka Twojego doświadczenia będzie bogactwem, a każdy nowy świt zaproszeniem do jeszcze piękniejszego, autentycznego życia.
