Dzwonek nad drzwiami piekarni Wardyńskich brzękał codziennie o siódmej rano dokładnie tak samo, ale tego dnia Kasia Nowosad znieruchomiała z rękawem od kawiarki w dłoni. Ekspres syczał, para uderzała jej w policzek, a ona stała jak wryta, aż mleko przelało się przez brzeg dzbanka na blat.
— Ostrożnie, Wiolka — rzucił pan Zenon zza lady z pieczywem.
Wiolka. Od czterech miesięcy to imię trzymało ją przy życiu we Wrocławiu, w kawiarni przy Podwalu, dwie przecznice od Odry.
Odstawiła dzbanek, zanim wypadł jej z drżącej ręki. W lokalu pachniało świeżymi rogalami i mokrym płaszczem — na dworze mżyło od rana, typowy wrocławski październik. Przy stoliku pod oknem emerytka wypełniała kupon Lotto, w rogu dwóch studentów z Politechniki kłóciło się o projekt. Nikt tutaj nie znał Kasi Nowosad. Nikt oprócz mężczyzny, który właśnie wszedł, strząsając wodę z parasola.
Dariusz Lipowski miał na sobie ciemny płaszcz, mimo iż temperatura ledwie usprawiedliwiała coś cięższego niż kurtka. Włosy ciemniejsze, niż pamiętała, tylko na skroniach przebijała siwizna. Wyglądał wypoczęty, wygładzony, opanowany. Zdradzały go tylko oczy — nieruchome, utkwione w niej z ciężarem człowieka, który w końcu znalazł coś, co przez ostatnie miesiące uznawał za stracone.
Kasia zapomniała, jak się oddycha.
Dariusz zrobił krok. Potem drugi.
Instynkt przetrwania wrócił pierwszy. Zaplecze miało wyjście na podwórko, stamtąd na Podwale, a dalej — przystanek tramwajowy przy moście Pomorskim. Znała tę trasę na pamięć, bo od stu osiemnastu dni liczyła wyjścia z każdego pomieszczenia, w którym się znalazła.
Dariusz zatrzymał się przy trzecim stoliku.
— Cześć, Kasiu.
Usłyszeć własne imię było jak dostać w splot słoneczny.
Pan Zenon uniósł głowę znad blachy.
— Znasz Wiolkę?
Dariusz zerknął na plastikową plakietkę przypiętą do jej fartucha.
— Wiolka — powiedział cicho. — Lepsze niż Ania. Beata też mi nie leżała.
Krew odpłynęła jej z twarzy. On wiedział. Każde imię. Każdą próbę. Każde miasto, do którego uciekała — Kraków, Poznań, teraz Wrocław.
Cofnęła się i uderzyła biodrem o ladę. Łyżeczka spadła z brzękiem na podłogę.
— Nie tutaj — wyszeptała.
— Sama to wybrałaś — odpowiedział, prawie bez wyrazu.
— Proszę.
To słowo coś w nim poruszyło. Szczęka mu drgnęła, a przez ułamek sekundy spod tej wygładzonej maski przebiło zmęczenie, którego wcześniej nie widziała. Potem zniknęło.
— Weź kurtkę.
Pan Zenon patrzył to na nią, to na niego.
— Wiolka, wszystko gra?
Dariusz odwrócił głowę odrobinę w jego stronę. Nie podniósł głosu, nie powiedział nic gróźnego. Po prostu spojrzał, a troska pana Zenona zamieniła się w ostrożność. Kasia znienawidziła siebie za to, iż rozumiała dlaczego. Siła nie zawsze potrzebuje krzyku.
— Jestem cała — skłamała.
Rozwiązała fartuch sztywnymi palcami, zdjęła kurtkę z haczyka przy zapleczu. Zapinając ją, dłoń sama powędrowała jej na brzuch.
Dariusz to zauważył. Zwęził oczy.
Cofnęła rękę. Za późno.
Na zewnątrz mżawka zamieniła się w porządny deszcz. Przy krawężniku czekało czarne audi. Ludzie z parasolami szli w stronę tramwaju, ktoś prowadził psa na smyczy, dwoje dzieci w kaloszach chlapało w kałuży przed sklepem — zwyczajne życie toczyło się metr dalej, podczas gdy jej własne rozpadało się na kawałki.
— Nie wsiadam.
Dariusz odwrócił się do niej. Cztery miesiące temu kochała tę twarz. Właśnie to przerażało ją najbardziej.
— Zniknęłaś bez słowa — powiedział. — Opróżniłaś mieszkanie. Zostawiłaś konto. Telefon wyrzuciłaś w koszu na dworcu Wrocław Główny i od tamtej pory płaciłaś tylko gotówką.
Milczała.
— Sprawdzałem kostnice.
Te słowa ją zatrzymały.
— Sprawdzałem izby przyjęć. Noclegownie. Zgłoszenia na policji. Dworce. Lotniska. Każde nagranie z monitoringu, do którego miałem legalny dostęp, i kilka takich, do których nie miałem. — Głos miał wciąż spokojny. — Przez dwanaście dni byłem pewny, iż ktoś cię zabrał przeze mnie.
— Miałam powód.
— Na pewno sama siebie w to przekonałaś.
Strach ustąpił miejsca złości.
— Słyszałam cię.
To go zatrzymało.
— Słyszałam, co mówiłeś o Sebastianie.
Twarz Dariusza się zmieniła. Nie poczucie winy. Rozpoznanie.
— Był problemem — ciągnęła. — Powiedziałeś, iż problemy się usuwa. Kazałeś komuś dopilnować, żeby Sebastian już nigdy nie sprawiał kłopotów.
— I co z tego wywnioskowałaś?
— Że go zabijesz.
Dariusz patrzył na nią bez ruchu.
— Uważałaś, iż zamordowałem Sebastiana Krawca?
— Uważałam, iż to planujesz.
— A potem?
Odwróciła wzrok.
— Potem co, Kasiu?
— Dowiedziałam się, iż jestem w ciąży.
Po raz pierwszy, odkąd wszedł do kawiarni, Dariusz Lipowski znieruchomiał zupełnie. Za nim przejechał tramwaj numer dwa, ktoś roześmiał się po drugiej stronie ulicy, deszcz bębnił o markizę.
Spojrzał na jej twarz, potem powoli opuścił wzrok na kształt pod luźną kurtką.
— Nie.
Cofnęła się.
Podniósł oczy.
— Który to tydzień?
Nic nie powiedziała.
— Który tydzień ciąży, Kasiu?
— Darek…
— Który. Tydzień.
— Szesnasty.
Te słowa go przewróciły. Oparł dłoń o dach auta, jakby nagle potrzebował czegoś twardego pod ręką. Nigdy nie widziała, żeby Dariusz stracił równowagę — ani fizyczną, ani emocjonalną.
— Wiedziałaś, zanim wyjechałaś.
— Tak.
— Od kiedy?
— Od sześciu dni.
Zamknął powieki. Cisza trwała trzy sekundy, może cztery. Kiedy znów spojrzał, była w nim złość. Ale pod nią coś gorszego. Ból.
— Kazałaś mi cztery miesiące myśleć, iż możesz nie żyć, a nosiłaś moje dziecko.
— Myślałam, iż zostając, mogę zginąć.
— Przeze mnie?
— Tak.
Odwrócił się, przejechał dłonią po ustach. Spodziewała się wściekłości. Gróźb. Może tej chłodnej przemocy, którą wyobrażała sobie w bezsenne noce w wynajętym pokoju na Krzykach. Nie spodziewała się, iż będzie wyglądał na zranionego.
— Bałam się — powiedziała.
— Ja też.
Odpowiedział natychmiast. Spojrzał na nią ponownie.
— Chcesz wiedzieć, co robi teraz Sebastian Krawiec?
Zmarszczyła brwi.
— Jest w Trójmieście.
Wstrzymała oddech.
— Żywy — powiedział Dariusz. — I to bardzo. Prowadzi nielegalny bukmacherski interes w Sopocie, wystawia dwóch pożyczkodawców z kasyna i sypia z zamężną barmanką, której mąż ma pozwolenie na broń i strzelnicę pod miastem.
— To niemożliwe.
— Mam zdjęcia.
Pokręciła głową.
— Słyszałam cię.
— Słyszałaś połowę rozmowy.
Podszedł bliżej.
— Nie kazałem zabić Sebastiana. Kazałem go usunąć z twojego życia, bo od miesięcy cię wykorzystywał.
Żołądek jej się ścisnął.
— Wykorzystywał do czego?
Twarz Dariusza stała się nieprzenikniona.
— Zbierał informacje o mnie.
Patrzyła na niego.
— Nie.
— Poznał cię wcześniej, niż ja to zrobiłem. To nie był przypadek.
— Nie.
— Kasiu…
— Przestań.
Cofnęła się tak gwałtownie, iż plecami uderzyła o ścianę kawiarni. Dariusz zatrzymał się natychmiast. Reakcja była delikatna, ale ją zauważyła. Widział jej strach. I to go poruszyło.
— Kłamiesz — wyszeptała.
— Wolałbym.
Sięgnął powoli do wewnętrznej kieszeni płaszcza, dając jej czas, żeby zobaczyła ten ruch, i wyjął telefon. Na ekranie pojawiło się zdjęcie. Sebastian, stojący pod hotelem Sheraton, obok mężczyzny, którego rozpoznała z gazet jako współpracownika rodziny Wolniaków z Pomorza. Kolejne zdjęcie: Sebastian odbierający kopertę. Jeszcze jedno: Sebastian w jej starym mieszkaniu na Krzykach, fotografujący coś na stole kuchennym, podczas gdy jej nie było w domu.
Ugięły się pod nią kolana.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś?
— Bo myślałem, iż ochronić cię znaczy załatwić niebezpieczeństwo, zanim do ciebie dotrze. — Opuścił telefon. — Myliłem się.
To przyznanie zaskoczyło ją bardziej niż same zdjęcia. Owinęła się kurtką ciaśniej.
— To puść mnie.
Spojrzenie Dariusza znów spadło na jej brzuch.
— Nie.
Odpowiedź padła bez wahania.
Zalała ją złość.
— Nie jesteś moim właścicielem.
— Nie.
— To zejdź mi z drogi.
— Jedziesz ze mną.
— To brzmi bardzo jak posiadanie.
Dariusz odetchnął jednym, odmierzonym wdechem.
— Są rzeczy, o których nie wiesz.
— To powiedz.
— Nie na chodniku.
— Powiedz teraz.
Spojrzenie przesunęło mu się na chwilę na witryny kawiarni, na sąsiednie kamienice, na przejeżdżające samochody. Potem znów na nią.
— Ktoś obserwował miejsca związane z tobą.
Złość Kasi się zachwiała.
— Co?
— Twoje stare mieszkanie. Adres twojej matki pod Oleśnicą. Galerię przy Rynku, gdzie pracowałaś, zanim się poznaliśmy.
Wpatrywała się w niego.
— To nie byłeś ty?
Dariusz prawie się uśmiechnął, ale bez cienia rozbawienia.
— Nie muszę obserwować miejsc, kiedy już znalazłem osobę.
Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach.
— Kto?
— To właśnie próbuję ustalić.
Drzwi audi się otworzyły. Dariusz wyciągnął rękę.
Popatrzyła na nią.
— Bez gróźb? — spytała z goryczą. — Bez „wsiadaj albo"?
Twarz mu stężała.
— Wyobrażałem sobie tę chwilę przez sto osiemnaście nocy. W większości wersji na ciebie krzyczałem.
— A w tej?
— W tej pamiętam, iż jesteś w ciąży. — Zniżył głos. — Wsiadaj, Kasiu. Niech lekarz cię zbada. Pokażę ci, co wiem. Potem sama zdecydujesz, w co wierzysz.
Spojrzała w stronę zatłoczonego chodnika. Wolność była dziesięć kroków dalej. Niepewność też.
Dłoń powędrowała jej na brzuch, kiedy dziecko poruszyło się delikatnie. Dariusz to zauważył. Coś zaciętego pojawiło się w jego oczach.
— Uciekłaś, bo myślałaś, iż na ciebie poluję — powiedział.
Spojrzała na niego.
— Nie polowałem.
Jego następne słowa zmroziły poranek.
— Ale ktoś inny tak.
Przestała oddychać.
Dariusz przytrzymał drzwi auta.
— I dopóki nie dowiem się kto, ty i dziecko zostajecie tam, gdzie mogę was chronić.
Uniosła podbródek.
— Nie jestem twoja.
Wytrzymał jej spojrzenie.
— Ty i dziecko jesteście moi do ochrony.
Zesztywniała.
— Wybieraj słowa ostrożnie.
Patrzył na nią chwilę. Potem się poprawił.
— Nie do posiadania. — Przyznanie przyszło mu wolno. — Do niestracenia.
Popatrzyła na mężczyznę, przed którym uciekła, którego kiedyś kochała i któremu wciąż nie ufała. Potem wsiadła do audi.
Jechali przez most Grunwaldzki w milczeniu, deszcz spływał po szybach, Odra pod nimi wyglądała jak metal. W klinice przy ulicy Kościuszki, dokąd ją zawiózł, lekarka o nazwisku Duda przyłożyła głowicę USG do jej brzucha i na ekranie pojawiło się serce, bijące gwałtownie i wyraźnie. Dariusz stał z boku, z rękami zaciśniętymi za plecami, i patrzył na ten migający punkt tak, jakby patrzył na coś, czego nie potrafił zamówić ani kupić.
Trzy dni później Kasia poznała nazwisko: Marta Sowińska, była sekretarka Dariusza, zwolniona osiem miesięcy wcześniej za przekazywanie danych rodzinie Wolniaków. To ona chodziła po mieście w podobnym płaszczu, z podobną fryzurą, licząc, iż nagranie z monitoringu zmyli trop i skieruje podejrzenia na Kasię — dość długo, by ludzie Wolniaków zdążyli dotrzeć do niej pierwsi, zanim ochrona Dariusza zorientuje się w pomyłce.
Dariusz nie krzyczał, kiedy to ustalił. Zadzwonił tylko pod jeden numer i powiedział cicho: „Znajdźcie ją, zanim znajdzie ją policja” — nie z okrucieństwa, ale dlatego, iż wiedział, iż sąd i tak czekał na Sowińską w innej sprawie, o defraudację w spółce, którą kiedyś prowadziła razem z mężem.
Kasia nie została w rezydencji na Biskupinie, choć Dariusz o to prosił. Zamiast tego, gdy sprawa z Sowińską się wyjaśniła i groźba zniknęła, poszła do notariusza przy placu Solnym z jednym dokumentem: umową, która dawała jej pełne prawo do mieszkania na Krzykach, zapisanego wyłącznie na jej nazwisko, oraz do konta powierniczego w wysokości sto dwadzieścia tysięcy złotych na dziecko — bez jej podpisu na żadnym papierze łączącym ją formalnie z majątkiem Dariusza.
— Chcę cię w życiu tego dziecka — powiedziała mu, kładąc na stole między nimi teczkę z aktem notarialnym. — Ale nie chcę być kimś, kogo się chroni, jakby był rzeczą. Chcę być kimś, kto sam decyduje, kiedy zamknąć drzwi.
Dariusz podpisał zgodę bez słowa sprzeciwu. Kiedy notariusz wyszedł z pokoju po pieczęć, on wziął jej dłoń, nie żeby ją zatrzymać, tylko żeby na chwilę przy niej zostać.
Dziecko urodziło się w marcu, w szpitalu przy ulicy Borowskiej, dziewczynka, którą nazwali Marta — nie na cześć Sowińskiej, tylko dlatego, iż babcia Kasi tak się nazywała i Kasia chciała, żeby to imię wreszcie znaczyło coś dobrego.
