Spotykałem się z kobietą prawie rok, nie szczędziłem pieniędzy na nią i jej wnuka. Wystarczyło jednak, iż poprosiłem ją o pierogi na wynos, a od razu dowiedziałem się, gdzie jest moje miejsce

Spotykałem się z kobietą prawie rok. Nie żałowałem pieniędzy ani na nią, ani na jej wnuka. Ale wystarczyło, żebym poprosił ją o parę pierogów na wynos i natychmiast przekonałem się, gdzie jest moje miejsce.

Kelner ostrożnie postawił przed nami plastikowy pojemnik, w którym już zapakowano prawie nietknięty kawałek sernika czekoladowego. Bogusława z widoczną satysfakcją przesunęła pudełko bliżej siebie. Siedzieliśmy w przyzwoitej kawiarni w centrum Łodzi, dookoła sączyła się cicha muzyka, a we mnie powoli narastała głucha irytacja.

Jesteśmy razem niemal od roku. Mam pięćdziesiąt osiem lat, Bogusia pięćdziesiąt cztery. Oboje po przejściach: rozwody, dorosłe dzieci, wnuki. Ja mam dwójkę wnuka i wnuczkę. Ona jednego ukochanego wnuka Szymka, sześciolatka. Widziałem go może dwa razy, mimochodem, ale mam wrażenie, iż wiem o nim więcej, niż o własnym zdrowiu.

Bogusława schowała pojemnik do torebki i uśmiechnęła się tym swoim łagodnym uśmiechem, przez który kiedyś oszalałem.

Szymek uwielbia wszystko, co czekoladowe powiedziała. Ja już się najadłam, nie mam ochoty. Nie wypada marnować, prawda?

Skinięciem głowy zachowałem spokój, przywołałem kelnera i zapłaciłem rachunek oczywiście i za jej sernik, i za mój napój, i za jej sałatkę. To nie był problem na pieniądzach nie oszczędzam. Ale nie o kwoty tu chodziło, a o pewien schemat, który przez ostatnie pół roku niepostrzeżenie się ukształtował. Uparcie udawałem, iż nie ma sprawy tłumaczyłem wszystko babciną miłością. Przy każdej okazji na mój koszt Bogusia zabierała do domu, co się dało, żeby zadowolić ukochanego wnuczka.

Pierwszy sygnał ostrzegawczy pojawił się trzy miesiące temu, kiedy wybrałem się z Bogusią do kina na głośną premierę. Kupiłem bilety, podeszliśmy do baru, a ona poprosiła o największe wiadro karmelowego popcornu i colę.

Zdziwiłem się zwykle trzyma linię, słodyczy unika. Myślałem, iż tym razem robi wyjątek. Usiedliśmy, światła zgasły. Sięgnąłem po parę garści popcornu, zacząłem chrupać. Popcorn stał u niej na kolanach, przytrzymywany pokrywką, o którą specjalnie poprosiła. Sama nie zjadła choćby ziarenka.

Czemu nie jesz? szepnąłem Przecież dobry.

Oj, nie mam ochoty odszepnęła. Wezmę to dla Szymka, bo u mnie dziś nocuje. On uwielbia taki popcorn z kina, rodzice mu rzadko kupują.

Prawie zakrztusiłem się colą. Okazało się, iż to nie dla nas, a dla jej wnuka w ogóle bez słowa konsultacji. Sama zdecydowała, iż tak ma być. Przez cały seans czułem się nieswojo. Po wyjściu odwiozłem ją do domu. Z błyszczącym wiadrem popcornu wysiadła z auta szczęśliwa, a ja poczułem się jak kurier, który jeszcze sam opłacił przesyłkę.

I nie chodziło o to, iż Bogusia nie ma pieniędzy. Zarabia dobrze, zawsze zadbana, własne auto. To nie była kwestia biedy.

Prawdziwy cios spadł na mnie w zeszłą sobotę. Zaprosiła mnie na obiad i obiecała swoje słynne pierogi, których wychwalałem od miesięcy. Pojawiłem się z butelką porządnego wina, owocami, łososiem wędzonym chciałem uzupełnić stół. W kuchni pachniało tak, iż można było dostać zawrotu głowy.

Na stole stała wielka misa przykryta ściereczką. Cały stos lśniących od masła pierogów. Usiedliśmy do stołu. Bogusława nalała herbaty i ułożyła na moim talerzu pięć sztuk.

Jedz, Jędrku, póki ciepłe zachęciła.

Pierogi były wyśmienite. Zjadłem trzy z mięsem i dwa z kapustą byłem pełen, humor mi się poprawił. Rozmawialiśmy, otworzyłem wino, atmosfera była domowa.

Bogusiu, pierogi cudowne stwierdziłem, opierając się zadowolony. O, wieczorem przyjeżdżają moje wnuki na weekend. Mógłbym wziąć kilka na próbę dla nich? One zwykle jedzą tylko sklepowe, córka niestety nie gotuje.

I w tym momencie w Bogusławie coś się przełączyło. Jeszcze sekundę temu była serdeczna, zaraz potem spoważniała, spojrzenie zmiękło, ale zrobiło się chłodne.

Och, Jędrek wydusiła tonem niby uprzejmym, a jednak nieustępliwym. Chętnie bym się podzieliła, ale nie mogę dużo oddać. Wieczorem przyjdzie mój Szymek, dla niego głównie lepiłam.

Podeszła do tej misy, w której przysięgam było mało co trzydzieści pierogów, szeleszcząc wyjęła woreczek foliowy i spakowała trzy. Dwa z kapustą, jeden z mięsem.

Proszę podała mi ten żałosny pakiecik. Poczęstujesz. Szymkowi na kolację musi zostać.

Patrzyłem na ten woreczek i czułem, jak się we mnie gotuje od żalu. W tej misie cała góra pierogów. Przyniosłem jej wino, łososia, owoce. Dla Bogusi nigdy niczego nie żałowałem. A ona naprawdę skąpi na moich wnukach ledwie kilku pierogów?

Ale tam przecież jeszcze pełno próbowałem załagodzić sytuację, choć już gotowałem się w środku. Twój Szymek wszystkiego nie zje. Może chociaż po dwa dla moich?

Zacisnęła wargi i zasłoniła misę ściereczką, jakby się broniła.

Jędrek, wszystko sobie przeliczyłam, Szymkowi obiecałam. Nie obrażaj się, ale nie mogę rozdawać całego obiadu. Zjadłeś, smakowało? To najważniejsze. Ten pakiet dla wnuka.

Powiedziała, iż nie może rozdawać. Jakbyśmy byli obcymi ludźmi, a nie parą. Chwilę temu ugaszczałem jej dom, a teraz na moich wnukach oszczędza trzy pierogi.

Dlaczego w jej hierarchii jestem za sześcioletnim dzieckiem?

Po półgodzinie wyszedłem, tłumacząc się pilnymi sprawami. Te trzy pierogi leżały na siedzeniu obok kierowcy i zapach, który jeszcze przed chwilą kojarzył mi się z domowym ciepłem, nagle wydał się obcy. Zacząłem analizować jej postępowanie, ale wnioski nie były optymistyczne.

Zawsze uważałem, iż w zdrowym związku na pierwszym miejscu stoją dwoje dorosłych. Najpierw my reszta jest ważna, ale potem. A u Bogusi jest odwrotnie. Osią jej świata jest Szymek. On najważniejszy. A ja kto? Sponsor od kawy, kina, popcornu na wynos?

Gdy płacę za sernik dla jej wnuka naturalne: jesteśmy jak rodzina, choć po roku znajomości chyba jeszcze nie. Gdy jednak proszę o parę pierogów dla swoich wnuków słyszę nie mogę rozdawać. Schemat jest jasny. Jej wnuk dziedzic i wybraniec, moje wnuki przypadkowe dzieci, którym wystarczy po pół pieroga. Bogusia choćby nie zauważyła, jak upokarzające to było wręczyć mi mały woreczek, przykrywając demonstracyjnie pełną michę.

W domu wnuki już czekały. Córka, zmęczona po pracy, rozpakowywała zakupy.

O, tato, pachnie pierogami!

Wyjąłem ten nieszczęsny woreczek i poczułem wstyd.

Ciocia Bogusia przesłała mruknąłem, unikając spojrzenia córki. Spróbujcie.

Pierogi zniknęły w minutę. Oczywiście pyszne.

Są jeszcze? zapytała wnuczka, oblizując palce.

Nie, kochanie, nie ma odpowiedziałem i wyszedłem na balkon zapalić.

Stałem w chłodzie, patrzyłem na wieczorne światła i myślałem: po co mi to wszystko? Po co mi kobieta, która moje pieniądze uważa za wspólne, gdy chodzi o jej wnuka, a swoje pierogi traktuje jak rezerwę strategiczną? Przecież tu nie chodzi o jedzenie. Obiad mogę zamówić wszędzie, choćby dostawę z dobrej restauracji. Tu chodzi o gest, o szacunek.

Ona choćby nie zorientowała się, iż mnie uraziła. Wieczorem zadzwoniła, rozgadana, szczęśliwa: Szymek przyszedł, najadł się, zachwycony, ogląda bajki. Słuchałem i milczałem. Chciałem powiedzieć: Moje dzieci zapytały, czy są jeszcze pierogi, musiałem powiedzieć, iż nie. Nie powiedziałem.

A ty spotkałeś się z takim podwójnym standardem? Gdy wszystko co dobre zostaje u niej, a ja mam być tylko sponsorem i przywozić? Warto o tym rozmawiać? A może to tylko typowo kobieca oszczędność, a ja po prostu marudzę?

Dziś wiem jedno: szacunek i prawdziwa bliskość poznaje się właśnie po takich drobiazgach. jeżeli nie panuje wzajemność nie warto się łudzić.