— Nie spóźnisz się? O której wyjeżdżasz, Leon? Leon!
Kasia potrząsała męża za ramię.
On udawał, iż śpi.
Machał ręką, jakby mówił: nie zamierzam się budzić.
Kasia zerknęła na telefon. Była siódma rano.
„Po co wstałam tak wcześnie w sobotę?” — pomyślała.
Torbę przygotowała już wczoraj.
Chciała wrócić pod ciepłą kołdrę.
Wtedy poczuła ten dziwny niepokój.
Ostatnio nawiedzał ją coraz częściej.
Niby nie miała powodu do zmartwień.
Mąż przy jej boku, mieszkanie w centrum.
Designerskie meble, drogie sprzęty.
Dwa samochody, dom na obrzeżach miasta.
Mieli wszystko, czego inni nie śmieli śnić.
Ktoś inny mieszka w wynajętym mieszkaniu.
Jeździ tramwajem, odrabia lekcje z dzieckiem wieczorem.
Spłaca raty, płaci za szkołę.
A tu? Ledwie jest o co się martwić.
Więc co to za głupie przeczucie?
Kasia znała już to uczucie.
Ucisk w piersi, przeczucie nieszczęścia.
Wrażenie, iż coś ważnego jej umyka.
Przychodziło bez pytania, znikało bez pożegnania.
Dawało jej spokój na chwilę, potem wracało.
Tego ranka wróciło znowu.
Wstała, spojrzała na śpiącego Leona.
Poszła do kuchni.
Leon jechał w kolejną podróż służbową.
Ostatnio męczyli go w pracy bardzo.
Nowy szef przyszedł półtora roku temu.
Pensja wzrosła, firma rosła razem z nią.
Leon był kierownikiem działu, jednym z najlepszych.
Ale praca zabierała mu cały czas.
Teraz wysyłali go choćby w weekendy.
Kasia zrobiła śniadanie i wróciła do sypialni.
— Leon, wstawaj! Spóźnisz się na wyjazd.
— Mówiłeś, iż wyjeżdżacie po południu?
— Tak. Po… — wymruczał, w końcu się podnosząc.
— Chodź, śniadanie czeka.
— Mhm — mruknął i poszedł za nią.
Przy stole natychmiast wziął telefon do ręki.
Kasia pomyślała, iż dawno już normalnie nie rozmawiali.
Coraz bardziej się od siebie oddalali.
Nie, nie kłócili się.
Czasem przynosił kwiaty.
Czasem szli do restauracji.
Spacerowali po parku, odwiedzali znajomych.
Ale nic nie było już takie jak dawniej.
— Leon, weźmiesz mnie w tę podróż? — zapytała nagle.
— Mhm — odpowiedział, nie odrywając wzroku od ekranu.
— Serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu?
— W dzień jesteś z kolegami, wieczorem ze mną.
— Co?! Nie! Co znaczy „ze mną”? — Leon drgnął.
— Dlaczego nie, Leon? Jedziesz samochodem, nie?
— Tak, samochodem. Ale co ty tam będziesz robić?
— To weekend, odpocznij w domu. Wrócę w poniedziałek.
— I co z tego? Nigdy nie byłam w tym mieście.
— Poszłabym na spacer, do sklepów, może do muzeum.
— Ach, proszę cię! To zapomniana przez Boga dziura!
— Nie ma tam nic ciekawego, a sklepów mamy tu pod nosem!
— Leon, nudzę się tu sama. Nie będę ci przeszkadzać.
— Kasia, nie. Chcesz wakacji? Kup bilet i jedź.
— Sama? Ja chcę z tobą. Jesteśmy mężem i żoną!
— Znowu to samo? Mówiłem, teraz gorący okres w pracy.
— Szef to potwór, a ja mam być winny, iż mnie wysyłają?
Kasia spojrzała na niego długo, bez słowa.
Nie dokończył śniadania.
Wstał, wziął torbę, pocałował ją w czoło.
— Wrócę, zobaczysz. Nie martw się tak.
Drzwi się zamknęły.
Niepokój w piersi Kasi nie zniknął.
Siedziała sama przy stole, zimna kawa czekała.
Nie wiedziała, czego się bała.
Może tego, iż już go nie rozumiała.
Może tego, iż on już nie próbował.
Dwa życia pod jednym dachem, blisko i daleko.
Spotkali się, ale się nie zrozumieli.












