Spotykałem się z Teresą prawie rok. Nigdy nie żałowałem jej pieniędzy. Dokładałem też do wnuka. Ale gdy sam poprosiłem o kilka pierogów, zrozumiałem swoje miejsce.
Kelner postawił przed nami plastikowy pojemnik. W środku leżał nietknięty kawałek sernika czekoladowego. Teresa przyciągnęła go do siebie z satysfakcją.
Siedzieliśmy w kawiarni w centrum Warszawy. Grała cicha muzyka. We mnie rosła głucha frustracja.
Jestem po pięćdziesiątce, Teresa trochę młodsza. Oboje mamy za sobą małżeństwa, rozwody, dorosłe dzieci. Ja mam dwoje wnuków. Ona jednego, Olgierda, sześcioletniego chłopca, który jest jej oczkiem w głowie.
Teresa schowała pojemnik do torby. Uśmiechnęła się tym swoim łagodnym uśmiechem.
– Olgierd uwielbia czekoladę – powiedziała. – A ja się najadłam. Szkoda by wyrzucić, prawda?
Pokiwałem głową. Zapłaciłem rachunek, jak zawsze. Pieniądze nie były problemem. Problemem był schemat, który powtarzał się od miesięcy.
Udawałem, iż to nic. Tłumaczyłem sobie, iż to „babcina miłość”. Teresa zawsze zabierała coś do domu dla wnuka, oczywiście na mój koszt.
Pierwszy sygnał był trzy miesiące temu. Byliśmy w kinie na premierze. Kupiłem bilety, podeszliśmy do baru.
Teresa poprosiła o największy kubełek popcornu i colę. Zdziwiłem się, bo zwykle pilnuje linii.
Zajęliśmy miejsca. Zgasło światło. Sięgnąłem po popcorn.
Teresa postawiła kubełek na kolanach i zamknęła wieczko. Nie zjadła ani ziarenka.
– Czemu nie jesz? – szepnąłem. – Jest dobry.
– Nie mam ochoty – odpowiedziała. – Zabiorę Olgierdowi. U mnie nocuje, uwielbia popcorn z kina.
Prawie zakrztusiłem się colą. Kupiłem popcorn dla jej wnuka, bez pytania.
Po filmie odwiozłem ją do domu. Wysiadła promienna, z kubełkiem w rękach.
Czułem się jak kurier, który jeszcze sam zapłacił za zamówienie. Teresa dobrze zarabia. Ma własne auto, własny dom. Nie potrzebowała mojej pomocy finansowej.
Prawdziwy cios przyszedł w sobotę. Teresa zaprosiła mnie na obiad, obiecała swoje słynne pierogi.
Przyszedłem z winem, owocami i łososiem. Chciałem, by stół był bogaty.
W kuchni na stole stała miska przykryta ścierką. Pod nią góra rumianych pierogów błyszczących od masła.
Usiadłem. Teresa nalała herbaty i wyłożyła mi pięć sztuk.
– Jedz, Staszku, póki ciepłe – powiedziała serdecznie.
Pierogi były wyśmienite. Zjadłem trzy z mięsem, dwa z kapustą. Humor mi się poprawił.
– Teresko, masz fenomenalne pierogi – pochwaliłem. – Wieczorem przyjeżdżają moje wnuki na weekend. Daj mi kilka na wynos, niech spróbują.
I wtedy stało się coś, czego się nie spodziewałem.
Teresa zmieniła się w sekundę. Jeszcze przed chwilą ciepła, teraz stężała.
– Och, Staszek… – zaczęła innym tonem. – kilka mogę dać. Wieczorem przyjeżdża Olgierdzik. Głównie dla niego lepiłam.
Wstała, podeszła do miski. Było w niej ze trzydzieści pierogów.
Wsadziła do torebki trzy sztuki. Dwa z kapustą, jeden z mięsem.
– Proszę – powiedziała, podając mi żałosny woreczek. – Bo Olkowi na kolację nie zostanie.
Patrzyłem na te trzy pierogi w folii. Zaczęło mnie palić z zażenowania.
W misce leżała góra jedzenia. Ja przyniosłem wino, owoce, łososia.
– Przecież jest ich mnóstwo – próbowałem łagodzić. – Twój Olgierd wszystkiego nie zje. Dla moich wnuków chociaż po dwa.
Ścisnęła usta i przykryła miskę jeszcze szczelniej, jakby broniąc skarbu.
– Staszek, wyliczałam produkty – powiedziała. – Obiecałam Olkowi pierogi. Nie mogę rozdać wszystkiego.
Nazwała to „rozdawaniem”. Jakbym był obcym proszącym o litość, a nie partnerem.
Dlaczego byłem niżej w hierarchii od sześciolatka?
Po pół godzinie wyszedłem. Tłumaczyłem się pilnymi sprawami.
Trzy pierogi leżały na siedzeniu pasażera. Zapach, który kojarzył się z domem, teraz był przykry.
Próbowałem zrozumieć Teresę. Wnioski były gorzkie.
Zawsze uważałem, iż w zdrowej relacji na pierwszym miejscu są dorośli. Dzieci i wnuki są ważne, ale później.
U Teresy inaczej. Jej światem jest sześcioletni Olgierd. On jest centrum. A ja?
Czy jestem wygodnym sponsorem? Człowiekiem od rachunku w kawiarni i popcornu na wynos?
Gdy płacę za ciasto dla jej wnuka, to „normalne, bo rodzina”. Gdy proszę o kilka pierogów dla swoich wnuków, to „nie mogę rozdawać”.
Schemat jest jednostronny. Jej wnuk uprzywilejowany, moje wnuki z łaski.
Nawet nie zauważyła, jak to wyglądało. Dorosły mężczyzna z foliowym woreczkiem w ręku, podczas gdy ona zasłania całą miskę.
W domu czekały już moje wnuki. Córka rozpakowywała torby po pracy.
– O, tato, tu pachnie pierogami! – zawołała.
Wyjąłem torebkę. Poczułem wstyd.
– To od cioci Teresy, spróbujcie – powiedziałem, unikając jej wzroku.
Zniknęły w minutę. Były pyszne.
– A są jeszcze? – zapytała wnuczka, oblizując palce.
Nie było już nic więcej do dodania.
