Basia Wróblewska poznała Marka Nowickiego na planie reklamy piwa kręconej pod Kraśnikiem, w listopadzie, kiedy pola za miastem stały już czarne od deszczu. Ona śpiewała wtedy od piętnastu lat, znana w całej Polsce z przebojów, które leciały w każdym radiu na wakacjach. On był kaskaderem i grał w tej reklamie bandytę, który wjeżdża motocyklem w witrynę sklepu. Miał rozciętą brew po dublu, który się nie udał, i Basia akurat stała najbliżej z apteczką.
— Boli? — spytała, przykładając gazę.
— Mniej niż rozwód — odpowiedział.
Roześmiała się tak, iż upuściła plaster.
Wtedy była półtora roku po rozstaniu z producentem, z którym budowała karierę od debiutu, i mieszkała w apartamencie hotelowym przy Świętokrzyskiej, bo nie miała siły wynająć mieszkania na własne nazwisko. Jadała kolacje sama, w pokoju, z serwisem na tacy. Po Kraśniku zaczęła zapraszać Marka na te kolacje. Raz, dwa, potem co tydzień. On nie znał się na muzyce — puszczał w warsztacie stare kasety z rockiem lat dziewięćdziesiątych i nie potrafił nazwać żadnej jej piosenki poza tą jedną, najsłynniejszą, którą i tak znał każdy w kraju. Ale umiał ją rozśmieszyć do łez opowieściami o kaskaderskich wypadkach, i nigdy nie pytał o gaże ani o to, kiedy wraca na trasę.
Wzięli ślub 3 czerwca 1998 roku, w drewnianym kościółku pod Kazimierzem Dolnym, z organistą, który grał fałszywie i nikomu to nie przeszkadzało. Tego dnia Marek powiedział jej coś, co potem powtarzała sobie w najgorszych chwilach: iż nie obiecuje jej fajerwerków co wieczór, bo fajerwerki się wypalają, a on chce zostać, kiedy zgasną. Basia się z niego śmiała. Dopiero później zrozumiała, iż to nie był żart, tylko ostrzeżenie.
Bo małżeństwo, które zaczyna się od ślubu dwojga ludzi żyjących w zupełnie innych światach, nie trwa na samym zachwycie. Pierwszy rok Basia liczyła jeszcze w koncertach i sesjach — sto dwadzieścia dni w trasie, reszta w hotelach, samolotach, garderobach. Marek liczył inaczej: w dniach, kiedy żony nie było w domu. Zaczął notować je w zeszycie warsztatowym, między fakturami za części do motocykli, jakby to była ewidencja zużycia. Nie mówił jej o tym. Dowiedziała się przypadkiem, kiedy szukała klucza do skrzynki na listy i natrafiła na zapiski: kreski, daty, czasem krótkie „wróciła zmęczona”, czasem tylko cyfra.
— Co to jest? — spytała, trzymając zeszyt otwarty na kolanach.
— Licznik — odpowiedział. — Sprawdzam, ile dni jesteśmy razem naprawdę, a ile ja jestem sam w tym domu.
Wtedy pierwszy raz się pokłócili tak, iż trzasnęły drzwi od garażu. Nie o zdradę, nie o pieniądze — o to, iż jedno z nich mierzyło ich związek w koncertach, a drugie w pustych krzesłach przy stole.
Cztery lata po ślubie, 12 marca 2002 roku, urodził się ich jedyny syn, Antoni Wróblewski-Nowicki. Basia miała wtedy trzydzieści dziewięć lat i, jak mówiła, po raz pierwszy w życiu grała przed publicznością, której nic nie musiała udowadniać. Żadnych bisów. Tylko butelka o czwartej nad ranem i pranie, które nie chciało się skończyć.
To właśnie wtedy licznik Marka przestał być żartem. Basia zapadła w depresję poporodową, która trwała nie tygodnie, a miesiące. Nie wstawała z łóżka o zwykłych porach, nie odbierała telefonów od menedżera, czasem całymi dniami nie mówiła nic poza tym, co konieczne przy karmieniu. Marek, który miał wtedy trzymać dom w ryzach, sam nie wiedział, jak trzymać żonę, która przestała reagować na cokolwiek — choćby na syna. Wypisał się z dwóch zleceń kaskaderskich, bo bał się zostawiać ją samą.
— Ty musisz wrócić do pracy, do ludzi, do czegokolwiek — powiedział jej kiedyś nad ranem, kiedy siedziała na podłodze łazienki, nie mogąc się zmusić do wyjścia stamtąd.
— A jeżeli ja już nie chcę być tą kobietą, którą wszyscy znają? — odpowiedziała.
To zdanie zostało między nimi na długo. Marek nie miał na nie odpowiedzi ani wtedy, ani przez kolejne miesiące. Robił to, co umiał: gotował, prał, nosił syna po nocach, żeby ona mogła spać choć trzy godziny bez przerwy. Nie naprawiał jej. Po prostu zostawał. Dopiero wiosną, kiedy zaczęła znowu nucić coś pod nosem przy zlewie, poczuł, iż licznik w zeszycie mógł wreszcie zejść na dalszy plan.
Nigdy więcej nie policzył dni jej nieobecności. Ale nauczył się liczyć coś innego — te wieczory, kiedy byli razem, bez telefonu, bez trasy, bez planu zdjęciowego. Sam sobie ustalił, cicho, iż tysiąc trzysta takich wieczorów to będzie dla niego znak, iż się udało. Nie powiedział jej o tym przez lata.
Narodziny syna zmieniły w ich domu wszystko, ale kryzys nauczył ich czegoś, czego żadne dziecko by nie nauczyło: iż trzeba pytać, zanim się osądzi.
— Zastanawiałam się, jak to wszystko pogodzić: rodzinę, płytę, trasę — mówiła Basia w wywiadzie dla radia, kilka lat później. — Ale najpierw musiałam się zastanowić, czy w ogóle chcę być sobą.
Marek stał się, jak to sama określała, kotwicą domu. Kiedy praca wywoziła ją do Berlina, Londynu czy Los Angeles, on trzymał w Kraśniku cały porządek dnia — przedszkole, obiady, wieczorne kąpiele. Basia zrezygnowała choćby z dużej trasy koncertowej po klubach w całym kraju, bo, jak powiedziała menedżerowi wprost, akurat wtedy ważniejsze było być w domu, gdy syn uczył się jeździć na rowerze.
Antoni z czasem wybrał zupełnie inną muzykę — słuchał zespołów, o których Basia nigdy nie słyszała, i puszczał je głośno w swoim pokoju, aż sąsiadka od góry pukała kijem od szczotki w rurę. Basia rozpoznawała w tym uporze coś dobrze sobie znanego — swój własny charakter, ten sam, który kiedyś kazał jej wybrać najskromniejszy pierścionek z czterech, jakie przywiózł jej Marek w pudełku do garderoby.
Przez te wszystkie lata Basia pilnowała, żeby Marek i Antoni zostali z dala od kamer i pierwszych stron gazet. Uważała, iż część życia należy wyłącznie do rodziny, i nie negocjowała tego z nikim — ani z wydawnictwem, ani z telewizją, która regularnie prosiła o wywiad rodzinny.
To milczenie pękło raz, jesienią, gdy Antoni miał dwadzieścia jeden lat. Warsztat Marka pod Kraśnikiem, ten sam, w którym stały stare motocykle i kasetnik, spłonął w nocy z powodu zwarcia instalacji. Marek stracił nie tylko sprzęt wart sto dwadzieścia tysięcy złotych, ale i archiwum zdjęć z pierwszych lat ich związku, które trzymał w metalowej szafie w kącie — te same zdjęcia, których Basia nigdy nie pozwoliła opublikować.
Kiedy Basia zaproponowała, iż przeleje na odbudowę honorarium z całej ostatniej trasy, Marek się postawił.
— Nie wezmę twoich pieniędzy na mój warsztat — powiedział, siedząc na spalonym progu, wśród zapachu mokrego popiołu. — To miało być moje. Jedyne, co jest moje, a nie „Basi Wróblewskiej”.
— To nie są moje pieniądze, tylko nasze — odparła. — Piętnaście lat mówiłeś mi, iż jesteś kotwicą tego domu. Teraz pozwól, żebym ja była twoją.
— Kotwica nie prosi o ratunek.
— Kotwica czasem musi dać się podnieść, żeby statek popłynął dalej.
Kłócili się o to trzy dni. Marek nie odbierał telefonu, spał w przyczepie obok zgliszcz, jakby pilnował czegoś, czego już nie było. Dopiero czwartego dnia, kiedy Basia przyjechała sama, bez menedżera, bez niczego prócz teczki z umową, usiadła obok niego na tej samej spalonej desce i powiedziała tylko:
— Licznik, Marek. Pamiętasz licznik? Ja też go prowadziłam, po cichu, przez te wszystkie lata. I wiesz co? Wychodzi mi, iż jesteśmy już dawno po tysiąc trzystu dniach, o które ci chodziło. Więc teraz pozwól, iż ja policzę coś dla ciebie.
Marek milczał długo. Potem wziął długopis.
Miesiąc później warsztat stanął od nowa, na tej samej działce, z nowym szyldem, na którym obok nazwiska Marka widniało teraz i jej nazwisko panieńskie. Antoni, który przyjechał z Warszawy na otwarcie, stanął przed drzwiami z kluczem, którego jeszcze nie miał, i patrzył, jak ojciec wiesza tabliczkę.
— Mamo, ty naprawdę oddałaś całą trasę? — spytał, kiedy zostali sami na zapleczu, wśród zapachu świeżej farby i oleju silnikowego.
Basia wzruszyła ramionami, otwierając termos z herbatą, który zawsze woziła w torbie na koncerty.
— Nie oddałam. Zainwestowałam w to, co miałam już od dawna.
Za oknem warsztatu przejeżdżał akurat autobus do Lublina, ten sam, którym Marek kiedyś dojeżdżał na castingi do reklam. Antoni patrzył za nim, aż zniknął za zakrętem, i pomyślał, iż rodzice nigdy mu nie powiedzieli, ile kosztowało to, iż wciąż są razem — i iż dopiero teraz, patrząc na nowy szyld, zaczynał to rozumieć.
