Zepsute dzieci
Zepsułaś go! Ciągle mu pobłażasz, to się teraz w ogóle nie słucha! Kinga, tak nie można! Kompletnie rozpuściłaś tego chłopaka! Tak samo zresztą, jak ja ciebie kiedyś! Nie ma kogo obwiniać! Sama jestem sobie winna! Tylko patrzeć, jak wy dwoje zepsute dzieci! I nie mów mi, iż jesteś już dorosła! Jak byłaś dzieckiem, tak zostało. Kompletnie nie potrafisz myśleć samodzielnie i podejmować rozsądnych decyzji! wykrzyknęła ze świętym oburzeniem Barbara Żukowska, trzaskając drzwiczkami lodówki. Zadrżała, gdy magnes z rodzinnym zdjęciem jej córki spadł na podłogę.
Zdjęcie zrobione było zeszłego lata w Łebie, gdzie ku swojemu zdziwieniu nie została zaproszona. Przez całe lata jeździła z dzieciakami na wakacje: pomagała pilnować wnuków, wypoczywała, łapała cenne znajomości. Ale nie tym razem.
Litościwe tłumaczenia córki, dlaczego tym razem ją pomijają, wydały się Barbarze co najmniej dziwne.
Mamo, w tym roku słabo z funduszami. Jedziemy sami z dziećmi. Ale tobie wykupimy turnus trochę później. Sama sobie wybierz, gdzie chcesz pojechać, dobrze?
Ale Kinga! A dzieci? Kto się nimi zajmie?
Mamo, Maks ma już czternaście lat, sam upilnuje, kogo trzeba. A Zosia będzie ze mną. Nie stać nas tym razem na ten fajny hotel, co zwykle. Musimy trochę przyoszczędzić. W zdrowiu Zosi Bałtyk to konieczność sama wiesz, iż jak się nałapie jodu, to potem pół roku nie kaszle. jeżeli nie starcza na hotel z animacjami, pojedziemy jak to na dziko? Tak. Wynajmiemy mieszkanie albo domek i sami się ogarniemy.
Dla mnie to już oczywiście miejsca zabraknie!
Barbara była wyraźnie niezadowolona z rodzącej się perspektywy. Pojechać samotnie do sanatorium, gdzie jedyną atrakcją jest dyskoteka 60+? I towarzystwo takie sobie… Co innego w dobrym hotelu zagraniczni goście, porządni ludzie, a ona przecież z wykształceniem, zna dwa języki, mogłaby przebierać i wybierać. Ale nie w tym roku
Mamusiu, no błagam cię, zrozum! Wakacje to nie tylko łóżko do spania, ale i dojazd, jedzenie i cała reszta.
Oj, jakbyście się beze mnie objadali! oburzyła się Barbara.
No na litość boską! Muszę tłumaczyć oczywistości? Po prostu nie mamy pieniędzy, by jechać całą rodziną. Remont twojego mieszkania, moje leczenie w zeszłym roku, korepetycje dla Maksa… To wszystko kosztuje majątek! Co mam zrobić? Odwołać wyjazd? Dzieci potrzebują tych wakacji jak tlenu. I tak jestem wykończona po tym roku, sama widziałaś!
Tak, widziałam! Widziałam, iż jesteś beznadziejną matką! Nie masz w ogóle czasu w dzieci! Wszystko na mojej i na Marii, teściowej głowie. Odbieranie Zosi z przedszkola, Maksa ze szkoły, nakarmienie, rozwożenie na zajęcia!
Mamo, nie przesadzaj! Maks na treningi sam jeździ. Zosię prowadzisz tylko na balet i to nie codziennie. Przecież mogliśmy zrezygnować na razie z tych tańców w przedszkolu jest dodatkowa grupa. Ale ty upierałaś się, iż dziecko musi się rozwijać.
A teraz to ja jestem winna?! głos Barbary przeskoczył w niebezpieczne rejestry i złapała się za serce. Niewdzięcznicy! Staram się jak mogę, a wy ciągle macie jakieś ale!
Mamo, proszę Kinga zrobiła się cała szara na twarzy, przylgnęła czołem do szyby.
Ale słuchać już Barbara nie chciała. Dumnie wycofała się z salonu, rzuciła po drodze siatkę z nowym strojem kąpielowym i się obraziła.
Obrażać się, trzeba przyznać, umiała perfekcyjnie. Bez krzyku, bez teatrzyku po prostu nie odbierała telefonu, nie reagowała na próby kontaktu, a potem, gdy już raczyła oddzwonić, ciężko wzdychała i słabym głosem pytała:
Kingusiu, a jeżeli czasem zemdleję i przestanie mi serce bić, to co to znaczy?
Wtedy Kinga rzucała wszystko i gnała na działkę, gdzie matka kwitła po kolejnej kłótni dla świętego spokoju. Z tych eskapad córka wracała wykończona i po rzuceniu kluczy na szafkę w przedpokoju, kładła się w ubraniu na łóżku w sypialni i cicho płakała, nie rozumiejąc własnej matki.
Maks wchodził cicho pokojem, przykrywał Kingę kocem i kładł rękę na ramieniu:
Mamo, nie jedź tam więcej. Babcia się obrazi, a potem i tak sama przyjedzie.
Oj, Maks Ja tak bym chciała mieć taką pewność
Kinga doskonale pamiętała, o czym mówi. Od dziecka matka była taka: wrażliwa, wyczulona na niuanse, błyskotliwie władająca językami. Ale potrafiła być śmiertelnie urażona. Potrafiła zganić córkę równie ostro po polsku czy francusku. Dla małej Kingi najgorszym koszmarem było ciche mamine:
Kingusiu, chcę żebyś przemyślała swoje zachowanie. Idź do siebie, dziecko.
Tytułowe dziecko padało tylko, gdy matka miała naprawdę podły humor.
Pozytywne nastawienie? Rzadkość! Barbara była z tych, co szklankę zawsze widzą do połowy pustą. W jej świecie dominowało słowo: niewystarczający. Znaczyło wszystko i nic a znała je jedynie ona.
Do czasu Kinga była oczkiem w głowie matki. Już w wieku trzech lat składała literki, wszyscy się nią zachwycali; w wieku czterech słyszała muzykę przy fortepianie, powtarzała mamie, iż będzie pianistką.
Barbara była dumna. Do pewnego momentu.
Pech chciał, iż Kinga w szóstej klasie pierwszy raz w życiu dostała dwóję z dyktanda. I zanim zdążyła się wytłumaczyć, usłyszała tylko:
Zawiodłaś mnie! Jak mogłaś?! Idź do siebie.
Przyczyna? Pęknięcie w rajstopach i potężny ból brzucha o kobiecych sprawach nie miała pojęcia, bo mama uznała, iż to zbędne informacje dla dziewczynki. Babci się zwierzyła, przypadkowo wpadając na nią w łazience. Babcia rozumiała, reszta rodziny nie.
Matka jej największą pretensję podsumowała:
Takie rzeczy należy omawiać z matką!
Ale ja nie wiedziałam
Następnym razem pomyśl głową! Od tego masz mózg, Kinga!
Kinga nie pojmowała, o co tak naprawdę chodzi.
I to był przełomowy moment wtedy pojawiła się pierwsza rysa na jej obrazie rodzicielki-ideału. Stopniowo rozczarowania narastały, a Barbara już nie ukrywała, iż jest córką zawiedziona.
Pojawiła się rytualna opaska z jedwabiu, która podobno pomagała na migrenę. Każdy, kto spotkał mamę, rozmasowującą czoło przez kolorową chustę, wiedział, iż nadchodzi awantura.
Ale kłócić się tak po prostu? Skądże! Matka majestatycznie siadała w fotelu, przykładała palce do skroni i rzucała lodowato:
Kinga, ty mnie wykończysz
O co chodziło? To już córka sama miała się domyślić. Powód mógł być dowolny, na przykład chęć zostania lekarką.
Taka kariera to nie dla kobiety! Ja z twoim ojcem lekarz widywałam go raz na ruski rok. Babcia miała rację z tej pracy się ginie na własne życzenie!
Ale ratowanie ludzi to przecież szlachetny zawód!
Spory trwały dopóki Kinga nie dostała się na medycynę. Po czym Barbara pół roku praktycznie się do niej nie odzywała.
Kolejnym testem był wybór męża. Zięcia Barbara nie polubiła ani trochę.
Nie przebieram w pieniądzach, chodzi o to, iż to inna liga! Twój Marcin nie zna choćby Moliera, nigdy nie słyszał Verdiego!
Ale jest dobrym człowiekiem, kocha mnie
Z samej miłości to chleba nie zjesz!
Na weselu grała rolę skrzywdzonej matki, ale na szczęście właśnie tam poznała Zbigniewa, dalekiego kuzyna Marcina podpułkownika po francuskiej filologii i właściciela uroczej działki na Mazurach.
Mon dieu! Jaki piękny francuski! flirtowała Barbara, już zapominając o białej chusteczce.
Moja matka była córką dyplomaty całe dzieciństwo spędziła we Francji.
Cudownie!
I rzeczywiście, w małżeństwie ze Zbyszkiem Barbara była szczęśliwa jak nigdy dotąd. Odżyła, zmiękła (!) i z sympatią podchodziła do wnuków.
Kingusiu, jakie cudowne dzieci! Maks taki mądry cały dziadek. Zosia aniołek! Ma mój nos!
Kinga nie wchodziła w polemikę, ciesząc się zmianą paprotki w matkę-lwa.
A związek Kingi i Marcina wbrew matczynym prognozom trwał w najlepsze. Owszem, na swoje mieszkanie wzięli kredyt, co oczywiście doprowadziło Barbarę do rozpaczy.
Ależ to zbrodnia! Kredyt na lata? Kingusiu, to ogromny ciężar!
Damy radę, mama, chciałam wrócić do pracy, Marcin też sobie dobrze radzi.
Dzieci będą was potrzebować jeden chłop wszystkiego nie ogarnie!
Firma idzie nieźle, a Kinga sama zadecydowała, iż wraca na dyżury. Moja mama pomoże z dziećmi wtrącił Marcin.
Dzieci mają dwie babcie! odcięła Barbara, mrużąc zwycięsko oczy.
Kinga wróciła na chirurgię, dzieci rosły, wyprowadzili się na przedmieścia i życie, można by rzec, układało się całkiem nieźle.
Ale wtedy zachorował Zbyszek wszelkie starania córki i lekarzy na nic się nie zdały. Barbara została sama, w rozpaczy.
Zbyszku, kochany szlochała. Raz w życiu byłam naprawdę szczęśliwa, musiałeś mi to odebrać?
Nie wskazała jasno, kogo tym razem wini.
Teraz dwa bukiety białych goździków kupowała na cmentarz, a żyjących zaczęła traktować nieznośnie.
Kinga, ile mogła, rekompensowała matce samotność. Najdrobniejsze święta, każda wolna chwila wszędzie Barbara była obecna.
No i bardzo dobrze! Jestem rodziną! deklarowała przyjaciółkom.
Basia może Kinga by chciała spędzić dzień tylko z rodziną? Bez kontroli?
Jakiej kontroli?! Ja tylko pomagam! Jak Kinga sobie poradzi z dwójką dzieci?!
Problemy zaczęły się, gdy podrośnięty Maks przestał tolerować babciowy nadzór. Owszem, kochał ją, ale jej ciągłe uwagi doprowadzały go do szału.
Maks! Znowu ta muzyka?! Przecież mówiłam wyłącz to, bo ogłuchnę. Jak można słuchać takiej sieczki?!
Pojawiała się rozpoznawalna apaszka na czole, ale na Maksa już to nie działało. Do rodziców nie skarżył się wcale wolał mścić się po swojemu.
Zosia! Chodź! Śpiewamy i tańczymy!
A gdy babcia wparowała, widząc taniec wnuków przy piosenkach Kultu czy Lady Pank, wpadała w histerię.
No Maks, ty to już… Ale Zosia?! To niemożliwe! Dzwonię do matki!
Lepiej zadzwoń do taty, babciu. Mama przy operacjach nie odbiera dobrze o tym wiesz!
Marcin za każdym razem spływał żal babci żartem, a wieczorem, gdy Barbara była już odwieziona do siebie, śpiewał z synem może kiedyś wystąpią razem na scenie.
Muzyczny talent Maksa wymagał wsparcia, więc Kinga postanowiła kupić mu gitarę.
Kinga, nie waż się! Uważasz, iż powinnam już dać wam święty spokój!?
Mamo, co ty mówisz?
Źle to zniosę! Chłopak powinien się uczyć, a nie tracić czas na głupoty!
Ale dobrze się uczy! I poza tym zawsze mówiłaś, iż dzieci mają się rozwijać wszechstronnie!
Ale ja miałam na myśli coś innego! Ach, Kinga, ty znowu swoje
Spory o gitarę trwały dniami. Marcin był po stronie żony. Barbara obraziła się pokazowo: nie odbierała telefonu, nie otworzyła drzwi Kingi (klucze odebrała bo zgubiła swoje).
Tym razem Kinga straciła cierpliwość.
Nie chce się kontaktować? Trudno! Ileż można mruknęła, gdy ulubiony kubek, prezent od syna, roztrzaskał się o podłogę.
Te kolorowe odłamki pod bosą stopą nagle były tą kroplą, co przelała czarę. Kochała matkę, owszem, ale zrozumiała, iż ta miłość musi się zmienić, bo już dalej nie da się żyć w ciągłym poczuciu winy.
Maks! zawołała w stronę schodów.
Już jestem!
Wybrałeś gitarę?
Serio mogę? aż mu się oczy zaświeciły.
choćby musisz! Jaką chcesz?
Basową! Mam, jesteś pewna?
Na sto procent! Takie jest twoje powiedzonko?
No! A co babcia powie?
Że jesteśmy zepsutymi dziećmi. Nie przejmuj się! Załóż buty i jedziemy!
Gdzie?
Jak to gdzie? Do sklepu muzycznego! Albo znajdziemy w internecie.
Idę po Zosię, pomoże przy wyborze!
Patrząc na syna, Kinga uśmiechnęła się przez łzy naprawdę nie każdy nastolatek zabierze młodszą siostrę po instrument?
Gitara była! Pokój Maksa zamienił się w próbownię. Koledzy z zespołu razem nagrywali amatorki, Zosia podśpiewywała. Jak ich filmik zyskał niewyobrażalną liczbę lajków na TikToku, już było wiadomo, iż było warto.
Kinga cicho się cieszyła, iż syn przestał jeżyć się i zajął swoimi pasjami. Wieczorami po dyżurze, przytulała dzieci i słuchała o nowych pomysłach. Miała poczucie, iż jednak dobrze prowadzi tę rodzinę.
A Barbara czekała. Sprzątała, gotowała ulubione potrawy wnuków, pewna, iż Kinga wreszcie przyjedzie przeprosić, jak zawsze.
Tydzień… drugi… a Kinga dalej się nie pojawiała.
Barbara najpierw się dziwiła, potem oburzyła i postanowiła, iż w tym roku Kinga łatwo się nie wywinie. A później zaczęło do niej docierać, iż może… nie wszystko zależy od niej.
Miesiąc, dwa…
W końcu zrozumiała, iż tym razem nikt nie przyjdzie przepraszając. Sama już nie wiedziała, jak jej córka mogła być tak okrutna. Przecież ona, Barbara, poświęciła jej całe życie!
Zmęczona własnymi myślami spakowała torbę i wyjechała na działkę. Ale choćby tam nie mogła znaleźć spokoju. Krążyła po ogrodzie, tęskniąc na zabój, bo nie potrafiła się przyznać przed sobą, iż i ona trochę zawiniła.
Lato minęło. Przyszły jesienne deszcze.
Któregoś dnia, siedząc z herbatą w kuchni, patrzyła przez kutą furtkę dzięki upartości Zbyszka okna nie zasłaniał żaden płot. Obserwowała, jak dzieci sąsiadów taplają się w kałużach. Oni para wykładowców, piątka wnuków, wszystko udało się jak należy.
Wtedy Barbara pomyślała, iż można tak siedzieć z herbatą jeszcze długo, ale w końcu to jej będzie Kinga przynosić goździki na grób. I co z tego?
Uderzyła filiżanką w spodek i zaraz potem wyjechała z działki.
W niedzielę drogi były puste i gwałtownie dotarła do podwarszawskiego osiedla, w którym mieszkali Kinga z rodziną. Po zaparkowaniu przed domem, po raz pierwszy poczuła lęk. Teraz ona miała zrobić pierwszy krok do zgody, odsuwając własne urazy na bok. Długo zbierała się w sobie.
Jednak gdy tylko przekroczyła bramkę, usłyszała z domu łoskot cała trójka dzieci miała własną kapelę. Ktoś tłukł w perkusję, gitary wyły, a w kuchni Kinga, śpiewając na cały głos coś o kocie i czarodzieju, mieszała w wielkiej patelni. Zosia ustawiała szklanki, klaszcząc:
Super! Mamooo, nagramy razem TikToka?!
Kinga odstawiła łopatkę, nalewała sok, podała dwa szklanki Zosi:
Jeden mi, dwa ci, rozniesiesz. Chłopcy na pewno będą spragnieni.
Kinga ruszyła do schodów, zamarła przed nią stała Barbara.
Po sekundzie ciszy Zosia zaniemówiła, ale mamę uprzedziła:
Cześć, mamo! Popilnuj schabu, zaraz jemy obiad! Chłopaki zaraz skończą próbę. Głodna jesteś?
Barbara kiwnęła głową, zrzuciła kurtkę.
I to bardzo!
No to świetnie! mrugnęła Kinga do córki. Zosiu, rusz się! Pamiętasz jeszcze, jak babcia wygląda?
Pamiętam! Babciu, balet rzuciłam. Idę na wokal! Podobno mam talent!
Barbara poczuła łzy, więc szybkim ruchem zabrała szklanki wnuczce.
To ja roznoszę! Muszę zobaczyć, jaką Maks ma gitarę. Ładną?
Czerwoną! Wybierałam! Chodź, pokażę!
Zosia już pędziła po schodach, a Kinga pokiwała matce:
No? Ruszaj, mamo! Najtrudniejsze już za tobą
Barbara uśmiechnęła się, podniosła i poszła na górę. Maks również poważnie skinął głową i pokazał gitarę.
Coś pękło, ale nie wszystko, bo w jednej chwili nie zmienia się siebie, ani swojego charakteru.
Sprzeczki będą jeszcze po stokroć, nieporozumień nie zabraknie. Nie raz Kinga westchnie, słuchając niekończących się komentarzy mamy, a Barbara pomyśli, gdzie popełniła błąd.
Ale jedno już wiedzą na pewno: jeżeli chcesz być wysłuchany naucz się słuchać.
A potem wszystko wróci na adekwatne miejsce.
Bo rodzina to nie ideał. Ale lepiej być razem. Po prostu.
