Obudziłam się o szóstej rano, chociaż budzik nastawiony miałam na ósmą. Leżałam chwilę, patrząc, jak przez szparę w zasłonach wlewa się lipcowe słońce — takie, co od razu robi na podłodze jasną plamę, a kurz w powietrzu wygląda jak złoty pył. Kot zeskoczył z parapetu i przyszedł sprawdzić, czy już wstałam, czy może jeszcze można się do mnie przytulić i pomruczeć.
Nie wstałam od razu.
Zostałam tak jeszcze z dziesięć minut, z dłonią na ciepłym boku kota, i liczyłam w głowie lata. Trzynaście. Dokładnie trzynaście lat temu, też w lipcu, siedziałam na twardym plastikowym krześle na korytarzu szpitala imienia Rydygiera w Krakowie i czekałam na doktor Wachowską.
Miałam wtedy trzydzieści dwa lata i guz w piersi wielkości orzecha włoskiego. Doktor Wachowska powiedziała to bez owijania w bawełnę, bo taki miała styl: „Musimy operować w tym tygodniu. Im szybciej, tym lepiej rokowania". Mąż siedział obok mnie i ściskał moją torebkę tak mocno, iż później znalazłam wgniecenia na skórzanym pasku. To on płakał, nie ja. Ja tylko pytałam, czy zdążę jeszcze odebrać córkę ze szkoły tego dnia.
Zdążyłam. Ale za tydzień już mnie tam nie było — leżałam na sali pooperacyjnej, a pielęgniarka co dwie godziny mierzyła mi ciśnienie i pytała, czy czuję palce u nóg. Bałam się nie samej operacji. Bałam się tego, co będzie, jeżeli obudzę się, a lekarze będą mieli twarze, po których wszystko widać. Widziałam już takie twarze u innych rodzin na korytarzu.
Obudziłam się. Doktor Wachowska stanęła przy łóżku i powiedziała krótko: „Marginesy czyste. Ale będzie chemia i będzie ciężko". Miała rację. Były dwie kolejne operacje w ciągu następnych trzech lat, była rehabilitacja, po której uczyłam się wchodzić po schodach tak, jakby to był maraton — trzymając się poręczy, licząc stopnie na głos, żeby nie stracić rytmu oddechu. Mąż wtedy wynosił mnie czasem na rękach na pierwsze piętro, bo nie chciał, żebym się przewróciła.
Pamiętam dzień, kiedy pierwszy raz sama, bez niczyjej pomocy, weszłam po schodach do naszego mieszkania. Stanęłam na górze, oparta o framugę, i po prostu się roześmiałam. Sąsiadka z dołu wystawiła głowę zza drzwi, myśląc, iż coś się stało. „Nic się nie stało — powiedziałam. — Wręcz przeciwnie".
Dziś jest sobota, dwudziesty piąty lipca.
W kuchni zaparzyłam kawę w starym dzbanku, który dostałam od babci Heleny. Dzbanek ma pęknięte ucho i wszyscy mówią, żebym go wyrzuciła, ale ja nie umiem. Babcia mawiała, iż z pękniętego naczynia kawa smakuje lepiej, bo człowiek pije ją uważniej. Nalałam do kubka z niebieskim wzorkiem, usiadłam przy stole i przez otwarte okno usłyszałam, jak sąsiad z naprzeciwka odpala swoją skodę. Zawsze w sobotę o tej porze. Trzynaście lat temu też ją odpalał, tylko wtedy leżałam w szpitalu i słyszałam przez telefon, jak mąż relacjonuje mi odgłosy z podwórka, żebym miała wrażenie, iż nic się nie zmieniło.
Wzięłam z szuflady stary notatnik w kratkę i długopis, który ledwo pisze. Zaczęłam spisywać rzeczy, za które dziś jestem wdzięczna. Że się obudziłam. Że kot zeskoczył z parapetu. Że kawa pachnie tak samo jak trzynaście lat temu, kiedy nie wiedziałam, czy jeszcze kiedykolwiek będę mogła ją pić spokojnie, bez zastanawiania się nad wynikami badań. Że lipiec pachnie skoszoną trawą i mokrym asfaltem po nocnej burzy. Że mam komu wysłać zdjęcie tego notatnika — córka odpisze mi w ciągu minuty emotikoną serca, tak jak zawsze.
Spisałam dwadzieścia siedem punktów. Przy dwudziestym ósmym odłożyłam długopis i spojrzałam przez okno. Sąsiad wrócił z garażu, niósł reklamówkę z pieczywem. Machnął mi ręką. Pomachałam mu z powrotem.
Zadzwoniła córka. Powiedziała, iż pamięta, jaki to dzień, i iż przyjedzie wieczorem na działkę z wnukiem. Odłożyłam telefon i przez chwilę siedziałam bez ruchu, patrząc na dwadzieścia siedem punktów zapisanych krzywym pismem.
Wieczorem poszłam na działkę, podlałam pomidory i zjadłam kanapkę z masłem i solą, siedząc na schodku, który ojciec zbił własnoręcznie jeszcze przed moim urodzeniem. Wnuk przybiegł z ogródka z dwoma malinami w garści i wcisnął mi je w dłoń, bo „babcia musi zjeść, żeby była silna". Zjadłam obie, patrząc, jak córka rozwiesza pranie między jabłoniami, a słońce chowa się za dach komórki na narzędzia.
Nikt z nas nie powiedział nic wielkiego. Nikt nie wspomniał o żadnej rocznicy. Tylko wnuk, kiedy już miał wracać do domu, przystanął przy furtce i zapytał, dlaczego babcia się uśmiecha do pomidorów.
Powiedziałam mu, iż pomidory czasem trzeba pochwalić, żeby dobrze rosły.
