— Słowo na słowo — i mój syn wyrzuci cię na próg! Nie obchodzi mnie, czyj to jest kąt! — wykrzyknęła teściowa.
Iga postawiła talerz ze śniadaniem przed mężem. Ukradkiem zerknęła na zegarek.
Była za pięć ósma. Szymon jadł jajecznicę wolno, co chwila patrząc na żonę.
— Cieszę się, iż mama przyjechała, — mruknął, popijając kawę. — Ona jest ze wsi. Miejskie powietrze jej posłuży.
Iga uśmiechnęła się sztucznie. Nie odważyła się odpowiedzieć.
„Tydzień” pani Jadwigi Kwiatkowej trwał już dwadzieścia dni. Końca wizyty nie było widać.
— Szymonie, nie wiesz, kiedy mama wraca? — zapytała cicho Iga.
Szymon odłożył widelec. Westchnął ciężko.
— Nie zaczynaj, proszę. Mama przyjechała odpocząć. Samej jej ciężko na wsi.
— Rozumiem, ale…
Z kuchni dobiegł hałas. Jadwiga zaczynała swój poranny rytuał.
Brzęczenie zmywarki, gotowanie kaszy. Iga zamknęła oczy.
Każdy poranek wyglądał tak samo.
— Dzień dobry, młodzieży! — zagrzmiała teściowa w drzwiach. — Co wy tu jecie po cichu?
— Mamo, sam sobie zrobiłem, — wyjaśnił Szymon. — Iga musi iść do pracy.
— Oczywiście, praca jej, — przewróciła oczy Jadwiga. — A kto w domu sprząta? Na wsi kobieta wszystko ogarnia.
Iga zacisnęła pięści pod stołem. Ten monolog słyszała już dziesiątki razy.
Codziennie teściowa znajdowała powód, by powiedzieć, iż miejskie kobiety są leniwe.
— Jadwigo, naprawdę się spieszę, — Iga spojrzała na zegarek. — Mam spotkanie o dziewiątej.
— Spotkanie? Siedzisz w fotelu i papierki przekładasz. To nie praca!
Szymon wpatrywał się w talerz. Jak zawsze się nie wtrącał.
Po pracy Iga zobaczyła swój kosmetyczny zestaw na stoliku. Wszystko rozłożone w równych rzędach, jak na wystawie.
— Jadwigo, brałaś mój kosmetyczny zestaw? — zapytała spokojnie.
— A co w tym złego? — teściowa siedziała przed telewizorem. — Patrzę, czym się smarujesz tą chemią. W twoim wieku i bez słoików miałam twarz jak malowana!
Iga zabrała swoje rzeczy do łazienki.
Nie pierwszy raz Jadwiga grzebała w jej szafkach. Tydzień wcześniej przesiała wszystkie szafy, „by wprowadzić porządek”.
Dwa dni Iga szukała potem ważnych dokumentów.
Po kolacji, kiedy naczynia piętrzyły się w zlewie — Jadwiga myła je raz w tygodniu, w niedzielę — teściowa włączyła radio.
Zaczęła śpiewać głośno, wiejsko. Dźwięk niósł się po całym mieszkaniu.
— Jadwigo, może ciszej? — poprosiła Iga. — Sąsiedzi się skarżą.
— Jacy sąsiedzi? — odparła. — Na wsi śpiewamy do rana i nikt nie narzeka!
— Mieszkamy w bloku, — przypomniała Iga. — Tu są inne zasady.
— Zasady, zasady… — mruknęła Jadwiga, wyłączając radio.
Wieczorem Iga spróbowała porozmawiać z mężem.
— Szymonie, może powiesz mamie? — szepnęła w sypialni. — Nasz kąt jest mały, ściany cienkie…
— Co jej powiem? — wzruszył ramionami. — Mama ma pięćdziesiąt pięć lat. Nie będę jej wychowywał.
— Nie o wychowanie chodzi, — westchnęła Iga. — O wzajemny szacunek.
— Spokojnie, nie przesadzaj, — odrzucił Szymon. — Trochę cierpliwości. Nie zostanie na zawsze.
Dni mijały. Jadwiga nie zamierzała wracać.
Wręcz przeciwnie — coraz bardziej się urządzała.
Pewnego dnia Iga wróciła z pracy i zastała w domu chłód. Okna otwarte, mimo minus piętnastu stopni za oknem.
— Jadwigo, po co otworzyłaś okna?! — krzyknęła Iga, zamykając je szybko.
— Przewietrzam! — odpowiedziała dumnie teściowa. — U was duszno. Na wsi powietrze czystsze.
— Ale ogrzewanie nie wytrzyma. Płacimy za ciepło…
— O, znowu pieniądze! — fuknęła Jadwiga. — Miejscy tylko o pieniądzach myślą.
Pod koniec trzeciego tygodnia Iga czuła się gościem we własnym domu.
Jadwiga przestawiała pościel „jak trzeba”. Zmieniała kanały w telewizorze, „żeby pokazywały normalne programy”.
Przy obiedzie teściowa krytykowała każde danie.
— To nie barszcz, a pomalowana woda, — fuknęła, próbując zupę. — U nas barszcz smakuje jak uderzenie!
— jeżeli chcesz, ugotuj sama, — nie wytrzymała Iga.
— A i ugotuję! — oświadczyła teściowa. — Pokażę ci, jak się gotuje.
Następnego dnia Jadwiga przygotowała kolację. Kuchnia wyglądała jak pole bitwy.
Tłuszcz na wszystkich powierzchniach, góra naczyń w zlewie, podłoga kleista od oliwy.
— Oto prawdziwe jedzenie! — ogłosiła, stawiając wielki garnek gulaszu.
Jedzenie smakowało. Ale Iga nie mogła już myśleć o jedzeniu.
Wyobrażała sobie godziny sprzątania, które ją czekały.
— Mamo, umyjesz naczynia? — zapytał nieśmiało Szymon.
— Naczynia? — podniosła brwi Jadwiga. — Na wsi mężczyźni nie zmywają. To praca kobiet.
— Ale ty gotowałaś, — przypomniał Szymon.
— Nakarmiłam rodzinę! Naczynia poczekają do niedzieli. Mam swoje zasady.
Szymon rzucił winny wzrok na żonę. Potem poszedł oglądać mecz.
Do końca miesiąca cierpliwość Igi była na granicy.
Prawie nie sypiała — teściowa chrapała tak, iż ściany drżały. Rano narzekała, iż „młodzi całą noc skrzypieli łóżkiem”.
Ręczniki Jadwiga myliła ze szmatkami. Krem do twarzy Igi użyła do pękniętych pięt — „by dobro nie zginęło”.
Kiedy Iga próbowała rozmawiać z mężem o swoim wyczerpaniu, Szymon się złościł.
— Ciągle wszystko krytykujesz! — krzyknął. — Mama dla mnie gotuje, sprząta…
— Serio? — nie mogła uwierzyć Iga. — To ja sprzątam po niej codziennie. I po tobie też.
— Znowu to samo, — westchnął Szymon.
Po tej rozmowie Iga postanowiła się pogodzić.
Prędzej czy później teściowa musi wrócić do gospodarstwa, do ogrodu, do sąsiadek.
Tygodnie mijały. Jadwiga zdawała się osiedlać w mieście na stałe.
Ostatnią kroplą był incydent z zasłonami. Iga wybrała lekką, jasną tkaninę. Wydała na nią prawie połowę premii.
Jasne zasłony rozjaśniły pokój.
Wieczorem Jadwiga lepiła pierogi. Iga pracowała nad pilnym projektem, gdy usłyszała otwierające się drzwi.
— Igo, sprawdź pierogi! Muszę ręce umyć, — zawołała teściowa.
Iga podeszła do kuchni. Zobaczyła, jak Jadwiga wyciera ręce o nowe zasłony.
Tłuste plamy zostały na jasnym materiale.
Coś w Idze pękło. Nie krzyknęła.
Powiedziała spokojnie, ale stanowczo:
— Jadwigo, to nowe zasłony. Na ręce jest ręcznik.
— Och, trochę się poplamiłam, — odrzekła teściowa. — Wytarczę.
— To nie o plamach, — mówiła Iga. — To o szacunku. Mieszkasz tu półtora miesiąca i nigdy nie zapytałaś, czy możesz dotykać moich rzeczy.
Twarz Jadwigi poczerwieniała.
— Co to za „nasz dom”? — krzyknęła. — To dom mojego syna!
— To nasz wspólny dom, — odpowiedziała spokojnie Iga. — Chciałabym, żebyś go respektowała.
Jadwiga uderzyła garnkiem w blat.
— Słowo na słowo — i mój syn wyrzuci cię na próg! Nie obchodzi mnie, czyj to jest kąt!
Kuchnia zamarła. Słowa zawisły w powietrzu jak ciężka chmura.
Iga patrzyła na teściową. W niej coś kliknęło, jak przełącznik.
Nie krzyczała. Nie płakała. Nie zatrzasnęła drzwi.
Odwróciła się i poszła do sypialni. Kroki miała spokojne, wymierzone.
Otworzyła szafę. Wyciągnęła walizkę Jadwigi — tę samą, którą przywiozła „na tydzień”.
Rozpięła suwak. Położyła walizkę na łóżku.
Jadwiga stanęła w drzwiach. Najpierw zdziwienie, potem niedowierzanie, na końcu gniew.
— Co robisz?! — krzyknęła, patrząc jak Iga pakuje jej rzeczy.
Iga nie odpowiedziała. Pakowała dalej — starannie, spokojnie.
Swetry, spódnice, bielizna. Wszystko ułożone, by się nie zgniotło.
— Zadzwonię do Szymona! — groziła Jadwiga, wyciągając telefon. — Pokaże ci!
Iga skinęła głową. Poszła do łazienki, spakowała szampon, mydło, szczoteczkę.
Wszystko trafiło do walizki.
— Halo, Szymonie! — krzyczała Jadwiga w telefon. — Twoja żona zwariowała! Pakuje moje rzeczy!
Iga nie słyszała odpowiedzi męża. Ale z twarzy teściowej widać było, iż syn się nie spieszy.
Drzwi walizki domknęły się z cichym kliknięciem.
Koniec gościny.

















